Journals / Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 0 - Sayı: 11

The Perception of Revelation in Muslim Tradition

MÜSLÜMAN GELENEĞİNDE VAHİY ANLAYIŞI

Pages
469–491
Publication Date
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Additionally, Shia scholars examine revelation from a different aspect, analysing it together with the Imamate theory, and discuss that imams are also recipients of revelation under the name of inspiration.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Revelation is defined as the contact of Allah with the person he created.
📊
Key Findings & Data:Due to the reason that the revelation of Qur’an is the main source of the Islamic belief system, it is a topic of discussion in our Muslim tradition for centuries, and main questions focus on its nature and content.
💡
Conclusion & Impact:Additionally, Shia scholars examine revelation from a different aspect, analysing it together with the Imamate theory, and discuss that imams are also recipients of revelation under the name of inspiration.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Revelation is defined as the contact of Allah with the person he created. Due to the reason that the revelation of Qur’an is the main source of the Islamic belief system, it is a topic of discussion in our Muslim tradition for centuries, and main questions focus on its nature and content. The divine revelation underlies the religion, and essentially is the name of the revelation which comes from a different ontological sphere, the God, via a different ontological creature, the Gabriel, to a different ontological sphere, the prophet. The literal meaning of revelation is “confidential and quick notification”. This meaning has raised some curiosity about arrival ways and content of revelation, and ontological differences between Allah as the revelation sender, and the human receiver. All these make the communication even more mysterious. Muslim kalam schools evaluate the subject of revelation, which is the main source of religion, within the framework of Allah's kalam adjective, Kelamullah and Halku’l-Qur'an. They are in discussion about whether the Qur'an was created or not, and whether Allah's kalam adjective is ‘kadim’ or ‘hâdis’. Additionally, Shia scholars examine revelation from a different aspect, analysing it together with the Imamate theory, and discuss that imams are also recipients of revelation under the name of inspiration.

Özet

Allah’ın insan ile iletişime geçmesi olarak tanımlanan vahiy konusu, Müslümangeleneğimizde asırlardır araştırılan, mahiyet ve içeriğine ilişkin zihinlerde sayısızsoruya cevapların arandığı bir tartışma alanıdır. Bunun sebebi vahyin, diğer birdeyimle Kur’an’ın, İslâm inanç sisteminin ana kaynağı olmasıdır. Dinin temelinioluşturan vahiy, esasen farklı bir ontolojik alandan yani Allah’tan, farklı birontolojik varlık olan elçi Cibril aracılığı ile farklı bir ontolojik alana yani peygambereyapılan bildirimin adıdır. Vahyin kelime manasında bulunan “gizli ve hızlıbildirim” anlamından kaynaklı olduğu düşünülen insanlığın vahyin mahiyetine vegeliş yollarına yönelik merakı, vahyi gönderen Allah ile vahyi alan insan arasındakiontolojik farklılık, bu iletişimi daha da gizemli hale getirmektedir. Müslüman kelâmekolleri, dinin ana kaynağı durumunda bulunan vahyi, Allah’ın kelâm sıfatı,Kelâmullah ve Halku’l-Kur’an konuları bağlamında değerlendirmiş, Allah’ın kelamsıfatının kadîm mi hâdis mi olduğu, Kur’an’ın mahluk olup olmadığı konularıetrafında tartışmışlardır. Buna ilaveten Şii kelamcılar vahiy konusunda farklı birmetod izlemek suretiyle konuyu imamet nazariyesi ile birlikte ele almış veimamların da ilham adı altında vahiy alabildiklerini ifade etmişlerdir.

