AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThere was no significant correlation between p53 expression, Bcl-2 expression, or Ki67 proliferation index and age, sex, stage, B symptoms, extranodal involvement, LDH level, and overall survival (p>0.05).
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Diffuse large B-cell lymphoma (DLBCL) is a high-grade neoplasm that has heterogeneous properties in clinical, morphological, and immunophenotypic aspects. In the present study the effects of p53, Bcl-2, and Ki67 on prognosis and their relationships with clinical parameters were examined. 
 Materials and Methods: Thirty-five patients who had been diagnosed with nodally located DLBCL at İzmir Atatürk Training and Research Hospital between January 1999 and June 2006 were included in the study. The Ann Arbor classification system was used to determine the stage of the patients. The patients were evaluated according to age, sex, stage, B symptoms, extranodal involvement, and lactate dehydrogenase (LDH) level as well as immunohistochemically. P53 protein and Bcl-2 oncoprotein expressions and Ki67 proliferation index were assessed immunohistochemically. Results: High Bcl-2 expression was found in 9 patients (25.7%), high p53 expression was found in 10 patients (28.6%), and high Ki67 was observed in 23 patients (65.7%). There was no significant correlation between p53 expression, Bcl-2 expression, or Ki67 proliferation index and age, sex, stage, B symptoms, extranodal involvement, LDH level, and overall survival (p>0.05). We did not find a relationship among p53 expression, Bcl-2 expression, Ki67 proliferation index, and prognosis (p>0.05). There was no significant relationship between overall survival and age, sex, stage, B symptoms, extranodal involvement, or LDH level (p>0.05). Our results revealed that Bcl-2 and p53 protein expressions and Ki67 proliferation index have no effect on overall survival of patients with DLBCL. Conclusion: The prognostic importance of p53 and Bcl-2 protein expressions and Ki67 proliferation index in DLBCL, which has biological and clinical heterogeneity, can be understood in a large series of studies that have subclasses and immunohistochemical markers with optimal cut-off values.
Özet
Amaç: Diffuz büyük hücreli B lenfoma (DBBHL) klinik, morfolojik, immunofenotipik ve genetik özellikleri ile heterojenite gösteren yüksek dereceli bir neoplazmdır. Çalışmamızda DBBHL’da hücre siklusu düzenleyicisi olan p53 (tümör supresör gen), apoptozisi inhibe edici onkoprotein olan Bcl-2 ve hücre proliferasyon belirleyicisi olan Ki67 ekspresyonlarının klinik parametrelerle ilişkisini ve prognoz üzerindeki etkilerini araştırdık. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya Ocak 1999 - Haziran 2006 tarihleri arasında, İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Patoloji Bölümü’nde, nodal yerleşimli DBBHL tanısı alan 35 olgu alındı. Hastaların evrelemesinde Ann Arbor sınıflaması kullanıldı. Olgular yaş, cinsiyet, evre, B semptomları, ekstranodal tutulum, LDH düzeyi ve sağ kalımları yanı sıra immünohistokimyasal olarak; p53 protein ekspresyonu, Bcl-2 onkoprotein ekspresyonu ve Ki67 proliferasyon indeksi açısından değerlendirildi. Bulgular: Yüksek Bcl-2 ekspresyonu 9 hastada (%25.7), yüksek p53 ekspresyonu 10 hastada (%28.6), yüksek Ki67 ekspresyonu 23 hastada (%65.7) saptandı. p53 ekspresyonu, Bcl-2 protein ekspresyonu ve Ki67 proliferasyon indeksi ile yaş, cinsiyet, evre, B semptomları, ekstranodal tutulum, LDH düzeyi ve sağ kalım arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı (p>0.05). Tüm olgularda p53, Bcl-2 ve Ki67 ekspresyonları ile prognoz arasındaki ilişki istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0.05). Sağ kalım süresi ile yaş, cinsiyet, evre, B semptomları, ekstranodal tutulum ve LDH düzeyi arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmadı (p>0.05). Bu çalışmada Bcl-2 ve p53 protein ekspresyonları ile Ki67 proliferasyon indeksinin, DBBHL’lı hastaların yaşam süresi üzerinde etkili olmadığı bulunmuştur. Sonuç: p53 ve Bcl-2 protein ekspresyonları ile Ki67 proliferasyon indeksinin, DBBHL’daki prognostik önemi, immunohistokimyasal markerların optimal cut-off değerlerinin belirlendiği, subgrup ayrımının yapıldığı daha geniş serili çalışmalarda, biyolojik ve klinik heterojenitesi olan bu hastalıkta, daha net anlaşılacaktır.