Journals / Gazi Türkiyat / 2017 / Cilt: 1 - Sayı: 20

GELENEKSEL TÜRK DİNİ İNANIŞLARINDAN MİTOLOJİYE: “ÖLÜM/OBUR RUHLAR”

Pages
25–53
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sonuç kısmında ise genel bir değerlendirme yapılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İnsanoğlu, geçmişten bugüne soyut olayları veya gayba ait unsurları anlamlandırmaya çalışmış ve onlardan faydalanma yoluna gitmiştir.
📊
Key Findings & Data:Bu noktada ruhlara önem atfedilmiş ve onlar, iyi ve kötü olarak iki grupta değerlendirilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Sonuç kısmında ise genel bir değerlendirme yapılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Türkler · Mitoloji · Ruh

Özet

İnsanoğlu, geçmişten bugüne soyut olayları veya gayba ait unsurları anlamlandırmaya çalışmış ve onlardan faydalanma yoluna gitmiştir. Bu noktada ruhlara önem atfedilmiş ve onlar, iyi ve kötü olarak iki grupta değerlendirilmiştir. İyi ruhlar, insanın hayatını kolaylaştıran ve insanlara yardımcı olan ruhlar olup, ölüm başta olmak üzere insanlara kötülük eden ruhlar da kötü ruhlar olarak kabul edilmiştir. Kötü ruhlar da, insanoğlunun hayatında önemli bir yer edinmiş hatta onlar için kurbanlar sunulmuş ve ritüeller düzenlenmiştir. Kendilerine kurban isteyen ve ritüeller düzenlenmesine vesile olan kötü ruhların başında da mitolojik anlamda Erlik yer almaktadır. Erlik ile birlikte daha alt tabakalarda ise Aldaçı, Alkarısı ve Hıbılık gibi varlıklar söz konusudur. Bu bağlamda Geleneksel Türk Dini’ne mensup Türklerin özellikle kötü ruh anlayışı ekseninde ölüm/obur ruh algısı farklı isimlendirmeler ile birlikte ortak bir fenomen olarak dikkat çekmiştir/çekmektedir. “Geleneksel Türk Dini İnanışlarından Mitolojiye: ‘Ölüm/Obur Ruhlar’” adlı çalışmamızda, ölüm kavramının analizi ile birlikte Türklerin kötü ruhlar ekseninde “ölüm/obur ruh” anlayışına genel bir bakış yapılmıştır. Daha sonra da Geleneksel Türk Dini’nde yer alan ölüm/obur ruhlar, mitolojik açıdan irdelenmiştir. Sonuç kısmında ise genel bir değerlendirme yapılmıştır.

🔖

Cite This Article

KÜÇÜK, M. A. (2022). GELENEKSEL TÜRK DİNİ İNANIŞLARINDAN MİTOLOJİYE: “ÖLÜM/OBUR RUHLAR”. Gazi Türkiyat, Cilt: 1 - Sayı: 20, 25–53. https://ajindex.com/articles/520990

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (28)

  1. AÇA, Mehmet (2002), “Tıva Türklerinin Alkışları (Algış-Yöresel) Üzerine Notlar”, Milli Folklor, Yıl 14, S. 56, 166-178.
  2. AKYOL, Neriman Senem (2006), Adana (Merkez) Halk Kültüründe Halk İnançları Bayramlar ve Törenler, (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi), Adana. ALİZADE, Rövşen (2011), “Tıva ve Sor Kahramanlık Destanlarında Mitolojik Motifler”, Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, XI, 34; 33-43.
  3. ANOHİN, A.V. (2006),
  4. Altay Şamanlığına Ait Materyaller, Çev. Zekeriya Karadavut-Jennet Meryemanova, Konya 2006,
  5. Kömen Yayınları.
  6. ARIK, Durmuş (2005), Azerbaycan Türklerinin Dini Tarihi ve Halk İnanışları, Ankara:
  7. Öztepe Matbaacılık. ARIK, Durmuş (2007), “Çuvaşların Dinî İnanışları Üzerine”, International Journal of Central Asian Studies, Volume 11-1, s. 18-36.
  8. ARMUTAK, Altan (2004), “Eskiçağ Uygarlıklarında Kurban Edilen Hayvanlar Üzerine Bir İnceleme”, İstanbul Üniversitesi Veteriner Fakültesi Dergisi, 30 (2), 169-180.
  9. ARSLAN, Mustafa (2005), “Türk Destanlarında Evren Tasarımı”, Prof. Dr. Fikret Türkmen Armağanı, İzmir, 65-75.
  10. ASLAN, Namık (2004), “Şekil Değiştirme Motifinin Anlatılarımızdaki Bazı Yansımaları Üzerine”, Milli Folklor, 2004, Yıl 16, S. 64, 37-43.
  11. BALDICK, Julian (2011), Hayvan ve Şaman, (Çev. Nevin Şahin), İstanbul:
  12. Hil Yayın. BANARLI, Nihad Sami, Resimli Türk Edebiyatı Tarihi, c.1, İstanbul:
  13. Milli Eğitim Basımevi. BAYAT, Fuzuli (2006),
  14. Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı, İstanbul:
  15. Ötüken Neşriyat. BAYAT, Fuzuli (2007),
  16. Türk Mitolojik Sistemi, Ontolojik ve Epistomolojik Bağlamda Türk Mitolojisi I, İstanbul:
  17. Ötüken Yayınları.
  18. BAYRAM, Sadi (b.y.?), Kaynaklara Göre Güneydoğu Anadolu’da Proto Türk İzleri,, İstanbul: Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı. BEĞENÇ, Cahit (1974),
  19. Anadolu Mitolojisi, İstanbul:
  20. Milli Eğitim Basımevi. BEKKI, Selahattin (2004), “Türk Halk Anlatılarında Ölüm Ruhu Motifi”, Milli Folklor Dergisi, Y. 16, C. 8, S. 62, 53-66.
  21. BEYDİLLİ, Celal (2003),
  22. Türk Mitolojisi Ansiklopedik Sözlük, Ankara:
  23. Yurt Kitap Yayım. BORATAV, Pertev Naili (2012), Türk Mitolojisi, (Çev. Recep Özbay), Ankara:
  24. Bilgesu Yayıncılık. CAMPBELL, Joseph (1992), İlkel Mitoloji, (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara:
  25. İmge Kitabevi Yayınları.
  26. CHAVANNES, Edouard (2007), Çin Kaynaklarına Göre Batı Türkleri, (Çev. Mustafa Koç), Selenge Yayınları.
  27. ÇAVUŞOĞLU, Yağmur (1986), “Eski Türk Dini”, Tanıtım Dergisi, İstanbul, S. 79, 28-30.
  28. ÇELİK, Sümeyya (2007), İslâm Öncesi Türk San’atında Bazı Hayvansal ve Bitkisel Kültür Öğeleri, (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi), Konya. ÇETİN, Çulpan Zaripova (2007), “