AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWe suggest that additional occupational respiratory courses for occupational physicians may contribute to improvements in the diagnosis and control of occupational respiratory diseases.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study was to evaluate occupational physician’s approaches to the diagnosis and treatment of occupational respiratory diseases. Forty-one occupational physicians who were responsible of a total 10,023 workers were evaluated. Questionnaires were performed via interview. Thirty-one male (75%) and 10 female (%25) physicians with a mean age ±SD: 39.19±5.18 yr were enrolled in the study. The mean employment time of the physicians at factories was ±SD:6.3±3.4 yr. The physicians were working at textile, marble, chemistry and metal factories. For each physician, the mean number of workers that they were responsible for was ±SD:244.5±190.9 (50-750). Of the 10,023 workers, 143 were diagnosed as having occupational lung disorders. The prevalence of occupational respiratory diseases was 1.4%. Only 29.3% of the occupational physicians had attended to an occupational diseases course during their employment. The type of the occupational respiratory diseases and the percents were: COPD (37%), Asthma (12%), Acute inhalation damage (10%), hypersensitivity pneumonitis (5%), byssinosis (%2). Fifty-four percent of the physicians has never diagnosed an occupational disease. Only 4.9% physician had PFT equipment. Preferred treatment options for the occupational respiratory diseases were; Changing the department in the same factory (58%), quit the job (37%), and medical treatment (12%).The knowledge and the equipment of the occupational physicians about the diagnosis and treatment of occupational respiratory diseases are not sufficient. We suggest that additional occupational respiratory courses for occupational physicians may contribute to improvements in the diagnosis and control of occupational respiratory diseases.
Özet
Çalışmamızın amacı işyeri hekimlerinin mesleksel solunum hastalıklarının tanı ve tedavisine yaklaşımlarını belirlemekti. Toplam 10 023 işçiden sorumlu olan 41 işyeri hekiminin mesleksel solunumsal hastalıklarına yaklaşımını değerlendiren anket formu yüz yüze görüşerek uygulandı. Çalışmaya 31 erkek (%75), 10 bayan (%25) yaş ortalaması ± SD:39.19±5.18 yıl olan işyeri hekimleri katıldı. Doktorların işyeri hekimi olarak bulundukları fabrikada ortalama çalışma süreleri ± SD:6.3±3.4 yıl idi. Çalışmaya dahil olan hekimler tekstil, mermer, kimya ve metal endüstrisi ile ilgili fabrikalarda görev yapmaktaydılar. Bir doktorun sorumlu olduğu işçi sayısının ortalaması ± SD:244.5±190.9 (50-750 işçi) idi. Anket verilerine göre 10 023 adet işçiden yılda 143 tanesine iş yeri hekimleri tarafından meslek hastalığı tanısı konulmaktaydı. Yıllık konulan meslek hastalığı prevelansı 14/1000 bulundu. Hekimlerin sadece %29.3 ü işyeri hekimliği yaptıkları süre içinde meslek hastalıkları ile ilgili bir kursa veya eğitim programına dahil olduklarını belirtmişlerdi. Solunumsal meslek hastalıkları ile karşılaştıklarını belirten işyeri hekimlerinin yüzdeleri ve bu hastalıkların tipleri sırasıyla; KOAH (%37), Astım (%12), Akut inhalasyon hasarı (%10), hipersensitivite pnömonisi (%5), bisinozis (%2) idi. Hekimlerimizin %54 ü hiç meslek hastalığı tanısı koymamıştı. Sadece %4.9 hekim Spirometri cihazı kullanmaktaydı. Hekimlerin solunumsal meslek hastalığından şüphelendiklerinde tercih ettikleri yöntemler ; aynı fabrikada çalıştığı bölümün değiştirilmesi (%58), işi bıraktırma (%37), medikal tedavi (%12). Çalışmamızdan elde ettiğimiz veriler bize işyeri hekimlerimizin mesleksel solunum hastalıkları tanı ve tedavisi konusunda yeterli bilgiye ve donanıma sahip olmadıklarını göstermektedir. İşyeri hekimlerine düzenlenecek ek mesleksel solunum hastalıkları eğitim toplantılarının, mesleki solunumsal hastalıkların tanısında ve kontrolünde yarar sağlayacağı görüşündeyiz.