Journals / Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2014 / Cilt: 16 - Sayı: 1

Accusative-Dative Case Suffixes in Turkish and Their Usage in Southwest Anatolian Dialects

Türkçede Belirtme-Yönelme Hâli Ekleri ve Güneybatı Anadolu Ağızlarındaki Kullanımları

Pages
129–147
Publication Date
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This study will emphasize alternation with accusative and dative case suffixes and put forward opinions about the reasons of such confusions that come up in southwest Anatolian dialects

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:It is stated that accusative and dative case suffixes are interchangeable in southwest Anatolian dialects.
📊
Key Findings & Data:This feature is generally attributed to various reasons such as case suffix alternation, deep structure-surface structure, verb-reaction relation/valence and residual of Old Turkish.
💡
Conclusion & Impact:This study will emphasize alternation with accusative and dative case suffixes and put forward opinions about the reasons of such confusions that come up in southwest Anatolian dialects
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

It is stated that accusative and dative case suffixes are interchangeable in southwest Anatolian dialects. This feature is generally attributed to various reasons such as case suffix alternation, deep structure-surface structure, verb-reaction relation/valence and residual of Old Turkish. First of all, it is seen that both case suffixes show a change in dialects and local dialects. Therefore, it is possible to encounter some examples where these two case suffixes are used for the same function. On the other hand, the valence of the finite verb is known by the local dialect speaker and any meaning distinctive factor in standard language may not be used for a specific function in dialect areas. This study will emphasize alternation with accusative and dative case suffixes and put forward opinions about the reasons of such confusions that come up in southwest Anatolian dialects

Özet

Güneybatı Anadolu ağızlarında belirtme ve yönelme hâl eklerinin birbirlerinin yerine kullanıldığı belirtilmektedir. Bu durum genellikle hâl eki nöbetleşmesi, derin yapı-yüzey yapı, fiil-tamlayıcı ilişkisi/ istem, Eski Türkçenin kalıntısı gibi sebeplere dayandırılmaktadır. Öncelikle her iki hâl ekinin lehçelerde ve ağızlarda değişiklik arz ettiği görülmektedir. Bu yönüyle iki hâl ekinin aynı işlevde kullanıldığı örneklere rastlamak mümkündür. Öte yandan çekimli fiil tabanının istemi, hâkim ağız konuşucusu tarafından bilinir ve ölçünlü dilde anlam ayırt edici olan herhangi bir unsur, ağız alanlarında belirli bir işlevde kullanılmayabilir. Bu çalışmada, belirtme ve yönelme hâlleriyle nöbetleşme kavramı üzerinde durulacak, Güneybatı Anadolu ağızlarında ortaya çıkan bu tür karışıklıkların sebeplerine dair görüşler ileri sürülecektir

🔖

Cite This Article

DEMİR, İ. (2022). Accusative-Dative Case Suffixes in Turkish and Their Usage in Southwest Anatolian Dialects. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 1, 129–147. https://ajindex.com/articles/430441

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (25)

  1. Akar, Ali (2004).
  2. Muğla Ağızları, Muğla: Muğla Üniversitesi Yay. Boz, Erdoğan (2007). Türkiye Türkçesinde +{A} Durum Biçimbirimi, Ankara:
  3. Gazi Kitabevi Yay. Bacanlı, Eyüp (2014). “High-focal intraterminality in Denizli dialects of Turkish”, Turkic Languages, 17: (baskıda). Banguoğlu, Tahsin (2000).
  4. Türkçe Gramer, Ankara:
  5. TDK Yay. Brendemoen, Bernt (1998). “Turkish Dialects”, The Turkic Languages, ed. Lars Johanson- Èva Á. Csató, Routledge: London and New York, s. 236-241.
  6. Buran, Ahmet (1996). Anadolu Ağızlarında İsim Çekim (Hâl) Ekleri, Ankara:
  7. TDK Yay. Caferoğlu, Ahmet (1963). “Muğla Ağzı”, TDAY-Belleten 1962, s. 107-130.
  8. Canpolat, Mustafa (1992). “Eski Anadolu Türkçesindeki Belirtme Durumu (Accusativus) Ekinin Kökeni Üzerine”, Türkoloji Dergisi, X/1: 9- 11. Demir, İmdat (2012). Sarıgöl ve Yöresi Ağızları (İncelemeMetinler- Sözlük), Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Doktora Tezi), Kayseri. Demirci, Kerim (2007), “Hâl Eki Nöbetleşmeleri Üzerine”, Karaman Dil- Kültür Sanat Dergisi, s. 126-139.
  9. Deny, Jean (1941). Türk Dili Grameri (çeviren: Ali Ulvi Elöve), İstanbul: Maarif Vekaleti Yay. Dilâçar, A. (1957). “Türk Lehçelerinin Meydana Gelişinde Genel Temayüllerin Koyulaşması ve Körlenmesi”, TDAY-Belleten 1957, s. 83-93.
  10. Eraslan, Kemal (2012)
  11. Eski Uygur Türkçesi Grameri, Ankara:
  12. TDK Yay. Erdal, Marcel (2004),
  13. A Grammar of Old Turkic, Leiden-Boston: E.J. Brill. Eratalay, Sevda (2007).
  14. Alaşehir ve Yöresi Ağızları, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Yüksek Lisans tezi), Van. Erkman-Akerson, Fatma (2000). Türkçe Örneklerle Dile Genel Bir Bakış, İstanbul:
  15. Multilingual Yay. Ersoy, Fevzi (2007), “Çuvaş Türkçesi” Türk Lehçeleri Grameri, (Ed. Ahmet Bican Ercilasun), Ankara: Akçağ Yay. s. 1285-1340.
  16. Gabain, A. von (2000), Eski Türkçenin Grameri, (Çev. Mehmet Akalın), Ankara:
  17. TDK Yay. Gencan, Tahir Nejat (1979).
  18. Dilbilgisi, Ankara:
  19. TDK yay. Gülensoy, Tuncer (1988).
  20. Kütahya ve Yöresi Ağızları, Ankara:
  21. TDK Yay. Gülsevin, Gürer (2002). Uşak İli Ağızları (Dil Özellikleri-MetinlerSözlük), Ankara: TDK Yay. __________, Gürer (1997).
  22. Eski Anadolu Türkçesinde Ekler, Ankara:
  23. TDK Yay. İlker, Ayşe (2013), “Ağız Alanlarında Yükleme ve Yönelme Eklerinin Birbiriyle Değişme Sebepleri Üzerine”, Leylâ Karahan Armağanı, (Düzenleme Kurulu) Ülkü Gürsoy vd., Ankara: Akçağ Yay. s. 633-649.
  24. Kahraman, Tahir (1996). Çağdaş Türkiye Türkçesindeki Fiillerin Durum Ekli Tamlayıcıları, Ankara:
  25. TDK Yay. Kanaç, Işılay (2010), Denizli’nin Babadağ