Journals / Bilimname / 2017 / Cilt: 2017 - Sayı: 34

Kur’ân’da “قَبْل” ve “بَعْد” Kelimelerinin Kullanımı ve Mânâya Etkisi

Journal
Bilimname
Pages
365–412
Publication Date
2017-10-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışma, söz konusu iki kelimenin Kur’ân’daki kullanım hallerini ve manaya olan katkısını konu edinmekle, bu yönde mütevazi bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Kur’ân’ın anlaşılması, ayetleri oluşturan herbir lafzın anlaşılmasına bağlıdır.
📊
Key Findings & Data:Farklı eklerle de kullanılabilen bu iki kelime, karşılıklı anlamlarını ödünç de alabilmektedirler.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışma, söz konusu iki kelimenin Kur’ân’daki kullanım hallerini ve manaya olan katkısını konu edinmekle, bu yönde mütevazi bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Kable · Ba’de · Kur’ân

Özet

Öz Kur’ân’ın anlaşılması, ayetleri oluşturan herbir lafzın anlaşılmasına bağlıdır. Ancak lafızları oluşturan isim, fiil ve harfler lugat anlamlarıyla değil, cümle içindeki sistemden elde ettikleri anlamlarla anlaşılmalıdır. Zira anlam, tek tek lafızlardan değil, cümleyi îrâd eden irâdenin maksadını ifâde etmesi için cümleye yüklediği sistemden elde edilir. “قبل” ve “بعد” sözcükleri, ayetleri zamansal açıdan anlamca tamamlayan iki kelimedir. Arap Dili açısından cümlelerin anlamını zaman ve mekan açısından tamamladığında kuşku olmayan bu iki kelime, Kur’ân’da sadece zamansal açıdan kullanılmıştır. Bu iki kelimenin Kur’ân’daki kullanım durumlarına göre, anlam da değişmekte, yeni boyut ve derinlikler kazanmaktadır. Farklı eklerle de kullanılabilen bu iki kelime, karşılıklı anlamlarını ödünç de alabilmektedirler. Özellikle başlarına “من” harf-i cerrinin gelmesiyle ayetlere kattıkları ince anlam ve nükte, Kur’ân’ın maksadını üslup ve belâgat açısından zenginleştirmesinin yanı sıra, ayetlerin anlamlarına fıkhî ve itikâdî birtakım hükümler de izâfe etmektedir. Kur’ân’da her iki kelime çok yaygın bir kullanıma sahip olmasına rağmen, Kur’ân’ın anlaşılmasına yönelik vücuda gelen takdîre şâyân literatürde yeterli ilgiyi gördüğünü söylemek pek de mümkün değildir. Bu çalışma, söz konusu iki kelimenin Kur’ân’daki kullanım hallerini ve manaya olan katkısını konu edinmekle, bu yönde mütevazi bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

YÜKSEL, M. B. (2017). Kur’ân’da “قَبْل” ve “بَعْد” Kelimelerinin Kullanımı ve Mânâya Etkisi. Bilimname, Cilt: 2017 - Sayı: 34, 365–412. https://ajindex.com/articles/43790

