Kimilerince kabul gören bu analizler din referanslı şiddetle Kur’an ve yorum arasında doğrudan bir bağ bulunup bulunmadığı meselesini etraflıca tartışmayı gerekli kılmaktadır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Öz Günümüz Batı dünyasında İslam ve şiddet arasında çok sıkı bir bağ kurulduğuna, hatta topyekûn müslümanların şiddetsever bir kitle olduğuna ilişkin küresel ölçekli bir algı oluşturulduğuna tanık olunmaktadır.
📊
Key Findings & Data:İslam ve müslümanlar hakkında böyle bir menfi algının oluşmasında geleneksel fıkıh doktrininde savaşın temel gerekçesini küfür ve kâfirlerin varlığına bağlama anlayışının yanında Joseph Schacht, Rudolph Peters gibi Batılı bazı araştırmacıların cihad kavramını İslam ve müslümanların emperyal hedeflerine hizmet eden bir araç ve kaldıraç olarak tanımlamalarının payı bulunmaktadır; ancak bize göre söz konusu algıyı besleyen en önemli faktör hâl-i hazırda kan gölü görünümündeki Ortadoğu coğrafyasında IŞİD (DAEŞ) gibi örgütlerce üretilen şiddet ve terörün Kur’an ve cihad gibi referanslara atıfla meşrulaştırılmaya çalışılmasıdır.
💡
Conclusion & Impact:Kimilerince kabul gören bu analizler din referanslı şiddetle Kur’an ve yorum arasında doğrudan bir bağ bulunup bulunmadığı meselesini etraflıca tartışmayı gerekli kılmaktadır.
Öz Günümüz Batı dünyasında İslam ve şiddet arasında çok sıkı bir bağ kurulduğuna, hatta topyekûn müslümanların şiddetsever bir kitle olduğuna ilişkin küresel ölçekli bir algı oluşturulduğuna tanık olunmaktadır. İslam ve müslümanlar hakkında böyle bir menfi algının oluşmasında geleneksel fıkıh doktrininde savaşın temel gerekçesini küfür ve kâfirlerin varlığına bağlama anlayışının yanında Joseph Schacht, Rudolph Peters gibi Batılı bazı araştırmacıların cihad kavramını İslam ve müslümanların emperyal hedeflerine hizmet eden bir araç ve kaldıraç olarak tanımlamalarının payı bulunmaktadır; ancak bize göre söz konusu algıyı besleyen en önemli faktör hâl-i hazırda kan gölü görünümündeki Ortadoğu coğrafyasında IŞİD (DAEŞ) gibi örgütlerce üretilen şiddet ve terörün Kur’an ve cihad gibi referanslara atıfla meşrulaştırılmaya çalışılmasıdır. IŞİD (DAEŞ) örgütüyle ilgili birçok analizde şiddet ve terörün Kur’an ve yorum meselesiyle ilgili olduğu özellikle vurgulanmaktadır. Kimilerince kabul gören bu analizler din referanslı şiddetle Kur’an ve yorum arasında doğrudan bir bağ bulunup bulunmadığı meselesini etraflıca tartışmayı gerekli kılmaktadır.
BARDAKOĞLU, Ali, “Fıkıh Çözüm mü Üretir, Sorun mu?”, Eskiyeni Anadolu ilahiyat Araştırma Dergisi, sayı: 29 (2014). BEYHAKÎ, Ebû Bekr Ahmed, Ahkâmu’l‐Kur’ân li’l‐İmâmi’ş‐Şâfiî, Beyrut 1990. BUHÂRÎ, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, el‐Câmiu’s‐Sahîh, İstanbul 1981. CÂBİRÎ, Muhammed Âbid, Fehmü’l‐Kur’âni’l‐Hakîm, Beyrut 2009. CASSÂS, Ebû Bekr Ahmed b. Ali, Usûlü’l‐Fıkh (el‐Fusûl fi’l‐Usûl), Kuveyt, 2007.
COŞKUN, Muhammed, “Medenî Kur’ân’da Yorumlayıcı İfade Biçimi”, Kur’an Nüzulünün Medine Dönemi (X. Tefsir Akademisyenleri Buluşması), Kahramanmaraş 2014. CÜRCÂNÎ, Ebü’l‐Hasen Ali b. Muhammed b. Ali, Kitâbü’t‐Ta’rîfât, Beyrut 1995. EBÛ DÂVÛD, Süleyman b. Eş’as, es‐Sünen, İstanbul 1981. FAHREDDÎN er‐RÂZÎ, Ebû Abdillah Muhammed b. Ömer, et‐Tefsîru’l‐Kebîr, Beyrut 2004. FÂYİD, Abdülvehhâb, Menhecü İbn Atıyye fî Tefsîri’l‐Kur’âni’l‐Kerîm, Kahire 1973.
FAZLUR RAHMAN, Allah’ın Elçisi ve Mesajı (Makaleler I), çev. Adil Çiftçi, Ankara 1997.
FAZLUR RAHMAN, İslâm, çev. Mehmet Dağ‐Mehmet Aydın, Ankara 1992.
GARAUDY, Roger, Entegrizm Kültürel İntihar, çev. Kâmil Bilgin Çileçöp, İstanbul 1995.
GARAUDY, Roger, İslâm ve İnsanlığın Geleceği, çev. Cemal Aydın, İstanbul 1995.
GÜLER, İlhami, “el‐Hakk” Kavramının Kur’ân’daki Dinî‐Ahlâkî İçeriğinin Tahlili”, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi cilt: XLIII, sayı 2 (2002).
GÜMAN, Osman, Fıkıh Usûlü Literatüründe Siyak, İstanbul 2013. HATTÂBÎ, Ebû Süleymân Hamd b. Muhammed, Meâlimü’s‐Sünen, Beyrut 1991.
IZUTSU, Toshihiko, Kur’ân’da Tanrı ve İnsan: Kur’ânî Dünya Görüşünün Semantiği, çev. M. Kürşad Atalar, İstanbul 2012.
İBN ABDİLBER, Ebû Ömer Cemâlüddîn Yûsuf, et‐Temhîd limâ fi’l‐Muvatta’ mine’l‐Meânî ve’l‐Esânîd, nşr. Saîd Ahmed A’râb, Tıtvân 1987. İBN ACÎBE, Ebü’l‐Abbâs Ahmed b. Muhammed, el‐Bahru’l‐Medîd, Beyrut 2010.
İBN ATIYYE, Ebû Muhammed Abdülhak b. Gâlib, el‐Muharrrerü’l‐Vecîz, Beyrut 2001.
İBN CÜZEY, Ebü’l‐Kâsım Muhammed b. Ahmed, et‐Teshîl li Ulîmi’t‐Tenzîl, Sayda‐Beyrut 2005. İBN FERHÛN, Ebü’l‐Vefâ Burhânüddîn, ed‐Dîbâcü’l‐Müzheb, nşr. Muhmamed Ahmed Ebü’n‐Nûr, Kahire 1972. İBN HACER el‐Askalânî, Ebü’l‐Fazl Şihâbüddîn, Fethü’l‐Bârî Şerhü Sahîhi’l‐ Buhârî, Riyad 2000.
İBN HAZM, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed, el‐Muhallâ, Mısır 1347. İBN KUTEYBE, Ebû Muhammed Abdullah, Te’vîlü Muhtelifi’l‐Hadîs, Beyrut 1995. İBN MANZÛR, Ebü’l‐Fazl Muhammed b. Mükerrem, Lisânü’l‐Arab, Kahire 2003. İBNÜ’L‐ARABÎ, Ebû Abdillah Muhyiddîn Muh