SavedAdd your journal

Journals / Psikoloji Çalışmaları / 2016 / Cilt: 36 - Sayı: 1

The Predictors And Role Of Treatment Motivation In Eating Disorders

Yeme Bozukluklarında Tedavi Motivasyonu ve Yordayıcıları

Fatima Elif Ergüney Okumuş
Hanife Özlem Sertel Berk
Başak Yücel
Pages
41–64
Publication Date
2016-10-13
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However studies including these factors are rare.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Eating Disorders (ED) are one of the psychiatric problems that increasingly become prevalent and include serious health risks.
📊
Key Findings & Data:Therefore evaluating the patients’treatment motivation and related factors before planning the treatment modality increase the efficiency of treatment.
💡
Conclusion & Impact:However studies including these factors are rare.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Yeme Bozuklukları · Tedavi Motivasyonu · Beden İmgesi

Abstract

Eating Disorders (ED) are one of the psychiatric problems that increasingly become prevalent and include serious health risks. Low treatment motivation is a common and prominent factor in the progress of ED and lately became the focus of many researches. Therefore evaluating the patients’treatment motivation and related factors before planning the treatment modality increase the efficiency of treatment. However studies including these factors are rare.

Özet

Yeme Bozuklukları (YB) gittikçe yaygınlaşan ve tedavi edilmediğinde kronikleşen, çok bileşenlisağlıksorunlarıdır.Vakalarıntedaviyebaşvuruoranlarınındüşük,tedaviyibırakma oranlarının ise yüksek oluşu, son zamanlarda tedavi motivasyonu ile ilgili çalışmalara dikkat çekmekte, tedaviyi planlarken vakaların tedavi motivasyonu ve ilgili faktörlerin değerlendirilmesi tedavi etkinliğini arttırmaktadır. Ancak ülkemizde bu alanda yürütülen araştırmalara rastlanmamaktadır. Bu çalışmanın amacı YB vakalarında tedavi motivasyonu ve tedavi motivasyonunun yordayıcıları olarak literatürde belirtilen yeme bozukluğu semptom düzeyi, beden imgesi ve depresyon arasındaki ilişkileri incelemektir. Araştırma; 75 YB vakası kadın katılımcı ile; SCID-I, Yeme Bozukluğunu Değerlendirme Ölçeği, Beck Depresyon Ölçeği, Kadınlar için Fotoğraflı Figür Derecelendirme Ölçeği, Anoreksiya Nervoza Değişim Evreleri Ölçeği ve Bulimiya Nervoza Değişim Evreleri Ölçeği kullanılarak yürütülmüştür. Sonuçlar literatürdeki bilgilerle tutarlı olarak YB vakalarının semptom düzeyi, depresyon düzeyi ve beden memnuniyetsizliği düzeylerindeki artışın tedavi motivasyonundaki düşüşle ilişkili olduğunu, tedavi motivasyonunun en güçlü yordayıcısının ise yeme bozukluğu semp- tom düzeyi olduğunu göstermiştir. Bu bulgular yeme bozukluğunun sağaltımına yönelik çalışmalarda vakanın içerisinde bulunduğu motivasyonel düzeye göre tedavi planlanması gerektiğini ve tedavi sürecinde vakaların depresyon ve beden memnuniyetsizliği düzeylerinin de değerlendirilmesini düşündürmesi açısından önem taşımaktadır.

🔖

Cite This Article

Okumuş, F. E. E., Berk, H. Ö. S., Yücel, B. (2016). The Predictors And Role Of Treatment Motivation In Eating Disorders. Psikoloji Çalışmaları, Cilt: 36 - Sayı: 1, 41–64. https://ajindex.com/articles/48888

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Allen, K. L., Byrne, S. M., Oddy, W. H., ve Crosby, R. D. (2013). DSM– IV–TR and DSM-5 Eating disorders in adolescents: prevalence, stability, and psychosocial correlates in a population-based sample of male and female adolescents. Journal of Abnormal Psychology. 122 (3), 720–732.
  2. Amerikan Psikiyatri Birliği (2013). Ruhsal Bozuklukların tanısal ve is- tatistiksel el kitabı. (5. baskı). Washington, DC. Çev: Ertuğrul Köroğlu. Ankara:Hekimler Yayın Birliği. Amettler, L. Castro, J. Serrano, E., Martinez, E. ve Toro, J. (2005). Readiness to recover in adolescent anorexia nervosa: prediction of hospital admission. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 46(4), 394–400.
  3. Aslantaş-Ertekin, B. (2010). Yeme bozukluğu hastalarında aile ortamının ve aile işlevselliğinin değerlendirilmesi. Tıpta Uzmanlık Tezi. İstanbul Üniversitesi İstanbul tıp Fakültesi, Psikiyatri Anabilim Dalı, İstanbul.
  4. Baron, R. B. ve Kenny, D. A. (1986). The moderator-mediator variable dis- tinction in social psychological research: conceptual, strategic, and statistical considerations. Journal of Personality and Social Psychology, 51(6), 1173-1182.
  5. Beck, A.T, Ward, C.H., Mendelson, M., Mock, J. ve Erbaugh, J. (1961). An inventory for measuring depression. Arch. Gen. Psychiatry, 4 (6): 561–71.
  6. Blake, W., Turnbull, S. ve Treasure, J. (1997). Stages and process of change in eating disorders: implications for therapy. Clinical Psychology and Pyschot- herapy. 4(3), 186-191.
  7. Campbell, M. (2009). Drop-out from treatment for the eating disorders: a problem for clinicians and researchers. European Eating Disorders Review, 17, 239-242.
  8. Casper, R. C. (1998). Depression and eating disorders. Depression and Anxiety, 8 (1), 96-104.
  9. Castro-Fornieles, J. Bigorra, A., Martinez-Mallen, E. Gonzalez, L. Moreno, E. Font, E. ve Toro, J. (2011). Motivation to change in adolescents with bulimia nervosa mediates clinical change after treatment. Eur. Eat. Dis. Rev., 19, 46–54.
  10. Çorapçıoğlu, A., Aydemir, Ö., Yıldız, M., Esen, A. ve Köroğlu, E. (1999). DSM-IV Eksen I Bozuklukları için Yapılandırılmış Klinik Görüşme. Ankara:
  11. Hekimler Yayın Birliği. Dunn, E. C., Neighbors, C. ve Larimer, M. (2003). Assessing readiness to change binge eating and compensatory behaviors. Eating Behaviors, 4, 305–314.
  12. Eivors, A., Button, E., Warner, S. ve Turner, K. (2003). Understanding the experience of drop-out from treatment for anorexia nervosa. European Eating Disorders Review. 11, 90-107.
  13. Ergüney, F. E. ve Sertel-Berk, H. Ö. (2012). Ano