Journals / Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2021 / Sayı: 46

Ar-Ge Yönetimi Üzerine Stratejik Düşünceler: Temel Yetenek Tabanlı Bir Yönetişim Modeli Önerisi

Pages
89–107
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Yapılan araştırmanın; araştırma ve geliştirmeye yönelik politikalar esasında gerçekleşen geleneksel Ar-Ge performansı belirleme yaklaşımlarından, Ar-Ge işletmelerinin beyin gücünü ve teknolojik imkânlarının entegrasyonunu esas alan kaynak tabanlı ve temel yetenekler temelli Ar-Ge yönetişimi stratejilerine geçişe kuramsal ve düşünsel bir katkı sağlaması amaçlanmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Stratejik Ar-Ge yönetimi politikalarının etkili bir şekilde uygulanması, bu yaklaşımların kuramsal temellerle oluşturulmasına ve uygulamaya yönelik yönetim modelleriyle desteklenmesine bağlıdır.
📊
Key Findings & Data:Araştırma ve geliştirme yapan örgütleri rakipleri karşısında farklı kılacak en önemli faktör, kabiliyet ve yetenekler temelinde Ar-Ge aktiviteleri yapmaları ve mevcut yeteneklerini değerli, az bulunur, taklit ve ikame edilemeyen yeteneklere dönüştürebilmeleridir.
💡
Conclusion & Impact:Yapılan araştırmanın; araştırma ve geliştirmeye yönelik politikalar esasında gerçekleşen geleneksel Ar-Ge performansı belirleme yaklaşımlarından, Ar-Ge işletmelerinin beyin gücünü ve teknolojik imkânlarının entegrasyonunu esas alan kaynak tabanlı ve temel yetenekler temelli Ar-Ge yönetişimi stratejilerine geçişe kuramsal ve düşünsel bir katkı sağlaması amaçlanmıştır.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ar-Ge Yönetimi · Strateji · Temel Yetenek

Özet

Stratejik Ar-Ge yönetimi politikalarının etkili bir şekilde uygulanması, bu yaklaşımların kuramsal temellerle oluşturulmasına ve uygulamaya yönelik yönetim modelleriyle desteklenmesine bağlıdır. Araştırma ve geliştirme yapan örgütleri rakipleri karşısında farklı kılacak en önemli faktör, kabiliyet ve yetenekler temelinde Ar-Ge aktiviteleri yapmaları ve mevcut yeteneklerini değerli, az bulunur, taklit ve ikame edilemeyen yeteneklere dönüştürebilmeleridir. Bu çalışma; Ar-Ge yönetimi faaliyetlerini kaynak tabanlı kuram ve temel yetenek tabanlı stratejiler çerçevesinde incelemekte ve Teknokent toplulukları bünyesinde uygulanabilirliği olan stratejik araştırma ve geliştirme politikaları belirlemeye yönelik kuramsal bir yönetişim modeli önermektedir. Geliştirilen bu model çerçevesinde, Teknokentlerdeki Ar-Ge işletmelerinde var olan ortak ve öncelikli temel yeteneklerin koordineli olarak yönetilmesinin, ulusal Ar-Ge performansında önemli atılımlar ve ani yükselmeler sağlayabileceği savunulmaktadır. Yapılan araştırmanın; araştırma ve geliştirmeye yönelik politikalar esasında gerçekleşen geleneksel Ar-Ge performansı belirleme yaklaşımlarından, Ar-Ge işletmelerinin beyin gücünü ve teknolojik imkânlarının entegrasyonunu esas alan kaynak tabanlı ve temel yetenekler temelli Ar-Ge yönetişimi stratejilerine geçişe kuramsal ve düşünsel bir katkı sağlaması amaçlanmıştır.

🔖

Cite This Article

Fidanboy, C. Ö., SARGUT, A. S. (2021). Ar-Ge Yönetimi Üzerine Stratejik Düşünceler: Temel Yetenek Tabanlı Bir Yönetişim Modeli Önerisi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 46, 89–107. https://ajindex.com/articles/413665

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. Abbey, A. ve Dickson, J. W. (1983). R&D Work Climate and Innovation in Semiconductors. Academy of Management Journal. Vol.26, No.2, 362-368.
  2. Asakawa, K., Nakamura, H. ve Sawada, N. (2010).
  3. Firms' Open Innovation Policies, Laboratories' External Collaborations, and Laboratories' R&D Performance. R&D Management, 40(2), 109-123.
  4. Barney, J.B. (1986). Organizational Culture can It be a Source of Sustained Advantage? Academy of Management Review. Barney, J.B. (1991). Firm Resources and Sustained Competitive Advantage. Journal of Management, Vol. 17, No.1. Barutçugil, İ. (2009).
  5. Ar-Ge Yönetimi, İstanbul:
  6. Kariyer Yayınları.
  7. Boxall, P. F. (1996). The Strategic HRM Debate and The Resource-Based View of The Firm. Human Resource Management Journal, 6 (3), ss. 59–75.
  8. Bremser, W.G. ve Barsky, N.P. (2004). Utilizing the Balanced Scorecard for R&D Performance Measurement. R&D Management, Vol. 34/3, 229-238.
  9. Brown, M. ve Svenson, R. (1988). Measuring R&D Productivity. Research Technology Management, 31, 4, 11-15.
  10. Brown, W.B. ve Gobeli, D. (1992). Observations on The Measurement of R&D Productivity: A Case Study. IEEE Transactions on Engineering Management, 39, 4, 325-331.
  11. Campbell, A. ve Luchs, K.S. (2002). Temel Yetenek Tabanlı Strateji: Rekabetçi İş Ortamında Ayırt Edici Özellikler, Epsilon Yayıncılık. Chiesa, V., Frattini, F., Lazzarotti, V. ve Manzini, R. (2007). How Do Measurement Objectives Influence the R&D Performance Measurement System Design? Evidence from a Multiple Case Study. Management Research News, 30(3), 187-202.
  12. Cooper, R.G. and Kleinschmidt, E. (1996). Winning Businesses in Product Development: The Critical Success Factors. Research Technology Management, 39, 4, 18-29.
  13. Cordero, R. (1990). The Measurement of Innovation Performance in the Firm: An Overview. Research Policy, 19, 2, 185-192.
  14. Driva, H., Pawar, K.S. ve Menon, U. (2000). Measuring Product Development Performance in Manufacturing Organizations. International Journal of Production Economics, 63, 147-159.
  15. Drucker, P.F. (1996). Gelecek İçin Yönetim. 4. Baskı,
  16. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları,
  17. İstanbul.
  18. Ellis, L.W. ve Curtis, C.C. (1995). Speedy R&D: How Beneficial? Research Technology Management, 38, 4, 42-51.
  19. Fey, C. F. ve Birkinshaw, J. (2005).
  20. External Sources of Knowledge, Governance Mode, and R&D Performance. Journal of Management, 31(4), 597-621.
  21. Foss, N. J. (1996).
  22. Research in Strategy, Economics, and Michael Porter. Journal of Management Studies, 33, 1. Grant, R. M. (1991). The Resource-