Journals / Ege Akademik Bakış / 2012 / Cilt: 12 - Sayı: 1

Türk kamu yönetim sistemi için bir interaktif e-katılım modeli: SİBİYO

An interactive e-participation model for the public administration system in Turkey: SIBIYO

Pages
105–123
Publication Date
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In return, administrative authorities can provide the public with better public services in such a way that some obstacles before the notion of participation would be eliminated as time and place.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The notion of participation has been on the agendas again for supportive mechanisms of political and administrative processes after post-1980 period.
📊
Key Findings & Data:Though many factors may be pointed among the possible causes, the growing lack of legitimacy takes the front.
💡
Conclusion & Impact:In return, administrative authorities can provide the public with better public services in such a way that some obstacles before the notion of participation would be eliminated as time and place.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The notion of participation has been on the agendas again for supportive mechanisms of political and administrative processes after post-1980 period. Though many factors may be pointed among the possible causes, the growing lack of legitimacy takes the front. It seems arguable and functional that the elimination of legitimacy problem and re-construction of trust towards politically elected ones (Seçilmişler) and bureaucratically assigned ones (Atanmışlar) could be a function of civic engagement for public policy formulation and implementation processes regarding the provision of public services. Therefore, the notion of participation, which is also accused as an ideological repressing tool for the upcoming demands rising from population at large on personalized or organized bases, is at the heart of a universal pervasion process. This text asserts such an actual argument that the notion of participation could be transformed into some other functional forms of electronic means of citizen participation via websites for Turkish public administration system. By means of such an e-participation mechanism, administrative authorities in Turkey could find functional tools by which it is more possible to challenge the political and administrative legitimacy crisis faced with. Through such a mean of e-participation formed over World Wide Web (WWW), population at large can also present their complaints, information, denouncements and proposals to those administrative authorities at local, national or supranational level. In return, administrative authorities can provide the public with better public services in such a way that some obstacles before the notion of participation would be eliminated as time and place.

Özet

Katılım olgusu özellikle 1980’ler sonrasında siyasal ve yönetsel süreçlere yönelik yeniden gündeme getirilmiş bir kavramdır. Söz konusu kavramın olası gerekçeleri arasında çok gerekçe gösterilebilirse de, gittikçe büyüyen bir meşruiyet krizinin ilk sıralarda olduğu düşünülmektedir. Siyasal seçilmişlere ve yönetsel atanmışlara dönük meşruiyet krizinin çözümü noktasında vatandaşların kamu hizmetlerinin sunumuna dönük olarak kamu siyasa yapım ve uygulama süreçlerine dâhil edilmesinin oldukça işlevsel olduğu iddia edilebilir. Buradan hareketle katılım olgusunun ki aynı zamanda tabandan gelen bireysel ve örgütsel temelli taleplerin bastırılması açısından işlevsel olduğu iddia edilen ideolojik bir araç olmakla suçlanmaktadır, evrensel yaygınlaş(tır)ma sürecinde olduğu görülmektedir. Bu açıdan, çalışma, katılım olgusunun bir web sitesi uygulaması yardımıyla oldukça işlevsel olacağına inanılan e-katılıma dönüştürülebileceğini savlamaktadır. Çalışmada web üzerinden kurgulanan etkileşimli elektronik katılım kanalı yardımıyla, vatandaşların Türk yönetsel sistemi içerisinde, yerel ve merkezi düzeyde kamu hizmeti üreten kurum ve kuruluşlara şikâyet, bilgi, ihbar veya öneri sunması için gerekli yapısal-işlevsel kanallar ortaya konulmaktadır. Elbette, bir bütün olarak, idarenin de ilgili kanalları dikkate alarak meşruiyet ve devlete dönük güven krizinin aşılması sürecine katkı verebileceği düşünülmektedir. Söz konusu web sitesi uygulaması yardımıyla, katılım olgusunun önünde yer aldığına inanılan zaman ve mekân sorunu ortadan kaldırılmaktadır.

