SavedAdd your journal

Journals / Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2011 / Cilt: 11 - Sayı: 1

The relation between parental mediation in television viewing and the aggressiveness of children

Televizyon izlemede anne-baba aracılığı ile çocukların saldırgan davranışları arasındaki ilişki

Bilgin Filiz ÜLKEN
Pages
195–216
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Accordingly, this study aims to investigate the relation between the mediation of parents in TV watching and the aggressive behavior of children.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Many studies in the literature show that children who watch TV more exhibit more aggressive behavior than the children that watch less.
📊
Key Findings & Data:Besides this issue, the question whether co-viewing with parents has an impact or not on children exhibiting aggressive behavior should also be discussed.
💡
Conclusion & Impact:Accordingly, this study aims to investigate the relation between the mediation of parents in TV watching and the aggressive behavior of children.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Many studies in the literature show that children who watch TV more exhibit more aggressive behavior than the children that watch less. Besides this issue, the question whether co-viewing with parents has an impact or not on children exhibiting aggressive behavior should also be discussed. Although there are some researches on various types of parental mediation in watching TV in the literature, role of mediation in children’s learning from TV and its impact on their behavior have been examined in a limited number of studies. Accordingly, this study aims to investigate the relation between the mediation of parents in TV watching and the aggressive behavior of children.

Özet

Daha fazla televizyon izleyen çocukların, daha az televizyon izleyen çocuklara göre, daha fazla saldırgan davranışlar sergilediklerine ilişkin literatürde pek çok çalışma mevcuttur. Bununla birlikte, televizyon izleme sırasında anne-babaların çocuklarına eşlik etmelerinin de çocukların saldırgan davranışlar sergilemesi üzerinde etkisinin olup olmadığı sorusu tartışmalıdır. Literatürde anne-baba aracılığının türleri ve uygulanmasına yönelik kimi çalışmalar bulunmasına karşılık, aracılığın çocukların televizyondan öğrenmesi ve davranışları üzerine etkisi konusundaki çalışma sayısı oldukça sınırlıdır. Bu doğrultuda, bu çalışmada, anne-babaların televizyon izleme aracılığı ile çocukların saldırgan davranışları arasındaki ilişkinin sorgulanması amaçlanmıştır.

🔖

Cite This Article

ÜLKEN, B. F. (2022). The relation between parental mediation in television viewing and the aggressiveness of children. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 1, 195–216. https://ajindex.com/articles/438888

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Aziz, A. (1994). “Medya Şiddet ve Kadın 1993 Yılında Türk Basınında Kadınlara Yönelik Şiddetin Yer Alış Biçimi”, Ankara: Başbakanlık Kadın ve Sosyal Hizmetler Müsteşarlığı, Kadın Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü, No:81. Bağlı, M. T. (2002). “Okulöncesi Çocukların ve Ailelerinin Televizyon İlintili Etkileşimleri” Yayınlanmamış Doktora tezi, Ankara.
  2. Bağlı, M. T. (2003). “Televizyona Karşı Anababa Aracılığı: Kısıtlayıcı Aracılığın Biçimleri”, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, cilt:36, sayı.1-2.
  3. Bandura, A. (1973). Aggression: A Social Learning Analysis, New Jersey: Prentice-Hall, Inc., Englewood Cliffs. Bandura, A. (1989). “Social Cognitive Theory”, Annals of Child Development, Cilt: 6, ss. 1-60.
  4. Bandura, A. ve Walters, R. (1963). Social Learning and Personality Development, New York: Holt, Rinehart and Winston. Boyatzıs, C. J. ve Matıllo, G. M. (1995). “Effects of `The Mighty Morphin Power Rangers' on Children's Aggression With Pers”, Child Study Journal. Cilt: 25, Sayı: 1, 1995.
  5. Buıjzen, M., Juliette H. Van Der Molen, W. ve Sondıj, P. (2007) “Parental Mediation of Children’s Emotional Responses to a Violent News Event”, Communication Research, Cilt: 34, No. 2, ss. 212-230.
  6. Buss, A.H. (1961).
  7. The Psychology of Aggression, New York ve London: John Wiley ve Sons. Inc. Casas, J. F., Weıgel, S. M., Crıck, N. R., Ostrov, J. M., Woods, K. E. Yeh, E. A. J. ve Huddleston- Casas, C. A. (2006). “Early Parenting and Children's Relational and Physical Aggression in The Preschool and Home Contexts”, Applied Developmental Psychology, Cilt:26, ss. 209-227.
  8. Crick, N. R. ve Grotpeter, J. K. (1995). “Relational Aggression, Gender, and Social-Psychological Adjustment”, Child Development, Cilt: 66, Sayı: 3, Haziran, ss. 710-722.
  9. Collıns, W. A., Sobol, B. L. ve Websty, S. (1981). “Effects of Adult Commentary on Children’s Comprehension and Inferences About a Televised Aggresive Portrayal” Child Development, sayı: 52/1, ss. 158-163.
  10. Corder-Bolz, C. (1980). “Mediation: The Role of Significant Others”, Journal of Communication, 30, 3, ss. 106-118.
  11. Desmond, R. J., Hırseh, B., Sınger D. ve Sınger, J. (1987). “Gender Differences, Mediation, and Disciplinary Styles in Children's Responses to Television”, Sex Roles, sayı: 16, ss. 374-389.
  12. Dorr, A., Kovarıc, P. ve Doubleday, C. (1989). “Parent-Child Coviewing of Television”, Journal of Broadcasting & Electronic Media. 33, ss. 35-51.
  13. Freedman, J. L., Sears, D.O. ve Carlsmıth, J. M. (2003).
  14. Sosyal Psikoloji, Çevi