AI Summary & Key Takeaways
AI InsightHer ne kadar mekanistik veri gerekse de, ön bulgularımız, yüksek dozlardaki DHEA maruziyetinin over kanseri geliştirme riskiyle ilişkili olabileceğini göstermektedir.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Amaç: Dehidroepiandrosteron (DHEA), bir dizi hücresel reseptör için ligand olan bir endojen bir hormondur. Fizyolojik işlevlerdeki değişiklikler, dolaşımdaki DHEA seviyelerinde yaşa bağlı gerçekleşen düşüşe bağlıdır. Jinekolojik klinik uygulamada DHEA genellikle ovulasyon indüksiyonu için reçetelenmektedir. Bazı klinik çalışmalar, yüksek serum DHEA konsantrasyonları ile ovaryum kanseri gelişme riskinde artış arasında pozitif bir ilişki olduğunu bildirmiştir. Ancak, DHEA’nın over kanseri hücreleri üzerindeki in vitro fizyolojik etkileri şimdiye kadar araştırılmamıştır. Bu çalışmada, DHEA inkübasyonunun (0-200 µM, 24-72 saat) MDAH-2774 insan over kanseri hücre hattı ve primer HuVeC insan endotel hücreleri üzerindeki fizyolojik etkileri araştırılmıştır. Gereç ve Yöntemler: DHEA inkübasyonunun (0-200 µM, 24-72 saat) MDAH-2774 insan over kanseri hücre hattı ve primer HuVeC insan endotel hücreleri üzerindeki fizyolojik etkileri (3-(4,5-dimetiltiyazol-2-il)-2,5-difeniltetrazolyum bromür) testi, akridin turuncusu/etidyum bromür boyaması ve yara iyileşme testi ile araştırılmıştır. Bulgular: DHEA inkübasyonu, doza bağlı bir şekilde MDAH-2774 kanser hücre hattının proliferasyonunu indüklemiştir (r=0,6906, 24 saat boyunca, p<0,0001) (r=0,6802, 48 saat boyunca p<0,0001) (r=0,7969, p<0,0001, 72 saat). Tam tersine, DHEA primer HuVeC hücrelerinin proliferasyonunu ise inhibe etmiştir (r=0,9490, 24 saat için p<0,0001) (r=0,9533, p<0,0001, 48 saat için) (r=0,9584, p<0,0001, 72 saat için). Bu sonuçları destekler şekilde, DHEA uygulaması HuVeC hücrelerinde nekrotik hücre sayısını doz bağımlı bir şekilde artırmıştır (r=0,97, p<0,0001). Ancak, DHEA’ya maruz kalan MDAH-2774 hücre hattında nekrotik veya apoptotik hücre sayısı önemli ölçüde değişmemiştir. Ayrıca, DHEA inkübasyonunun HuVeC hücrelerinin migrasyon oranını doz bağımlı bir şekilde azaltırken (r=0,9868, p<0,0001), MDAH-2774 over kanseri hücre hattında az bir oranda artırmıştır (r=0,8938, p<0,05). Sonuç: Bulgularımız DHEA’nın in vitro olarak over kanseri hücrelerinin doz bağımlı bir şekilde çoğalmasını artırdığını göstermektedir. Ayrıca, DHEA endotelyal hücrelerinde nekrozu indüklemiş ve proliferasyonu inhibe etmiştir. Her ne kadar mekanistik veri gerekse de, ön bulgularımız, yüksek dozlardaki DHEA maruziyetinin over kanseri geliştirme riskiyle ilişkili olabileceğini göstermektedir.
Özet
Objectives: Dehydroepiandrosterone (DHEA) is an endogenous hormone that acts as a ligand for several cellular receptors. An age-dependent decline in circulating levels of DHEA is linked to changes in various physiological functions. In gynecological clinical practice, DHEA is commonly prescribed to induce ovulation. Some clinical studies report a positive association between high serum concentrations of DHEA and an increased risk of developing ovarian cancer. However, the in vitro physiological effects of DHEA on ovarian cancerous cells have not been explored thus far. In this study, we aimed to investigate the physiological effects of DHEA treatment (0-200 µM, 24-72 hours) on MDAH-2774 human ovarian cancer cell line and primary HuVeC human endothelial cells. Materials and Methods: The physiological effects of DHEA treatment (0-200 µM, 24-72 hours) on MDAH-2774 human ovarian cancer cell line and primary HuVeC human endothelial cells were investigated with the (3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide) test, acridine orange/ethidium bromide staining, and scratch assay. Results: DHEA treatment promoted proliferation of the MDAH-2774 cancer cell line in a dose-dependent manner (r=0.6906, p<0.0001, for 24 hours) (r=0.6802, p<0.0001, for 48 hours) (r=0.7969, p<0.0001, for 72 hours). In contrast, DHEA inhibited proliferation of the primary HuVeC cells (r=0.9490, p<0.0001, for 24 hours) (r=0.9533, p<0.0001, for 48 hours) (r=0.9584, p<0.0001, for 72 hours). In agreement with these observations, DHEA treatment resulted in a dose-dependent increase in the number of necrotic cells in the primary HuVeC cells (r=0.97, p<0.0001). However, the number of necrotic or apoptotic cells did not change significantly when the MDAH-2774 cells was exposed to DHEA. Moreover, we found that DHEA treatment reduced the migration rate of HuVeC cells in a dose-dependent manner (r=0.9868, p<0.0001), whereas only a slight increase was observed in the MDAH-2774 ovarian cancer cell line (r=0.8938, p<0.05). Conclusion: Our findings suggest that DHEA promotes the proliferation of ovarian cancer cells in a dose-dependent manner in vitro. Moreover, DHEA induced necrosis and inhibited proliferation in endothelial cells. Although mechanistic evidence is required, our preliminary findings imply that exposure to high doses of DHEA may be associated with an increased risk of developing ovarian cancer.