🔖

Cite This Article

KARKIN, N., ÇALHAN, H. S. (2022). Türk kamu yönetim sistemi için bir interaktif e-katılım modeli: SİBİYO. Ege Akademik Bakış, Cilt: 12 - Sayı: 1, 105–123. https://ajindex.com/articles/495453

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (18)

  1. Akıncı, D. ve Çağıltay, K. (2005) “E-devlet Web Sitelerini Kullanmak ya da Kullanamamak: Vatandaş Açısından Kullanılabilirlik Sorunları ve Öneriler” TBD 21. Ulusal Bilişim Kurultayı, Ankara.
  2. Akman, İ., Yazıcı, A., Mishra, A. and Arifoğlu, A. (2005) “E-Government: A Global View and an Empirical Evaluation of Some Attributes of Citizens” Government Information Quarterly, 22:239-257.
  3. Aksoy, S. and Polatoglu, A. (2003) “The Turkish Administrative System: Concepts and Issues”, K. K. Tummala (eds.) Comparative Bureaucratic Systems, New York, Lexington Books. Almarabeh, T. and AbuAli, A. (2010) “A General Framework for E-Government: Definition Maturity Challenges, Opportunities, and Success” European Journal of Scientific Research, 39(1):29-42.
  4. Altan, C. (2011) “Eğitim-Siyasal Eğilim İlişkisi: Mersin Örneği” C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 12(1):313-329.
  5. Anameriç, H. (2004) “Bilgi Edinme Hakkı Kanunu ve Kurumsal Bilgi Yönetimi İlişkisi” Bilgi Dünyası, 5(2):168-186.
  6. Arifoğlu, A., Körnes, A., Yazıcı, A., Akgül, M. K. ve Ayvalı, A. (2002)
  7. E-Devlet Yolunda Türkiye, Ankara, Türkiye Bilişim Derneği ve Kamu Bilgi İşlem Yöneticileri Birliği. Bensghir, T. K. ve Akay, A. (2006) “Bir Kamu Politika Aracı olarak Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS): Türkiye’de Belediyelerin CBS Uygulamalarının Değerlendirilmesi” Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 15(1):31-46.
  8. Canöz, K. (2008) “Kamuda Halkla İlişkilerin Yeni Yüzü: Bilgi Edinme Yasası” Selçuk İletişim, 5(3): 141- 152. Çevik, H. H. (2004) Türkiye’de Kamu Yönetimi Sorunları, 2. Baskı,
  9. Ankara,
  10. Seçkin Yayıncılık. Demir, F. (2011) “Kamu Politikası ve Politika Analiz Çalışmalarının Teorik Çerçevesi” Dumlupınar Üniversitesi SBE Dergisi, 30:107-120.
  11. DPT (2001) VIII. Beş Yıllık Kalkınma Planı Yerel Yönetimler Özel İhtisas Komisyonu Raporu, Ankara. DPT, 8. Beş Yıllık Kalkınma Planı, http://www. dpt.gov.tr/DocObjects/Download/1969/plan8.pdf (10.09.2011).
  12. Ergun, T. (2004) Kamu Yönetimi: Kuram, Siyasa, Uygulama, Ankara,
  13. TODAİE French, S. and Bayley, C. (2011) “Public Participation: Comparing Approaches” Journal of Risk Research, 14(2):241-257.
  14. Gönenç, L. (2010) “2010 Proposed Constitutional Amendments to the 1982 Constitution of Turkey” TEPAV Evaluation Note, Ankara,
  15. TEPAV. Güler, B. A. (1994) “Nesnesini Arayan Disiplin: Kamu Yönetimi” Amme İdaresi Dergisi, 27(4):3-19.
  16. Hassan, R. (2008)
  17. The Information Society, Digital Media and Society Series, Cambridge, MA, Polity Press.
  18. Hu, G., Pan, W., Lu, M. and Wang, J. (2009) “The Widely Shared Defi