AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAfter the DTCP, a statistically significant increase was found in the AMS, BLDSEAF, and ALS scores and a significantdecrease in the STAI and PSS scores of the students (P < .001).Conclusion: According to the results of our study, it was observed that academic motivation level, body language, dance-related self-efficacy, andautonomous learning skills increased, and anxiety and stress levels decreased in the students of physiotherapy after the DTCP.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: In this study, we aimed to investigate the effect of dance therapy course practice (DTCP) on academic motivation, anxiety, body language, and dance-related self-efficacy, perceived stress level, and autonomous learning in physiotherapy students.Material and Methods: One hundred and two participants were included in the study. The students’ level of academic motivation with the Academic Motivation Scale (AMS), anxiety with the State-Trait Anxiety Inventory (STAI), body language and dance-related self-efficacy with the BodyLanguage and Dance Self-Efficacy Assessment Form (BLDSEAF), stress level with the Perceived Stress Scale (PSS), and autonomous learning skillswith the Autonomous Learning Scale (ALS) were evaluated before and after the 8-week DTCP.Results: The average age of the students was 21.33±2.92 years, mean body mass index was 22.07±2.80 kg/m2. Fifty nine of them were women(57.8%) and 43 were men (42.2%). After the DTCP, a statistically significant increase was found in the AMS, BLDSEAF, and ALS scores and a significantdecrease in the STAI and PSS scores of the students (P < .001).Conclusion: According to the results of our study, it was observed that academic motivation level, body language, dance-related self-efficacy, andautonomous learning skills increased, and anxiety and stress levels decreased in the students of physiotherapy after the DTCP. We believe thatDTCP significantly contributed to the students’ ability to express themselves non-verbally and socialize, to get away from the anxiety and stress ofacademic and daily life when dancing, to be better motivated, and to know and use their bodies better.
Özet
maç: Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bölümü öğrencilerinde Dans Terapi Dersi Uygulamasının akademik güdülenme, kaygı, beden dili ve dansla ilişkili özyeterlilikler, algılanan stres düzeyi ve özerk öğrenme üzerine etkisini araştırmaktı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 102 katılımcı dahil edildi. Öğrencilerin 8 haftalık Dans Terapi Dersi Uygulaması öncesi ve sonrası akademik güdülenme düzeyi Akademik Güdülenme Ölçeği (AGÖ), kaygı düzeyi Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri (DSKE), beden dili ve dansla ilişkili özyeterlilikleri Beden Dili ve Dansa İlişkin Özyeterlilik Değerlendirme Formu (BDDİÖDF), stres düzeyi Algılanan Stres Ölçeği (ASÖ), özerk öğrenme becerileri ise Özerk Öğrenme Ölçeği (ÖÖÖ) ile değerlendirildi. Bulgular: Öğrencilerin yaş ortalaması 21,33±2,92 yıl, vücut kitle indeksi ortalaması 22,07±2,80 kg/m2 , 59’u kadın (%57,8) ve 43’ü ise erkek (%42,2) idi. Dans Terapi Dersi Uygulaması sonrası öğrencilerin AGÖ, BDDİÖDF ve ÖÖÖ skorlarında istatistiksel olarak anlamlı artış, DSKE ve ASÖ skorlarında ise anlamlı azalma bulundu (P < ,001). Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarına göre, Dans Terapi Dersi Uygulaması ile FTR öğrencilerinin akademik güdülenme düzeyinde, beden dili ve dansla ilişkili özyeterliliklerinde ve özerk öğrenme becerilerinde artış, kaygı ve stres düzeylerinde ise azalma elde edildiği görülmüştür. Dans Terapi Dersi Uygulamasının FTR öğrencilerinin kendilerini sözsüz ifade etme ve sosyalleşme, dans ederken akademik ve günlük hayatın kaygı ve stresinden uzaklaşarak daha iyi güdülenme, bedenlerini daha iyi tanıma ve kullanma becerilerine önemli katkılar sağladığını düşünmekteyiz.