AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn addition, the debates of seasons offer a panorama of social hierarchy and its increasing intensity of domination of both women and nature, as wellasa new way of thinking about quenching the desire of domination
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This paper aims to determine how seasons are connected to humans, animals, and nature, and how they were evaluated in the ancient and early modern literatures in the light of literary debates. These types of work have previously been ascertained in various literatures from the West to East Asia. This paper examines a representative sampling of different literary traditions and geographies: The Debate between Summer and Winter from Sumerian literature, a Latin poem titled Conflictus Veris et Hiemis attributed to Alcuin of York from the Western literature, The Debate of Summerand Winter in Dîvânu Lugâti’t-Türk, and The Debate of Sultan Spring and Sovereign Winter by Lâmi‘î from the Eastern literature. Examining the aforementioned works with a comparative ecocritical method reveals the determining elements in the way communications occur between societies and nature, as wellas societies’ way of interpreting nature: through beliefs, culturalcodes, and geography. In addition, the debates of seasons offer a panorama of social hierarchy and its increasing intensity of domination of both women and nature, as wellasa new way of thinking about quenching the desire of domination
Özet
Bu çalışma, mevsimlerin kadim medeniyetlerde nasıl algılandığını, insan, hayvan ve tabiatla nasıl ilişkilendirildiğini ve mevsimlere nasıl bir değer yüklendiğini edebî münazaralar ışığında tespit etmeyi amaçlamaktadır. Batı’dan Doğu Asya’ya kadar pek çok edebiyatta bulunan mevsim münazaralarından farklı edebiyat geleneklerini ve coğrafyayı temsil eden bir örneklem oluşturulmuş, Sümer edebiyatından The Debatebetween Winterand Summer, Batı edebiyatından Alcuin of York’aatfedilen LatinceConflictusVeriset Hiemis, Doğu edebiyatından Dîvânu Lugâti’t-Türk’te geçen yaz-kış münazarası ile Lâmi‘î’nin Münâzara-i Sultân-ı Bahâr bâ-Şehriyâr-ı Şitâ adlı eseri karşılaştırmalı ekoeleştirel yöntemle incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda mevsim münazaralarının, toplumların doğa ile kurdukları iletişim biçimini ve onu yorumlayış şeklini belirleyen unsurları ortaya koyduğu, bu unsurların da inançlar, kültürel kodlar ve coğrafya olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte mevsim münazaralarının toplumsal hiyerarşinin ve hem doğa hem de kadın üzerindeki tahakkümün zamanla artan dozunun bir panoramasını sunduğu, bir yandan da bugünün insanına tahakküm isteğini kıracak bir düşünme biçimi önerdiği görülmüştür.