SavedAdd your journal

Journals / Eskiyeni / 2020 / Cilt: 0 - Sayı: 41

Famous Orators of Islamic Political History: The Case of Duhāt al-‘Arab

İslâm Siyaset Tarihinin Meşhur Hatipleri: Dühât-ı Arab Örneği

Melek Yılmaz Gömbeyaz
Journal
Eskiyeni
Pages
731–756
Publication Date
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Abī Sufyān (d. 60/680).

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Dahā (الدَّهَاء) is a qualification formed by coming of several qualifications together such as reason, intelligence, wisdom, being good at repartee, ability to find prompt and influential solutions to problems etc.; and dāhī (الداهِي) is the person having these spe-cialties at the highest level and becoming distinguished from other people.
📊
Key Findings & Data:These persons are ‘Amr b. al-‘Ās (d. 43/664), al-Mughīra b.
💡
Conclusion & Impact:Abī Sufyān (d. 60/680).
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslam Tarihi · Emeviler · Muaviye b. Ebu Süfyan

Abstract

Dahā (الدَّهَاء) is a qualification formed by coming of several qualifications together such as reason, intelligence, wisdom, being good at repartee, ability to find prompt and influential solutions to problems etc.; and dāhī (الداهِي) is the person having these spe-cialties at the highest level and becoming distinguished from other people. Duhāt al-‘Arab (دُهاة العرب), meaning genius figures of Arabs, are these being famous among Arabs as genius particularly in early Islamic period. This particular expression refers to a specific group with several persons, particularly four ones according to many narra-tions. These persons are ‘Amr b. al-‘Ās (d. 43/664), al-Mughīra b. Shu‘ba (d. 50/670), Ziyād b. Abih (d. 53/673), and Mu‘āwiya b. Abī Sufyān (d. 60/680).

Özet

Akıl, zekâ, idrâk, basiret, ileri görüşlülük, hazır cevaplılık, problemlere çabuk ve etkili çözüm bulabilme gibi özelliklerin bir araya gelmesiyle oluşan özelliğe dehâ; tüm bu vasıfları ileri derecede bünyesinde barındıran, bu yönleriyle diğer insanlardan ayrılan kimselere de dâhi denmiştir. Dühât-ı Arap ise, Arapların dâhileri, Araplar arasında dâhi olarak meşhur olmuş kişiler, Arap dâhiler gibi anlamlara gelmektedir. Özel bir kullanımı olan bu ifade, birkaç kişiden, rivayetlerin çoğunluğuna göre dört isimden oluşan özel bir grubu temsil etmektedir. Dühât-ı Arap dendiğinde akla gelen bu isimler ise, birçok kaynağa göre, Amr b. el-Âs (öl. 43/664), Mugîre b. Şu’be (öl. 50/670), Ziyâd b. Ebîh (öl. 53/673) ve Muâviye b. Ebî Süfyân’dır (öl. 60/680).

🔖

Cite This Article

Gömbeyaz, M. Y. (2022). Famous Orators of Islamic Political History: The Case of Duhāt al-‘Arab. Eskiyeni, Cilt: 0 - Sayı: 41, 731–756. https://ajindex.com/articles/506503

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Ahmed Cevdet Paşa. Kısas-ı Enbiyâ ve Tevârîh-i Hulefâ. İstanbul: Kanaat Kütübhanesi, 1331 H. Aktaş, Ömer. “Muğîre b. Şû’be’nin Hayatı ve Kişiliği”. Ağrı İslamî İlimler Dergisi 2 (2018), 29-56.
  2. Ali, Cevad. el-Mufassal fî târîhi’l-Arab kable’l-İslâm. Beyrut: Dâru’l-İlm li’l-Melâyin, 1993. Apak, Âdem. İslâm Siyaset Geleneğinde Amr b. el-Âs. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2001.
  3. Aycan, İrfan. “Muâviye b. Ebû Süfyân”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 30/332-334. İstanbul: TDV Yayınları, 2005.
  4. Aycan, İrfan. Saltanata Giden Yolda Muaviye Bin Ebî Süfyan. Ankara: Ankara Okulu Yayınla-rı, 2. Basım, 2001. Belâzürî. Ensâbu’l-eşrâf. thk. Süheyl Zekkar - Riyaz Zirikli. 13 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1996. Belâzürî. Fütûhu’l-Büldân. thk. Abdullah Enis et-Tabbâ - Ömer Enis et-Tabbâ. Beyrut: Müessesetü’l-Maârif, 1987. Câhiz. el-Beyân ve’t-Tebyîn. thk. Abdüsselam Muhammed Harun. 4 Cilt. Kahire: Dâru’l-Cîl, 1968.
  5. Dayf, Şevki. Târîhu’l-edebi’l-Arabî: el-Asru’l-İslâmî. Kahire: Dâru’l-Maârif, 1992. Ebû Hanîfe ed-Dîneverî. el-Ahbâru’t-tıvâl. thk. Ömer Faruk et-Tabbâ. Beyrut, ts. Ebü’l-Fidâ. Târîhu Ebî’l-Fidâ (el-Muhtasar fî ahbâri’l-beşer). thk. Mahmûd Deyyûb. 2 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1997.
  6. Fayda, Mustafa. Hz. Ömer Zamanında Gayr-ı Müslimler. İstanbul: MÜ İFAV Yayınları, 1989.
  7. Ferruh, Ömer. Târîhu’l-edebi’l-Arabî. Beyrut: Dârü’l-İlm li’l-Melâyin, 4. Basım. 1981.
  8. Hamidullah, Muhammed. İslâm Peygamberi. çev. Salih Tuğ. 2 Cilt. İstanbul: İrfan Yayın-ları, 1990.
  9. Hasson, Isaac. “Ziyād b. Abīhi”. The Encyclopaedia of Islam Second Edition. 9/519-522. Leiden: Brill, 2002.
  10. Hitti, Philip K. Siyasî ve Kültürel İslam Tarihi. çev. Salih Tuğ. 4 Cilt. İstanbul: Boğaziçi Ya-yınları, 1980. İbn Abdülber en-Nemerî. el-İstîâb fî ma‘rifeti’l-ashâb. thk. Ali Muhammed el-Bicâvî. 4 Cilt. Kahire, Dâru Nehdati Mısr, ts. İbn Abdürabbih. el-İkdü’l-ferîd. thk. Abdülmecid et-Tarhînî. Beyrut, 1983. İbn Asâkir, Ebü’l-Kâsım. Târîhu medîneti Dımaşk. 80 Cilt. thk. Muhibbüddin Ebi Said Ömer b. Garame el-Amri. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1995. İbn Habîb el-Bağdâdî. Kitâbü’l-Muhabber. tsh. Ilse Lichtenstadler. Beyrut: Dârü'l-Âfâki’l-Cedîde, ts. İbn Hacer el-Askalânî. el-İsâbe fî temyîzi’s-sahâbe. 9 Cilt. Beyrut: Dârü’l-İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, ts. İbn Hallikân. Vefeyâtü’l-A‘yân ve enbâü ebnâi’-zamân. thk. İhsan Abbas. 8 Cilt. Beyrut: Dâru Sâdır, ts. İbn Hişam. es-Sîretü’n-Nebeviyye. thk. Mustafa es-Sakka v.dğr. 2 Cilt. Kahire: Mustafa el-Bâbî el-Halebî, 1955. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ. el-Bidâye ve’