SavedAdd your journal

Journals / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2022 / Cilt: 22 - Sayı: 1

The Time Phenomenon and Its Origin in Classical Arabic Poetry

KLASİK ARAP ŞİİRİNDE ZAMAN OLGUSU VE KÖKENİ

Esat AYYILDIZ
Pages
67–97
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In the first chapter, the origin of the perception of time in ancient Arab culture was investigated, and it was found that there could be only three theories in this regard.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The phenomenon of time is one of the most common motifs in classical Arabic poetry.
📊
Key Findings & Data:In this study, the phenomenon of time in ancient Arabic poetry has been examined in various aspects.
💡
Conclusion & Impact:In the first chapter, the origin of the perception of time in ancient Arab culture was investigated, and it was found that there could be only three theories in this regard.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Arap Dili ve Edebiyatı · Eski Arap Şiiri · Dehr

Abstract

The phenomenon of time is one of the most common motifs in classical Arabic poetry. In this study, the phenomenon of time in ancient Arabic poetry has been examined in various aspects. In the first chapter, the origin of the perception of time in ancient Arab culture was investigated, and it was found that there could be only three theories in this regard. The second chapter discusses how the ancient Arabs related the concept of time with destiny or divinity. In the third chapter, the common words used in the meaning of “time” in classical Arabic poetry are researched in terms of etymology with a scientific method, and some vital information about them is given. The fourth chapter investigated how the concept of time was handled in classical Arabic poetry. In this context, it has been found that the ancient Arab poets generally associated the time with evil concepts. In addition, this chapter has researched how humanity was positioned against the time in ancient poems. Finally, the thoughts of the poets about the nature of time were examined.

Özet

Zaman olgusu, klasik Arap şiirinde en sık rastlanan motiflerden biridir. Bu çalışmada, kadim Arap şiirindeki zaman mefhumu, çeşitli yönleriyle tetkik edilmiştir. Birinci bölümde, kadim Arap kültüründeki zaman algısının kökeni araştırılmış ve bu hususta sadece üç teori olabileceği bulgulanmıştır. İkinci bölümde, eski Arapların zaman mefhumunu kader yahut uluhiyetle nasıl ilişkilendirdikleri konu edilmiştir. Üçüncü bölümde, klasik Arap şiirinde “zaman” manasında kullanılan yaygın kelimeler, etimolojik açıdan bilimsel bir metotla araştırılmış ve bunlar hakkında bazı mühim bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde, klasik Arap şiirinde zaman olgusunun nasıl ele alınmış olduğu araştırılmıştır. Bu bağlamda, kadim Arap şairlerinin genellikle zamanı kötücül kavramlarla ilişkilendirdikleri bulgulanmıştır. Ayrıca bu bölümde, insanın kadim şiirlerde zamanın karşısında nasıl konumlandırıldığı mütalaa edilmiştir. Son olarak şairlerin zamanın tabiatı hakkındaki düşünceleri tetkik edilmiştir.

🔖

Cite This Article

AYYILDIZ, E. (2022). The Time Phenomenon and Its Origin in Classical Arabic Poetry. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 67–97. https://ajindex.com/articles/488976

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. ‘Adî b. Zeyd. Dîvânu ‘Adî b. Zeyd el-‘İbâdî. thk. Muhammed Cebbâr el-Mu‘aybid. Bağdat: Şeriketu Dâri’l-Cumhûriyye li’n-Neşr ve’ṭ-Ṭab‘, 1965. Ali b. Ebî Ṭâlib. Dîvânu’l-İmâm ‘Alî. şrh. Na‘îm Zerzûr. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, ts. Alıcı, Mehmet. “Zendig-Dehr İlişkisi: Kureyşli Zındıkların Zaman ve Ahiret Algısı”. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi 5/4 (2016), 801-823.
  2. Altıntaş, Hayrani. “Dehriyye”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 9/107-109. İstanbul: TDV Yayınları, 1994. ‘Antera b. Şeddâd. Şerḥu Dîvâni ‘Antera. haz. el-Ḫaṭîb et-Tebrîzî - Mecîd Ṭirâd. Beyrut: Dâru’l-Kitâbi’l-‘Arabî, 1412/1993.
  3. Ayyıldız, Ebrar. Arap Dilinde Doğum ve Ölümle İlgili Deyimler. Ankara: Sonçağ Akade-mi, 2021. el-Bedî‘î, Yusuf. eṣ-Ṣubḥu’l-munbî ‘an ḥays̱iyyeti’l-Mutenebbî. thk. Mustafa es-Seḳḳâ vd. Kâhire: Dâru’l-Me‘ârif, ts. Beeston, A. F. L. vd., Sabaic Dictionary. Louvain-la-Neuve: University of Sanaa, 1982. el-Câḥiẓ, Ebû Osman ‘Amr b. Baḥr. el-Beyân ve’t-tebyîn. thk. Abdüsselam Muhammed Harun. 4 Cilt. Kahire: Mektebetu’l-Ḫâncî, 7. Basım, 1417/1998.
  4. Çil, Ayşe Ünal. “Kur’an’da Zaman Kavramı”. Kelam Araştırmaları 9/1 (2011), 335-364.
  5. Coşan, Kadri Ziyaettin. “Kurân-ı Kerim’in Zamana Bakışını Yansıtan Bazı Temel Kav-ramlar ve Yaşam Arasındaki Anlam İlişkileri”. Düzce Üniversitesi İlahiyat Fakül-tesi Dergisi 2/1 (2018), 36-53.
  6. Döner, Ertuğrul. “Bazı Kültürlerde ve Dinlerde Zaman”. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 17/1 (2017), 227-247. Duraković, Esad. The Poetics of Ancient and Classical Arabic Literature: Orientology. çev. Amila Karahasanović. Oxon-New York: Routledge, 2015. Ebû’l-‘Atâhiye. Dîvânu Ebî’l-‘Atâhiye. Beyrut: Dâru Beyrût li’ṭ-Ṭibâ‘a ve’n-Neşr, 1406/1986. el-Ḳuşeyrî, Ebû’l-Ḥuseyn Müslim b. el-Ḥaccâc b. Müslim. Ṣaḥîḥu Muslim. thk. Râ’id b. Sabrî İbn Ebî ‘Alfe. Riyad: Dâru’l-Ḥaḍâra li’n-Neşr ve’t-Tevzî‘, 2. Basım, 1436/2015.
  7. Fabry, Heinz-Josef – Gzella, Holger (ed.). Theological Dictionary of the Old Testament. 15 Cilt. çev. B. Eerdmans Publishing Co. Michigan: Wm. B. Eerdmans Publis-hing, 2018.
  8. Gelb, Ignace J. vd. (ed.). The Assyrian Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (CAD). 21 Cilt. Chicago: The Oriental Institute, 4. Basım, 1998.
  9. Goodman, L. E. “Time in Islam”. Religion and Time. ed. Anindita Niyogi Balslev – J. N. Mohanty. 138-162. Leiden: E. J. Brill, 1993.
  10. Greene, Brian. The Fabric of the Cosmos: Space, Time, and the Texture of Reality. New York: Knopf, 2004. el-Ḫansâ’. Dîvânu’l-Ḫansâ’.