SavedAdd your journal

Journals / Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2022 / Cilt: 9 - Sayı: 2

Discussions on the Relationship of Sunnah with Revelation in the First Three Centuries

İlk Üç Asırda Sünnetin Vahiyle İlişkisine Yönelik Tartışmalar

Faik AKCAOĞLU
Pages
762–786
Publication Date
2022-10-13
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

For this reason, in this paper, it is aimed to draw a panorama of the debates on the source of sunnah by emphasizing the views on the relationship of sunnah with revelation in the first three centuries AH.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Discussions about the evidentiary value of sunnah, which started about a century and a half ago, arestill underway today.
📊
Key Findings & Data:While some say that sunnah is not a source in religion, others continue to argue persuasively that sunnah is a religious source.
💡
Conclusion & Impact:For this reason, in this paper, it is aimed to draw a panorama of the debates on the source of sunnah by emphasizing the views on the relationship of sunnah with revelation in the first three centuries AH.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hadis · Peygamber · Vahiy

Abstract

Discussions about the evidentiary value of sunnah, which started about a century and a half ago, arestill underway today. While some say that sunnah is not a source in religion, others continue to argue persuasively that sunnah is a religious source. Those who accept sunnah as a source in religion try to justify the fact that sunnah is proof by saying that sunnah is a revelation. Others claim that the revelation is peculiar to the Quran only. It is seen that these discussions, which also have an ideological dimension, will continue for a long time and similar views will often be brought to the agenda. In fact, it is noteworthythat the current debates were experienced in the same way in the past, especially in the first centuries after Hijra. For this reason, in this paper, it is aimed to draw a panorama of the debates on the source of sunnah by emphasizing the views on the relationship of sunnah with revelation in the first three centuries AH.

Özet

Yaklaşık bir buçuk asır önce başlayan sünnetin hücciyeti ile ilgili tartışmalar günümüzde de yoğun bir şekilde yaşanmakta ve bazıları tarafından sünnetin dinde kaynak olmadığı ifade edilirken, bir kesim tarafından da sünnetin dinî bir kaynak olduğu hararetle savunulmaya devam etmektedir. Sünneti dinde bir kaynak olarak kabul edenler sünnetin vahye dayandığını söyleyerek sünnetin hücciyetini temellendirmeye çalışmaktadırlar. Diğerleri ise vahyin sadece Kur’ân’a mahsus olduğunu iddia etmektedirler. Sünnetin hücciyetini tamamen reddedenler bir yana sünnetin dinde kaynak olduğunu kabul edenler arasında bile sünnetin kaynağı konusunda tartışmalar yaşanmaktadır. Aslında günümüzde yaşanan tartışmaların geçmişte de özellikle ilk asırlarda aynı şekilde yaşandığı dikkat çekmektedir. Bu nedenle bu çalışmada ilk üç asırlık zaman diliminde sünnetin vahiyle ilişkisi konusunda ortaya çıkan görüşler üzerinde durularak sünnetin kaynağı konusundaki tartışmaların bir panoramasının çizilmesi hedeflenmiştir.

🔖

Cite This Article

AKCAOĞLU, F. (2022). Discussions on the Relationship of Sunnah with Revelation in the First Three Centuries. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 2, 762–786. https://ajindex.com/articles/505701

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. Abdulganî Abdulhâlık. Hucciyyetü’s-sünne. Riyad: ed-Dâru’l-‘Âlemiyye li’l-Kitâbi’l-İslâmî, 1995. Abdürrezzâk, Ebû Bekr Abdürrezzâk b. Hemmâm es-San‘ânî. el-Musannef. nşr. Habîburrahmân el-A‘zamî. Beyrut: Meclisu’l-‘İlmî, 1983.
  2. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillah Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî. Müsnedu Ahmed b. Hanbel. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992.
  3. Akcaoğlu, Faik. Hz. Peygamber’in Kur’ân Vahyi Dışında Bilgilendirilmesi. İstanbul:
  4. Marmara Üniversitesi,
  5. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2010.
  6. Aktepe, İshak Emin. Erken Dönem İslâm Hukukçularının Sünnet Anlayışı. İstanbul: İnsan Yayınları, 2008. Âmidî, Seyfüddîn Ebü’l-Hasan Ali b. Ebî Ali b. Muhammed. el-İhkâm fî usûli’l-ahkâm. Kahire: Dâru’l-Kütübi’l-Hidîviyye, 1914. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn b. Ali. Delâilu’n-nübüvve ve ma‘rifetu ahvâli sâhibi’ş-şerî‘a. nşr. Abdulmu‘tî Emîn Kal‘acî. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-‘İlmiyye, 1985. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn b. Ali. el-Esmâ ve’s-sıfât. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-‘İlmiyye, 1984. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn b. Ali. el-Medhal ile’s-Süneni’l-kübrâ. nşr. Muhammed Ziyâurrahmân el-A‘zamî. Riyad: Edvâu’s-Selef, 1420. Bezzâr, Ebû Bekr Ahmed b. Amr b. Abdilhâlik. Müsnedü’l-Bezzâr. nşr. Mahfuzurrahmân Zeynullah. Beyrut: Müessesetü ‘Ulûmi’l-Kur’ân, 1988. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail. Sahîhu’l-Buhârî. nşr. Mustafa ez-Zehebî. Kahire: Dâru’l-Hadîs, 2000. Câhiz, Ebû Osmân Amr b. Bahr b. Mahbûb el-Kinânî. Kitâbü’l-Hayevân. nşr. Abdusselâm Muhammed Hârûn. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-‘Arabî, 1969. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Ali er-Râzî. el-Fusûl fi’l-usûl. nşr. Uceyl Câsim Neşemî. İstanbul: Mektebetü’l-İrşâd, 1994.
  7. Çakın, Kâmil. Hadis İnkârcıları. Ankara: Seba Yayınları, 1998.
  8. Çelik, Ali. Kavram ve Mahiyet Olarak Sünnet ve Bid’at. İstanbul: Beyan Yayınları, 1997. Dârimî, Ebû Muhammed Abdullah b. Abdirrahmân b. Fazl b. Behrâm. Sünenü’d-Dârimî. nşr. Mustafa Dîb el-Bugâ. Dımaşk: Dâru’l-Kalem, 1996. Debûsî, Ebû Zeyd Abdullah b. Ömer b. İsa. Takvîmu’l-edille fî usûli’l-fıkh. nşr. Halîl Muhyeddîn el-Meys. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-‘İlmiyye, 2001. Ebû Davud, Süleyman b. el-Eş‘as es-Sicistânî. el-Merâsîl. nşr. Şu‘ayb el-Arnaûd. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1988. Ebû Davud, Süleyman b. el-Eş‘as es-Sicistânî. Sünenü Ebî Davud. nşr. Halîl Me’mûn Şîhâ. Beyrut: Dâru’l-Ma‘rife, 2001. Ebû Ubeyd Kâsım b. Sellâm el-Herevî. el-Emvâl. nşr. Muhammed ‘Ammâra. Kahire: Dâru’ş-Şurûk, 1989. Ebû Ya‘lâ el-Ferrâ, Ebû Ya‘lâ Muhammed b. el-Hüseyn el-Ferrâ el-Bağdâdî. e