SavedAdd your journal

Journals / Eğitim ve Bilim / 2019 / Cilt: 44 - Sayı: 200

Erken Ergenlikte Güvenli Bağlanma ve Öz-Yeterlik: Umudun Aracı Rolü

Ayşe Sibel DEMİRTAŞ
Pages
175–190
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Aracılık analizinden elde edilen bulgular,güvenli bağlanma ve öz-yeterlik arasındaki ilişkiye umudunaracılık ettiğini ve araştırmada test edilen modelin öz-yeterliktekitoplam varyansın yaklaşık %40’ını açıkladığını ortaya koymuştur.Araştırma bulguları alan yazın bağlamında tartışılmış vegelecekteki çalışmalar için önerilerde bulunulmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Erken ergenlik çocukluk ve geç ergenlik arasında yer alan ve tipikolarak 10 ve 14 yaş aralığını kapsayan önemli bir gelişimaşamasıdır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmanın katılımcıları, Antalyailindeki üç farklı ortaokulda, altı, yedi ve sekizinci sınıflara devameden 353 ergenden oluşmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Aracılık analizinden elde edilen bulgular,güvenli bağlanma ve öz-yeterlik arasındaki ilişkiye umudunaracılık ettiğini ve araştırmada test edilen modelin öz-yeterliktekitoplam varyansın yaklaşık %40’ını açıkladığını ortaya koymuştur.Araştırma bulguları alan yazın bağlamında tartışılmış vegelecekteki çalışmalar için önerilerde bulunulmuştur.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Erken ergenlik çocukluk ve geç ergenlik arasında yer alan ve tipikolarak 10 ve 14 yaş aralığını kapsayan önemli bir gelişimaşamasıdır. Bu araştırma, ergenlerin bu kritik dönemde sağlıklıgelişimlerinde önemli bir işleve sahip öz-yeterlik inançlarınayönelik bir model geliştirmeyi amaçlamaktadır. Güvenli bağlananergenlerin artan umut aracılığıyla daha fazla öz-yeterlik inancınasahip olacağı varsayılmıştır. Araştırmanın katılımcıları, Antalyailindeki üç farklı ortaokulda, altı, yedi ve sekizinci sınıflara devameden 353 ergenden oluşmaktadır. Verilerin toplanmasında İlişkiÖlçekleri Anketi, Çocuklar için Umut Ölçeği ve Çocuklar İçin ÖzYeterlik Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, araştırmadaincelenen tüm değişkenler arasında pozitif yönde anlamlı ilişkilerolduğunu göstermiştir. Aracılık analizinden elde edilen bulgular,güvenli bağlanma ve öz-yeterlik arasındaki ilişkiye umudunaracılık ettiğini ve araştırmada test edilen modelin öz-yeterliktekitoplam varyansın yaklaşık %40’ını açıkladığını ortaya koymuştur.Araştırma bulguları alan yazın bağlamında tartışılmış vegelecekteki çalışmalar için önerilerde bulunulmuştur.

🔖

Cite This Article

DEMİRTAŞ, A. S. (2022). Erken Ergenlikte Güvenli Bağlanma ve Öz-Yeterlik: Umudun Aracı Rolü. Eğitim ve Bilim, Cilt: 44 - Sayı: 200, 175–190. https://ajindex.com/articles/497311

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Bailey, D. B. ve Wolery, M. (1992). Teaching infants and preschoolers with disabilities. Englewood Cliffs: Prentice Hall. Bailey, D. B., McWilliam, R. A., Darkes, L. A., Hebbeler, K., Simeonsson, R. J., Spiker, D. ve Wagner, M. (1998). Family outcomes in early intervention: A framework for program evaluation and efficacy research. Exceptional Children, 64(30), 313-328.
  2. Baird, S. M., Mayfield, P. ve Baker, P. (1997). Mother's interpretations of the behavior of their infants with visual and other impairments during interactions. Journal of Visual Impairments & Blindness, 91, 467-483.
  3. Barnard, K. E. (1997). The effectiveness of early intervention. M. J. Guralnick (Ed.), Influencing parentchild interactions for children at risk içinde (s. 249-270). Baltimore: Paul H. Brookes. Behl, D. D. ve Akers, J. F. (1996). Do mothers interact differently with children who are visually impaired? Journal of Visual Impairment & Blindness, 90(6), 501-511.
  4. Behl, D. D., Akers, J. F., Boyce, G. C. ve Taylor, M. J. (1995). Do mothers interact differently with children who are visually impaired?. Journal of Visual Impairment and Blindness, 90(6), 501- 511. Bornstein, M. H., Hendricks, C., Haynes, O. M. ve Painter, K. M. (2007). Maternal sensitivity and child responsiveness: Associations with social context, maternal characteristics, and child characteristics in a multivariate analysis. Infancy, 12(2), 189-223.
  5. Campbell, J. (2003). Maternal directives to young children who are blind. Journal of Visual Impairment & Blindness, 97(6), 355-365.
  6. Ceber Bakkaloğlu, H. ve Sucuoğlu, B. (2000). Normal ve zihinsel engelli bebeklerde anne-bebek etkileşiminin karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Özel Eğitim Dergisi, 2(4), 47-58.
  7. Ceyhun T. A., Özdemir, S., Töret, G. ve Özkubat, U. (2015). Otizm spektrum bozukluğu olan çocuk ve ebeveynlerinin, ebeveyn-çocuk etkileşimlerinin normal gelişim gösteren çocuk ve ebeveynleri ile karşılaştırılması. International Journal of Early Childhood Special Education (INT-JECSE), 7(2), 183-211.
  8. Chen, D. (1999). Interactions between infants and caregivers: The context for early intervention. D. Chen (Ed.), Essential elements in early intervention: Visual impairment and multiple disabilities içinde (s. 22- 54). New York: AFB Press.
  9. Diken, Ö., Topbaş, S. ve Diken, İ. H. (2009). Ebeveyn davranışını değerlendirme ölçeği (EDDÖ) ile çocuk davranışını değerlendirme ölçeği (ÇDDÖ)’ nin geçerlik ve güvenirlik çalışmaları. Özel Eğitim Dergisi, 10(2), 41-60.
  10. Doğan, Y., Özdemir,