AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis requires further evaluation in larger series.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background/aims: The effect of kefir on peptic ulcer disease was evaluated in an experimental model, with non-steroid anti-inflammatory drugs, together with the determination of gastric mucus secretion by quantitative digital histochemistry. Materials and Methods: The experimental group included 28 male albino Wistar rats. After a diet with standard rat bait for 7 days, 14 rats were fed with kefir for 7 days while the others were kept on the same diet. At the 14th day, indomethacin was injected to 7 of the rats fed on kefir and to 7 of the rats on standard rat bait. All the rats were sacrificed after 4 hours. Gastric erosion and ulceration were scored histopathologically. Mucosal mucus was quantified by image analysis, and periodic acid-Schiff stained area percentage was determined. Results: Erosion and ulceration were identified only in cases that received indomethacin. In the cases on kefir, erosion was identified in 6 cases (86%) and ulceration in 1 case. Rats fed on standard diet had erosion in 4 cases (57%) and ulceration in 3 (43%), but the difference was statistically insignificant (Mann-Whitney test, p=0.25). The stained area percentage for gastric mucus was not different between the four groups (Kruskal-Wallis test, p=0.313). Conclusions: These findings suggest that kefir does not change gastric mucus secretion. Although statistically insignificant, as there were more cases with ulceration in cases on the rat diet, kefir might have a beneficial effect on peptic ulcer disease induced by non-steroid anti-inflammatory drug. This requires further evaluation in larger series.
Özet
Amaç: Kefirin nonsteroid anti-inflamatuvar ilaç ile peptik ülser hastalığı üzerine, kefirin mide mukus bariyerinin miktarı ve etkinliği üzerindeki etkisi deneysel bir modelle araştırılmıştır. Gereç ve Yöntem: 28 Wistar türü erkek sıçan üzerinde yapılan araştırmada 14 denek kontrol olarak 15 gün boyunca standart olarak grup başına 300 gram standart sıçan yemi ile beslenmiş, diğer 14 denek ise 7 gün yem alıp bu günden sonra 300 gram yem ile 450 gram kefir karıştırılarak beslenmiştir. Her iki gruptan 7 deneğe subkutan 30 mg/kg indometazin verilip 4 saat sonra sakrifiye edilmiştir. Histopatolojik inceleme ile gastrik ülserasyon gelişimi skorlanmış ve imaj analizi ile mukus miktarı kesitlerde saptanmıştır. Bulgular: Ülserasyon skorları karşılaştırıldığında kefir alan ve almayan gruplar arasında fark yoktur. Mikroskopik incelemede sadece indometazin verilen gruplarda gastrik ülserasyon ve erozyon saptanmıştır. Kefir almayan kontrol grubunda 4 (%57) olguda erozyon ve 3 (%43) olguda ülserasyon saptanmıştır. Kefir alan grupta erozyon 6 olguda (%86), ülserasyon 1 (%14) olguda saptanmıştır. Gruplar arasında istatistiksel fark saptanmamıştır (Mann Whitney Test p=0.25 ). Kontrol grubunu oluşturan deneklerde kefir alımı olmaksızın, gastrik mukozada mukus salgısının bulunduğu alan yüzdesi % 6.04±2.94 olarak bulunmuştur. Kefir alanlarda ise %5.90±3.15dir. Kefir almayan ve indometazin alanlarda bu oran %4.65±1.55 olup, kefir alan ve indometazin alanlarda ise %3.75±2.5 bulunmuştur. Bu da istatistiksel analiz gruplar arasında fark bulunmadığını ortaya koymuştur (Kruskal Wallis p= 0.313, r=0.52). Sonuç: Bu bulgular kefirin gastrik mukus miktarını ya da koruyuculuğu arttırdığını desteklememektedir. İstatistiksel sonuçlar önemsiz çıksa da, nonsteroid anti-inflamatuvar ilaç ile ülser yapılan ve kefir ile beslenen grupta sonuçların daha iyi çıkması bu çalışmanın daha kapsamlı olarak yeniden yapılması düşünülebilir.