Journals / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2019 / Cilt: 19 - Sayı: 2

The Sufistic Profoundness of Isar (Altruism): A Comparison with The Scientific Approach

ÎSÂRIN TASAVVUFÎ DERİNLİĞİ: BİLİMSEL YAKLAŞIM İLE BİR KIYASLAMA

Pages
453–478
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

And in the final stage, similar and different aspects of both sides have been determined and evaluated by comparison method.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This paper aims to study the concept of isar with the comparison method.
📊
Key Findings & Data:Positive sciences constitute one side of this comparison, and the other side is the sufism thought.
💡
Conclusion & Impact:And in the final stage, similar and different aspects of both sides have been determined and evaluated by comparison method.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Tasavvufî Derinlik · Bilimsel Yaklaşım · Îsâr

Abstract

This paper aims to study the concept of isar with the comparison method. Positive sciences constitute one side of this comparison, and the other side is the sufism thought. Since the middle of the nineteenth century, positive sciences have been studying the altruism subject, too. In other words, a religious concept is reinterpreted by a scientific approach. This also indicates that there has been a change in the understanding of the concept. At the same time, this change and the qualities of the intellectual differences in the background of this change constitute the issue of ​​the article. A three-gradual method has been followed in this article: In the first stage, scientific approaches about altruism concept have been expressed. In the second stage, the profoundness of isar in sufi thought has been analyzed. And in the final stage, similar and different aspects of both sides have been determined and evaluated by comparison method.

Özet

Bu makale, îsâr kavramını kıyaslama yoluyla incelemeyi amaçlamaktadır. Kıyaslamanın bir tarafında –ağırlıklı olarak psikoloji olmak üzere- pozitif bilimler diğer tarafında ise sûfî düşünce yer almaktadır. On dokuzuncu yüzyılın ortalarından bu yana, pozitif bilimler de özgeciliği konu edinmiştir. Yani dinî içerikli bir kavram, bilimsel bir yaklaşımla yeniden yorumlanmaktadır. Bu durum, kavramın anlaşılma kodlarında önemli bir değişimin oluştuğunu da gösterir. Makalenin problem alanını bu değişim ve bu değişimin arka planını oluşturan düşünsel farkların niteliği oluşturmaktadır. Makalede üç aşamalı bir yol izlenmiştir. Birinci aşamada özgecilik kavramına dair bilimsel yaklaşımlar ortaya konulmuştur. İkinci aşamada, îsârın sûfî düşüncedeki derinliği analiz edilmiştir. Son aşamada ise bir karşılaştırma ile benzer ve farklı yönlerin tespit ve değerlendirmesi yapılmıştır.

🔖

Cite This Article

UYAR, M. (2022). The Sufistic Profoundness of Isar (Altruism): A Comparison with The Scientific Approach. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 2, 453–478. https://ajindex.com/articles/489068

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Adler, Alfred. Bireysel Psikoloji. Trc. Halis Özgü. İstanbul: Hayat Yayınları, 2000.
  2. Ayten, Ali. Prososyal Davranışlarda Dindarlık ve Empatinin Rolü. Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi, 2009.
  3. Bahtiyar Büyük, Ayşe. Ahlak Felsefesinde Îsâr ve Özgecilik: İslam Medeniyeti ve Batı Kültürü Açısından Bir Değerlendirme. Yüksek Lisans Tezi, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, 2018.
  4. Bar-Tal, Daniel. “Altruistic Motivation To Help: Definition, Utility and Operationalization”. Humboldt Journal of Social Relations 13 (1985): 3-14.
  5. Batson, C. Daniel v.dğr. “Benefits and Liabilities of Emphty-Indused Altruism”. The Social Psychology of Good and Evil. Ed. Arthur C. Miller. 359-385. New York: The Guilford Press, 2004.
  6. Batson, C. Daniel. Altruism In Humans. New York: Oxford University Press, 2011. Câmî, Abdurrahman. Nefahatü’l-üns min hadarâti’l-kuds. Kahire: y.y., 1989.
  7. Cevizci, Ahmet. Felsefe sözlüğü, 3. Baskı. İstanbul: Paradigma, 1999. Cürcânî, Ali b. Muhammed es-Seyyîd eş-Şerîf (ö. 816/1413). Mu‘cemü’t-ta‘rîfât. Thk. Sıddîk el-Minşâvî. Kâhire: Dâru’l-fazîle., ts. Darlington, P. Jakson. “Altruism: Its characteristics and evolution”. Proc. Natl. Acad. Sci. 75/1 (1978): 385-389.
  8. Duriez, Bart. “Are religious people nicer people? Taking a closer look at the religion-empathy relationship”. Menthal Health, Religion& Culture 7/3 (2004): 249-254.
  9. Durmuş, Zülfikar. “Sosyal Dayanışmanın Sağlanmasında Kur’an’ın Öngördüğü İdeal Model: Îsâr”. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi 3/1 (2003): 17-27.
  10. Eisenberg, Nancy v.dğr., “The Development of Prosocial Moral Reasoning and a Prosocial Orien-tation in Young Adulthood: Concurrent and Longitudinal Correlates”. Developmental Psychology 50/1 (2014): 58-70. Feridüddîn Attâr. Evliya Tezkireleri. Çev. Süleyman Uludağ. İstanbul: Kabalcı Yayınevi, 2007.
  11. Feriha Baymur, Genel Psikoloji, İstanbul: İnkılap Yay. 1994. Gazzâlî, Ebû Hamid Muhammed b. Muhammed (ö. 505/1111). İhyâu ulûmi’ddîn. Thk. Bedevi Tabâne. 4 Cilt. Kahire: Dâru’l-Kalem, ts. Güney, Şule - Galip, Hasan. “İnsanlarda Özgeci İşbirliğinin Psikolojik ve Beyinsel Temelleri”. Türk Psikoloji Yazıları 25 (2010): 29-38.
  12. Güngör, Recep Batu. Modern Ahlak Felsefesinde Özgecilik. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2014. Hücvirî, Ali b. Osman Cüllâbî (ö. 470/1077). Keşfu’l-Mahcûb Hakîkat Bilgisi. Haz. Süleyman Uludağ. İstanbul: Dergâh Yayınları, 2010.
  13. İbn Manzur, Muhammed b. Mükerrem el-Afrikî el-Mısrî. “esr”. Lisânü’l Arab. 4: 7. Beyrut: Dâru Sâdır, ts. Jung, C. Gustav.