AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe relatively higher number of interventions performed via permanent catheters may be responsible for the significantly increased incidence of systemic infections and mechanical injury.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study aims to document and analyze the central venous catheter (CVC)-related complications in children with hematological diseases who were treated within a single institution. Materials and Methods: A retrospective investigation was conducted in 106 pediatric patients in whom 203 CVCs were inserted. A total of 175 catheter-related complications occurred in 5 years. Results: The rates of clinical catheter infections, local catheter infections, venous thromboembolism, bleeding, and mechanical complications were 2.6, 1.1, 0.2, 0.2, and 0.2 per 1000 catheter days. Methicillin-resistant Staphylococcus epidermidis was the predominant infectious organism in blood and catheter cultures. The children with leukemia had a significantly higher frequency of clinical catheter infections (p=0.046). The children who underwent bone marrow transplantation had a significantly lower frequency of clinical catheter infections (p=0.043) and higher frequency of local catheter infections (p=0.003). The children with implanted catheters had a significantly lower frequency of clinical catheter infections (p=0.048). The children with thrombocytopenia had significantly fewer local catheter infections and significantly more clinical catheter infections and catheter-related bleeding (respectively p=0.001, p=0.042, and p=0.024). Conclusion: Leukemia, bone marrow transplantation, and thrombocytopenia are risk factors for CVC-associated complications. The relatively higher number of interventions performed via permanent catheters may be responsible for the significantly increased incidence of systemic infections and mechanical injury.
Özet
Amaç: Bu çalışma, tek bir merkezde hematolojik hastalık nedeniyle tedavi edilen çocuklarda santral venöz kateter (SVK) kullanımıyla ilişkili olarak ortaya çıkan komplikasyonları belirlemeyi ve incelemeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntemler: Beş yıl boyunca, 203 SVK uygulaması yapılan 106 çocuk hastada ortaya çıkan 175 katetere bağlı komplikasyon geriye dönük olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Klinik kateter enfeksiyonu, lokal kateter enfeksiyonu, venöz tromboembolizm, kanama ve mekanik komplikasyon oranları, sırasıyla, 1000 kateter gününde 2,6, 1,1, 0,2, 0,2 ve 0,2 olarak hesaplanmıştır. Metisiline dirençli Staphylococcus epidermidis, kan ve kateter kültürlerinden en çok izole edilen mikroorganizmadır. Lösemili çocuklarda klinik kateter enfeksiyonlarının sıklığı anlamlı olarak yüksektir (p=0,046). Kemik iliği transplantasyonu yapılan çocuklarda klinik kateter enfeksiyonu sıklığı anlamlı olarak düşük (p=0,043) bulunurken lokal kateter enfeksiyonu sıklığı anlamlı olarak yüksektir (p=0,003). İmplante kateteri olan çocuklarda klinik kateter enfeksiyonlarının sıklığı anlamlı olarak düşüktür (p=0,048). Trombositopenisi olan çocuklarda lokal kateter enfeksiyonları anlamlı olarak daha az görülürken klinik kateter enfeksiyonları ve katetere bağlı kanama anlamlı olarak daha sık ortaya çıkmıştır (sırasıyla p=0,001, p=0,042 ve p=0,024). Sonuç: Lösemi, kemik iliği transplantasyonu ve trombositopeni, SVK ile ilişkili olarak çocuklarda ortaya çıkan komplikasyonlar için en önemli risk etkenleridir. Kalıcı kateterler aracılığıyla gerçekleştirilen müdahale sayısındaki artış, sistemik enfeksiyon ve mekanik hasar riskindeki anlamlı yükselişten sorumlu olabilir.