Journals / Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi / 2021 / Cilt: 70 - Sayı: 1

Principle of Concentration in Civil Procedure

Medeni Usul Hukukunda Teksif İlkesi

Pages
107–144
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, the principle of concentration will be explained in detail in terms of its concept, its purpose, its relationship with other dominating jurisdiction principles and its legal remedy.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The principle of concentration is a jurisdiction principle which envisages the case material to be submitted to the court up to a certain procedural transactions and it also requires the court to disregard those put forward afterwards.
📊
Key Findings & Data:The principle of concentration is not referred in the Code of Civil Procedure (Act No. 6100).
💡
Conclusion & Impact:In this article, the principle of concentration will be explained in detail in terms of its concept, its purpose, its relationship with other dominating jurisdiction principles and its legal remedy.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The principle of concentration is a jurisdiction principle which envisages the case material to be submitted to the court up to a certain procedural transactions and it also requires the court to disregard those put forward afterwards. The principle of concentration is not referred in the Code of Civil Procedure (Act No. 6100). However its reflections are observed in its certain items. Hence, the principles of concentration is an essential tenet considered both by the supreme court and doctrine. In this article, the principle of concentration will be explained in detail in terms of its concept, its purpose, its relationship with other dominating jurisdiction principles and its legal remedy.

Özet

Teksif ilkesi, usul işlemlerinin, belirli bir usul kesitine kadar mahkeme önüne getirilmesini, öngörülen usul kesitinin tamamlanmasından sonra ileri sürülen ya da getirilen işlemlerin mahkemece dikkate alınmamasını öngören yargılama hukuku ilkesidir. HMK’da düzenlenmemiştir. Ancak gerek Yargıtay tarafından gerekse de doktrin tarafından göz önünde bulundurulan bir ilke konumundadır. Bu çalışma kapsamında da teksif ilkesi kavram, yargılamaya egemen olan diğer ilkeler ile ilişkisi, uygulama alanı ve kanun yolunda bakımından ayrıntılı olarak açıklanmaya çalışılacaktır.

🔖

Cite This Article

MAZLUM, N. (2022). Principle of Concentration in Civil Procedure. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 70 - Sayı: 1, 107–144. https://ajindex.com/articles/442780

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Akkaya Tolga, Medeni Usul Hukukunda İstinaf, Ankara 2009. (İstinaf) Akkaya Tolga, Medeni Usul Hukuku Bakımından Boşanma Davası, Ankara 2017. (Boşanma) Akil Cenk, Yargıtay Kararları Işığında Zamanaşımı Def’inin Islah Yolu ile İleri Sürülüp Sürülemeyeceği Meselesi, HHFD 2012, C.2, S.2, s.1-15.
  2. Akil Cenk, İstinaf Kavramı, Ankara 2010.
  3. Alangoya Yavuz, Medeni Usul Hukukunda Vakıaların ve Delillerin Toplanmasına İlişkin İlkeler, İstanbul 1979. Alangoya Yavuz/ Yıldırım Kamil/ Deren-Yıldırım Nevhis, Medeni Usul Hukuku Esasları, 8.B, İstanbul 2011.
  4. Alpay Ece, İngiliz ve Türk Yargılama Hukukunda Sözlülük İlkesi, İstanbul 2020.
  5. Ansay Şakir, Hukuk Yargılama Usulleri, Ankara 1960. Arslan Ramazan/ Yılmaz Ejder/ Taşpınar Ayvaz Sema/ Hanağası Emel,Medeni Usul Hukuku, 6.B, Ankara 2020. Arslan Ramazan/ Yılmaz Ejder/ Taşpınar Ayvaz Sema/ Hanağası Emel, İcra ve İflâs Hukuku, 6.B, Ankara 2020. (İcra ve İflâs Hukuku) Aslan Akyol Leyla, Aslan Akyol Leyla, Atalı Murat/ Ermenek İbrahim/ Erdoğan Ersin, Medeni Usul Hukukunda Davadan Feragat, Ankara 2011. Medeni Usul Hukukunda Cevap Dilekçesi Verilmemesinin Sonuçları, Ankara 2019. (Cevap) Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı, 3.B, Ankara 2020.
  6. Atalay Oğuz, Medeni Usul Hukukunda Menfi Vakıaların İspatı, İzmir 2001.
  7. Bilge Necip, Medeni Yargılama Hukuku, 2.B, İstanbul 1967.
  8. Bolayır Nur, Hukuk Yargılamasında Delillerin Toplanmasında Tarafların ve Hâkimin Rolü, İstanbul 2014.
  9. Börü Levent, Medeni Usul Hukukunda İddia ve Somutlaştırma Yükü, Ankara 2016. Budak Ali Cem/ Karaaslan Varol, Medeni Usul Hukuku, 4.B, Ankara 2020.
  10. Deren-Yıldırım Nevhis, Teksif İlkesi Açısından İstinaf, İstinaf Mahkemeleri Uluslararası Toplantı, 7-8 Mart 2003, s.267-284. Erdoğan Ersin/Korkmaz Cansu, Yargıtay’ca Verilen Bozma Yahut Bölge Adliye Mahkemelerince Verilen Gönderme Kararlarından Sonra Islah Yapılıp Yapılmayacağı Sorunu, YBHD 2016, S.2, s.249-290.
  11. Erdönmez Güray, Medeni Usul Hukukunda Belgelerin İbraz Mecburiyeti, İstanbul 2010. (İbraz) Erdönmez Güray, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na Göre Delillerin Gösterilmesi ve İbrazı, İBD 2013, C.87, S.5, s.15-53. (Delil) Ferendeci H. Özden, (Alman Hukuku’ndaki Örneği ile) Sözlülük İlkesi, İstanbul 2019.
  12. Göksu Mustafa, Hukuk Yargılamasında Vakıa ve Hukuk, Haluk Konuralp Anısına Armağan, Ankara 2009, s.323-350. Görgün Şanal/ Börü Levent/ Toraman Barış/ Kodakoğlu Mehmet, Medeni Usul Hukuku, 9.B, Ankara 2020.
  13. Gürdoğan Burhan, Temyiz Mahkemesinin Kontrolü Bakımından: Vakıa ve Hukuk, Zeki Murat Alsan’a Armağan, Ankara 1956, 258-285.