🔖

Cite This Article

Ceyha, M. A. (2022). The Perception of Revelation in Muslim Tradition. Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 11, 469–491. https://ajindex.com/articles/435304

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Abduh, Muhammed. Risâletü’t-tevḥîd. Kahire: Dâru’ş-Şa’b, ts. Ahmed b. Hanbel. er-Red ale’z-zenâdıḳa ve’l-cehmiyye. Akâidü’s-selef içinde. Nşr. Ali Sâmi en-Neşşâr - Ammar Tâlibî. İskenderiyye: y.y., 1971.
  2. Akbulut, Ahmet. “Kelâm’da Vahiy”. İslam ve Hıristiyanlık’ta Vahiy. Ed. Richard Heinzmann - Mualla Selçuk. 144-165. München: Verlag W. Kohlhammer, 2009.
  3. Akbulut, Ahmet. Sahabe Dönemi İktidar Kavgası. Ankara: OTTO Yayınları, 2015.
  4. Akdemir, Furat. Fetânet Sıfatı Bağlamında Hz. Peygamber'in Örnekliği Meselesi. Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi. 2014. Aliyyü’l-Kârî, Ali b. Muhammed Sultan el-Herevî. Şerḥu fıḳhi’l-ekber. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 2007.
  5. Alyan, Rüşdî Muhammed Arsan. el-‘Akl ‘inde’ş-şiati’l-imâmiyye. Bağdat: y.y., 1973. Âmidî, Ebu’l-Hasen Ali b. Muhammed b. Salim Seyfuddîn. Ebkâru’l-efkâr fî usulü’d-dîn. Kahire: Dâru’l-Kütüb ve’l-Vesâiki'l-Kavmiyye, 2004.
  6. Arif, Ahmed Abdullah. es-Sıla beyne’z-zeydiyye ve’l-mu’tezile. Beyrut: y.y., 1987.
  7. Askalani, İbn Hacer. Fetḥu’l-bârî bi şerḥi sahihi'l-buḫârî. 15 Cilt. Beyrut: Dârü’r-Risâletü’l-Alemiyye, 2013.
  8. Aslan, Abdülgaffar. Kur’an’da Vahiy. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2000.
  9. Ateş, Süleyman. “İmamiyye Şiasının Tefsir Anlayışı”. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 20/1 (Ocak 1975): 147-172
  10. Ateş, Süleyman. Yüce Kur’an’ın Çağdaş Tefsiri. 12 Cilt. İstanbul: Yeni Ufuk Neşriyat, 1988. Aynî, Bedruddîn Ebû Muhammed. ‘Umdetu’l-ḳârî şerḥu sahihi’l-buḫari. 25 Cilt. Kahire: İdaretü't-Tıbaati'l-Müniriyye, ts. Cürcânî, Ali b. Muhammed es-Seyyid eş-Şerif. et-Ta’rîfât. Beyrut: Mektebetü Lübnan, 1987. Cürcânî, Ali b. Muhammed es-Seyyid eş-Şerif. Şerḥu’l mevâḳıf. İstanbul: y.y., 1257. Cüveynî, İmâmü'l-Haremeyn Ebu’l-Me’âlî Abdülmelik. İnanç Esasları Kılavuzu Kitâbü’l-irşâd. Trc. A. Bülent Baloğlu - Sabri Yılmaz - Mehmet İlhan - Faruk Sancar. Ankara: TDV Yayınları, 2010. Cüveynî, İmâmü'l-Haremeyn Ebu’l-Me’âlî Abdülmelik. Kitâbü’l-irşâd ilâ ḳavâtı’i’l-edilleti fî usûli’l-i’tiḳâd. Thk. Muhammed Yûsuf Mûsâ - A. Abdülmün'im Abdülhamîd. Kahire: y.y., 2002. Dârimi, Osman b. Said. er-Red ale’l-cehmiyye. İskenderiyye: y.y., 1971.
  11. Düzgün, Şaban Ali. Varlık ve Bilgi. Ankara: Beyaz Kule Yayınları, 2008.
  12. Ebu Hanife, Numan b. Sabit. Fıkh-ı Ekber. Trc. Hasan Basri Çantay. Ankara: y.y., 1991.
  13. Erdemci, Cemalettin. “Kelâm İlminde Vahiy”. Milel ve Nihal 8/1 (Ocak - Nisan 2011): 119-142.
  14. Erkan Yar. “Eş’arî’nin Teolojik Görüşleri”. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 11/1 (2006): 1-23.
  15. Esen, Muammer. “İbn Teymiyye'n