AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThus, we aimed to question the extent to which the recitation instruction in Turkey is nowadays fruitful.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The seven-qirāʾāt schools of the Qurʾān emerged after Ibn Mujāhid (d.324/936) delimited the number of agreeable qirāʾāts into seven. This school remained at the forefront rather under favour of the works by the scholars of al-Andalus. Abū ʿAmr al-Dānī’s (d.444/1053) al-Taysīr fi al-Qirāʾāt al-Sabʿ is the primary work that reflects Andalusian accumulation in terms of qirāʾāt. Then al-Qāsim b. Fīrruh al-Shāṭibī (d.590/1194) versified the work under the title Ḥirz al-Amānī wa Wajh al-Tahānī. We focused here on the adventure of the history of recitation rather than on a methodological analysis. In doing so, we fixed main reasons why Ḥirz al-Amānī has been preferred in general throughout history in instruction field and also why it has not been made use of in qirāʾāt in our country, Turkey, from the nineteenth century. Thus, we aimed to question the extent to which the recitation instruction in Turkey is nowadays fruitful.
Özet
Yedi kıraat ekolü, İbn Mucāhid’in (ö.324/936) kıraatleri yedi ile sınırlamasıyla vücut bulmuştur. Bu ekol daha çok Endülüslü alimlerin kaleme aldığı eserlerle ön planda olmuştur. Endülüs’ün kıraat birikimini yansıtan temel eserlerin başında ise Ebū ʿAmr ed-Dānī’nin (ö.444/1053) et-Teysīr fī’l-Kırāʾāti’s-Sebʿ adlı eseri gelmektedir. El-Ḳāsım b. Fīrruh eş-Şāṭıbī (ö.590/1194) bu eseri Ḥirzu’l-Emānī ve Vechu’t-Tehānī adıyla nazma dökmüştür. Bu çalışmamızda Ḥirzu’l-Emānī’nin yöntem tahlilinden ziyade kıraat tarihindeki serencamına odaklanılmıştır. Bu bağlamda makalede, Hirzu’l-Emānī’nin tarih boyunca kıraat tedrisatında tercih edilmesinin temel nedenleri tespit edilmiş ve 19. asırdan itibaren ülkemizde kıraat tedrisatında niçin okutulmadığının cevabı aranmıştır. Böylece Türkiye’deki mevcut kıraat eğitiminin verimliliğinin sorgulanması amaçlanmıştır.