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. BİRIŞIK Abdülhamit & EREN, A. Cüneyt, DİA, “Sıddîk Hasan Han” md., c. 37, s. 92-95. ABDULBÂKÎ, Muhammed Fuâd, el-Mu’cemu’l-Müfehres li Elfâzi’l-Kurâni’l-Kerîm, Dâru’l-Fikr, 1991. BAGDÂDÎ, Abdulkâdir b. ‘Umer, Hazânetu’l-Edeb ve Lubbu Lubâbi Lisâni’l-‘Arab, thk. Abdusselâm Muhammed Hârûn, Mektebetu’l-Hâncî, Kâhire 1997. BAGDÂDÎ, Abdullatîf, Mu’cemu’l-Kirâât, Dâru Sa’du’d-Dîn, yy. ts. BEGAVÎ, Ebû Muhammed el-Huseyn b. Mes’ûd, Tefsîru’l-Begavî (Meâlimu’t-Tenzîl), thk. Komisyon, Dâru Tayyibe, Riyâd 1409h. BEYDAVÎ, Nasiruddin Ebî Saîd Abdillah b. Omer b. Muhammed Şirâzî, Envaru’t-Tenzil ve Esraru’t-Te’vil, Derseâdet, İstanbul ts. BUHÂRÎ, Alâuddîn Abdulazîz b. Ahmed, Keşfu’l-Esrâr an Usûli Fahri’l-İslâm el-Bezdevî, thk. Abdullâh Mahmûd Muhammed Umer, Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, Beyrû 1997. CÂBİRÎ, Muhammed Âbid, Tekvînu’l-Akli’l-‘Arabî, Merkezu Dirâsâti’l-Vahdeti’l-‘Arabiyyeti, Onuncu Baskı, Beyrût 2009. CEMALUDDÎN, Muhammed b. Abdillah b. Abdillah et-Tâî et-Teyyânî, Serhu’t-Teshîl li İbn Mâlik, thk. Abdurrahmân Seyyid, Muhammed Bedvî el-Mahtûn, Dâru Hicr, 1990. CEVHERÎ, İsmail b. Hammâd, Es-Sihâh Tâcu’l-Luga ve Sihâhu’l-‘Arabiyye, thk. Ahmed Abdulgafûr Attâr, Dâru’l-‘Ilm lil Melâyîn, Üçüncü Baskı, Beyrût 1984. CEVHERÎ, Muhammed b. Abdulmun’im, Şerhu Şuzûri’z-Zeheb, thk. Nevvâf b. Cezâu’l-Hârisî, Câmiâtu’l-İslâmiyye, Medîne 2004. CURCÂNÎ, Abdulkâhir Abdurrahmân, Dercu’d-Dürer fî Tefsîri’l-Ây ve’s-Suver, Velîd b. Ahmed b. Sâlih el-Huseyn ve İyâd Abdullatîf el-Kaysî, Silsile an Mecelleti’l-Hikme, 2008. CURCÂNİ, Abdulkâhir b. Abdurrahmân, Dercu’d-Dürer fî Tefsîri’l-Ây ve’s-Suver, Velîd b. Ahmed b. Sâlih el-Huseyn ve İyâd Abdullatîf el-Kaysî, Silsile an Mecelleti’l-Hikme, 2008.
  2. CÜNDİOĞLU, Dücane, Anlamın Buharlaşması ve Kur’an, Tibyan Yayınları, İstanbul 1995.
  3. ÇAĞMAR, M. Edip, “Kelime Çeşidi Olan Harfin Tanımı ve Özelliklerine Eleştirel Bir Yaklaşım”, AÜİFD, c. XLII, Sayı 2, 2002.
  4. ÇAVDAR, Emre, “Arap Dili’nde ‘Lâm’, ‘Lâ’, ‘Mâ’, Edatları ve Kur’ân’ı Kerim’deki Kullanımları”, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Konya 2015.
  5. DAKR, Abdulganî, Mu’cemu’l-Kavâidi’l-‘Arabiyyeti fi’n-Nahv ve’t-Tasrîf, Dâru’l-Kalem, Dımaşk 1986.
  6. DERVEZE, Muhammed İzzet, et-Tefsîru’l-Hadîs, Dâru’l-Kutubi’l-‘Arabiyye, Kâhire 2000. DİMAŞKÎ, Ebû Hafs Umer b. Ali b. Âdil, el-Lubâb fî Ulûmi’l-Kitâb, thk. Âdil Ahmed Abdulmevcûd, Ali Muhammed Muavviz, Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, Beyrut 1998.
  7. DURMUŞ, İsmail, “Harf” md., DİA, c. 16, s. 163. EBÛ MUHAMMED, Abdullâh Cemâluddîn b. Yûsuf İbn Ahmed b. Abdillâh b. Hişâm, E