Journals / Türkiye İlahiyat Araştırmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 3 - Sayı: 1

An Essay on the Fact of Elision Because of Necessity ın Arabic Poetry

Arap Şiirinde Zorunluluktan Kaynaklanan Hazif Olgusu

Pages
23–55
Publication Date
2019-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, we will examine elision in poetry with examples.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Each language has its own characteristics.
📊
Key Findings & Data:A particular characteristic may not be applicable to all expressions in the language.
💡
Conclusion & Impact:In this study, we will examine elision in poetry with examples.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Şiir · Zaruret-İ Şiir · Hazif

Abstract

Each language has its own characteristics. A particular characteristic may not be applicable to all expressions in the language. In Arabic, poetry is a narrative style with its own characteristics. Although poem has a lot of grammatical and narrative characteristics of the are many, the issue which holds the largest coverage is undoubtedly the elision. This is because the poet may have had to do so to secure his rhyme and rhyme. Although elision is widely made in poetry, it can also be seen in prose. Because of the importance of elision, it had its place in literary sources since the beginning of Arabic language studies and even independent works have been written on it. There has been scattered information in the grammatical sources on the subject of elision. As far as we can detect, no independent study has been carried out on the subject in our country. In this study, we will examine elision in poetry with examples.

Özet

Her dilin kendine ait bir özelliği bulunmaktadır. Bu özellik dilin kullanıldığı bütün anlatımlarda söz konusu olmayabilir. Arapçada şiir kendine has özellikleri bulunan bir anlatım üslubudur. Şiire has gramer ve anlatım özellikleri çok fazla olmakla birlikte, hiç kuşkusuz en geniş yer tutan başlık, anlam olarak olmasa da lafız olarak onda yapılan haziftir. Zira şair vezni ve kafiyeyi tutturabilmek için bunu yapmak zorunda kalmış olabilir. Düşürmek, yazmamak anlamına gelen hazif, şiirde olmakla birlikte nesirde (in prose) de görülebilmektedir. Bu konu önemine binaen Arapça dil çalışmalarının yapılmaya başlandığı ilk dönemlerden itibaren edebi kaynaklarda yer almaya başlamış hatta hakkında müstakil eserler telif edilmiştir. Hazif konusu gramer kaynakları içerisinde yeri geldiğinde izah edilen dağınık bilgiler olarak bulunmaktadır. Tespit edebildiğimiz kadarıyla ülkemizde bu konuda müstakil bir çalışma yapılmamıştır. Biz bu çalışmamızda şiirde yapılan hazfları örnekler vermek suretiyle inceleyeceğiz.

🔖

Cite This Article

GÜLTEKİN, A. (2019). An Essay on the Fact of Elision Because of Necessity ın Arabic Poetry. Türkiye İlahiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 1, 23–55. https://ajindex.com/articles/4569

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. Abdugaffâr, el-Hasan b. Ahmed. el-Huccetu’l-ḳurrâi’s-sebaʿ. thk. Bedruddin Kahveci-Beşîr Cuycabî. Beyrut: Dâru’l-Memûn, 1993. Abdultevvâb, Ramazan. Buḥûs ve maḳālât fi’l-luġa. Kahire: Mektebetu’l-Hancî, 1995. Ahfâş, Ebu’l-Hasan el-Mucâşaî. Meʿâni’l-Kurân, thk. Hudâ Mahmûd Karâa. Kahire: Mektebetu’l-Hancî, 1990. Aynî, Bedruddin Mahmud b. Ahmed. el-Maḳāṣıdu’n-naḥviyye fî -şerḥi şevâhidi şuruḥi’l-Elfiyye, thk. Ali Muhammed Fâhir- Ahmed Muhammed Tevfîk. Kahire: Dâru’s-Selâm, 2010. Cevcerî, Şemsuddîn Muhammed b. Abdulmunim. Şerḥu Şuẕûri’ẕ -ẕeheb, thk. Nevvâf b. Cezâ el-Hârisî. Medine: Imâdetu Bahsi’l-İlmî, 2004.
  2. Cevziyye, Burhanuddîn İbrahim b. Muhammed b. Kayyîm. İrşâdu’s-sâlik ilâ ḥalli Elfiyyeti İbni Mâlik, thk. Muhammed b. Avvad. Riyad: Evdâu’s-Selef, 1954. Dervîş, Muhyiddîn b. Ahmed Mustafa. İrâbu’l-Kurân ve Beyânuh. Beyrut: Dâru’l-Yemâme, 1415. Durmuş, İsmail. “Hazif”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 17: 122-124. Ankara: TDV Yayınları, 1998.
  3. Durusteveyh, Ebû Muhammed Abdullah b. Cafer. Taṣḥîḥu’l-faṣîḥ ve şerḥuhu. thk. Muhammed el-Bedevî el-Mahtûr. Kahire: el-Meclisu’l-A’lâ li’ş-Şuûni’l-İslâmiyye, 1998. Ebû Bişr, Yemân b. Ebi’l-Yemân el-Bendenîcî. et-Taḳfiyye fi’l-luġa, Halil İbrâhîm el-Atıyye. Irak: Vizâretu’l-Evkâf, 1976. Ebu’l-Hasan, Muhammed b. Abdullah b. el-Abbâs. ʿİlelu’n-naḥv, thk. Mahmûd Câsim Muhammed ed-Dervîş. Riyad: Mektebetu’r-Rüşd, 1999. Enbârî, Abdurrahman b. Muhammed b. Ubeydullah. el-İnṣâf fî mesâili’l-ḫilâf beyne’n-naḥviyyîn. Beyrut: el-Mektebetu’l-Asriyye, 2003. Eşmûnî, Ali b. Muhammed b. Îsâ. Şerhu’l-Eşmûnî alâ Elfiyyeti İbni Mâlik, Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1998. Fârisî, Ebû Alî. el-Mesâilu’l-Baṣriyyât. thk. Muhammed eş-Şâtır Ahmed Muhammed. Matbaatu’l-Medenî, 1985. Fârisî, Ebû Alî. el-Mesâilu’l-Ḥalebiyyât. thk. Hasan Hindâvî. Beyrut: Dâru’l-Menâr, 1987. Fârisi, Hasan b. Ahmed b. el-Gaffâr Ebû Ali. et-Taʿlîḳa alâ Kitâbi Sibeveyh, thk. Avvâd b. Hamd el-Kûzî. Beyrut: 1990. Ferâhîdî, Ebu Abdurrahman Halil b. Ahmed. Kitâbu’l-ʿAyn. thk. Mehdî Mahzûmî- İbrahim es-Sâmiâî. Beyrut: Dâru’l-Mektebeti’l-Hilâl, ts. Ferâhîdî, Ebû Abdurrahman Halîl b. Ahmed. Kitâbu’l-cumel fi’n-naḥv, thk. Fahruddîn Kabâve. b. y., y. y., 1995. Ferrâ’, Ebû Zekeriyya b. Yahya b. Ziyad. Meʿânî’l-Kurân. thk. Ahmed Yusuf en-Necati-Muhammed Ali en-Neccar. Mısır: y.y., ts. Feyyûmî, Ahmed b. Muhammed b. Ali. el-Miṣbâḥu’l-munîr fî ġarîbi’ş-Şerḥi’l-Kebîr. Beyrut: el-Mektebetu’l-İlmiyye, ts. Galâyînî Mustafa. Câmʿi’d-durusi’l-ʿArabiyye, Beyrut: el-Mektebetu’l-