Uluslararası hukukun kendilerine bu alanda yetki tanıdığı kişiler arasında, uluslararası hukuka tâbi hak ve yükümlülük doğuran, değiştiren veya sona erdiren, yazılı irade uyuşmalarına andlaşma denmektedir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Uluslararası toplumun tek başına egemen üyelerden oluşması, ilişkilerin üst normlarla düzenlenmesini zorlaştırmakta, kendine özgü kurallar ve düzenleme biçimleri gerektirmektedir.
📊
Key Findings & Data:Roma hukukundaki ‘ubi societas ibi jus’ (toplum olan yerde hukuk vardır) genel ilkesi bireyler arasında olduğu gibi, toplumlar arasında da düzenin sağlanması için hukukun varlığının gerekli olduğunu ifade etmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Uluslararası hukukun kendilerine bu alanda yetki tanıdığı kişiler arasında, uluslararası hukuka tâbi hak ve yükümlülük doğuran, değiştiren veya sona erdiren, yazılı irade uyuşmalarına andlaşma denmektedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters
Özet
Uluslararası toplumun tek başına egemen üyelerden oluşması, ilişkilerin üst normlarla düzenlenmesini zorlaştırmakta, kendine özgü kurallar ve düzenleme biçimleri gerektirmektedir. Roma hukukundaki ‘ubi societas ibi jus’ (toplum olan yerde hukuk vardır) genel ilkesi bireyler arasında olduğu gibi, toplumlar arasında da düzenin sağlanması için hukukun varlığının gerekli olduğunu ifade etmektedir. Bu yüzden andlaşmalar, uluslararası hukukun en eski ve biçimsel kaynağıdır. Uluslararası hukukun kendilerine bu alanda yetki tanıdığı kişiler arasında, uluslararası hukuka tâbi hak ve yükümlülük doğuran, değiştiren veya sona erdiren, yazılı irade uyuşmalarına andlaşma denmektedir.
🔖
Cite This Article
KARAKOÇ, İ. (2004). TÜRK HUKUK TARİHİ’NDE ULUSLARARASI ANDLAŞMALARIN ULUSLARARASI HUKUKUN GELİŞİM SÜRECİNDEKİ YERİ. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 2, 199–254. https://ajindex.com/articles/416173
Arsal, Sadri Maksudi; Umumi Hukuk Tarihi, Đstanbul 1944. _______________; Türk Tarihi ve Hukuk, Đstanbul 1947 (Türk Tarihi). Arsel, Đlhan; Türk Anayasa Hukuku, Ankara 1959.
Arslan, Mehmet; Kutadgu Bilig’de Toplum ve Devlet Anlayışı, Đstanbul 1987.
Bilsel, Cemil; Devletler Arasında Andlaşmalar, Đstanbul 1936. (Andlaşmalar) _____________; Devletler Hukuku-Giriş, Đstanbul 1940 (Devletler). Bos, Maarten; A Methodology of International Law, T.M.C. Assia Instıtut-The Hague, North Holland-Amsterdam, New York-Oxford 1984.
Cin, Halil/Akgündüz Ahmet; Türk Hukuk Tarihi-Kamu Hukuku, Konya 1989.
Çelik, Edip F.; Milletlerarası Hukuk, Birinci Kitap, Đstanbul 1987. D’amato, Anthony; International Law Anthology, Anderson Publishing Company. Delmas, Claude; Avrupa Uygarlık Tarihi, (çev. N.Önol), Đstanbul 1973.
Devort, Thomas Van; International Law and Organizations An Introduction, Sage Publications, London, New Delhi. Ebu Yusuf; Kitab-ül Haraç, (Çev.Ali Özek), Đstanbul 1973.
Erim, Nihat; Devletlerarası Hukuk ve Siyasi Tarih Metinleri, C.I (Osmanlı Đmparatorluğu Andlaşmaları), Ankara 1953.
Fendoğlu, H.Tahsin; Türk Hukuk Tarihi, Đstanbul 2000.
Hamıdullah, Muhammed; Đslam’da Devlet Đdaresi, (Çev.K.Kuşçu), Ankara 1979 (Devlet). _____________; Đslam Peygamberi, (Çev.S.Tuğ), Đstanbul 1991 (Đslam) Heater, Derek; The Idea of European Unity, St.Martin’s Pres,New York 1992. Đmam Muhammed; Siyer-i Kebir, Đslam Devletler Hukuku, Şerh:Đmam Serahsi, (Çev.M.S.Şimşek-Đ.Sarmış), Ankara 1980. Đzgi, Özkan; Uygurların Siyasi ve Kültürel Tarihi (Hukuk Vesikalarına Göre), Ankara 1987. Kafesoğlu, Đbrahim; Türk-Đslam Sentezi, Đstanbul 1999.
Karatepe, Şükrü; Osmanlı Siyasi Kurumları, “Klasik Dönem”, Đstanbul 1989.
Kardavi, Yusuf el; Đslam Hukuku Teori ve Pratik, (Çev.N.Doğan), Đstanbul 1983.
Köprülü, M.Fuad; Osmanlı Đmparatorluğu’nun Kuruluşu, Đstanbul 1981. Maverdî, Ebul Hasan; El Ahkam-us Sultaniye, Đslam’da Hilafet ve Devlet Hukuku, (Çev.Ali Şafak), Đstanbul 1976.