Journals / Tarihin Peşinde Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2018 / Cilt: 20 - Sayı: 20

THE ROLE OF RELIGIOUS DISCOURSE IN THE COMMUNICATION POLICIES OF POLITICAL PARTIES IN TURKEY AFTER THE YEARS OF 2000

TÜRKİYE’DE 2000 YILI SONRASINDA SİYASAL PARTİLERİN İLETİŞİM POLİTİKALARINDA DİNÎ SÖYLEMİN ROLÜ

Pages
351–365
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, theliteraturereview was used as a method ofresearch.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Religion as a sociologicalreality is commonly considered as one of the oldest facts and institutions of human history.
📊
Key Findings & Data:It is asstrong and effectiveasthat it dominantly determines the lifestyle of the individuals and societies.
💡
Conclusion & Impact:In this study, theliteraturereview was used as a method ofresearch.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Religion as a sociologicalreality is commonly considered as one of the oldest facts and institutions of human history. It is asstrong and effectiveasthat it dominantly determines the lifestyle of the individuals and societies. In this context, there is no a single institution that is not affected by religion. The fact that politicsis one of the institutions influenced by the religion is beyond all doubt. Turkey can besaid to be a mosaic ofethnic and religious communities although its overwhelming majority consists of Turks. Kurds, Arabs, Circassiansand Bosnians aresome of them. It is known that these different communities officially met underTurkish identity and each of them has had certain political tendencies. However, the subject of thelevel of influence of religion on Turkish people wastaken and discussed in a broad and general point of view in this article. A general truth for all Islamic world is that the tendency to support there ligious political parties and their candida‐ tes is always much stronger in morereligious social groups. Turkey is not an exception of that rule. In this study, theliteraturereview was used as a method ofresearch.

Özet

Sosyolojik bir gerçeklik olarak din, insanlık tarihi ile yaşıt görülen olgu ve kurumlardanbiridir. Evrensel ölçekte hem toplum hem de bireyler bazında yaşam biçimini belirleye‐cek kadar en güçlü ve etkilidir. Bu bağlamda, dinin etkilemediği hiçbir kurum yoktur.Hiç kuşkusuz, siyaset kurumu dinin en fazla etkilediği alanlardan biridir.Nüfusunun çoğunluğu Türk kökenli olan Türkiye, çok sayıda farklı dinî ve etnik toplu‐luğu da barındırmaktadır. Etnik açıdan Kürtler, Araplar, Çerkezler, Lazlar, Boşnaklar,dinî kimlik açısından ise Sünni, Alevi, Ermeni ve Yahudiler bunlardan sadece birkaçıdır.Resmî anlamda “Türk” üst kimliği altında toplanmış olan bu toplulukların her birininbelirli politik eğilim veya tutumları olmakla birlikte, bu makalede konu genel bir yakla‐şımla ele alınarak Türk siyasal yaşamında din faktörünün etkisi irdelenmiştir. Din bütünkurumları etkilediği gibi, siyasal yaşamı da etkilemektedir. İslam dünyasında din‐politiktutum ilişkisini çözümlemeye yönelik olarak yapılmış alan araştırmalarına bakıldığında,dindarlığın daha koyu olduğu bölgelerde dindar parti veya adaylara ilginin daha yoğunolduğu görülmektedir. Türkiye, bu gerçeğin biristisnası değildir. Bu çalışma, literatürtaraması yöntemiyle yapılmıştır.

🔖

Cite This Article

ASLAN, M., ERBAY, M. (2018). THE ROLE OF RELIGIOUS DISCOURSE IN THE COMMUNICATION POLICIES OF POLITICAL PARTIES IN TURKEY AFTER THE YEARS OF 2000. Tarihin Peşinde Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 20 - Sayı: 20, 351–365. https://ajindex.com/articles/363057

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (4)

  1. ‐Akgün, B. (2006). Türkiye’de Seçmen Davranışı, Partiler ve Siyasal Güven, Nobel Akademik Yayıncılık, İstanbul. ‐Başlevent, C., Kırmanoğlu, H. ve Şenatalar, B. (2005). “EmpiricalInvestigation Of PartyPreferencesAndEconomicVotingInTurkey”, EuropeanJournal of Political‐ Research, C. 44, S. 4, ss. 26‐31. ‐Beren, F. (2013). “Seçmen Tercihine Etki Eden Faktörler ve Seçim Güvenliği: Şanlıurfa İli Örneği”, Akademik İncelemeler Dergisi (Journal of AcademicInquiries), C. 8, S. 1, ss. 193‐197. ‐Boiney, J. ve Paletz, D. L. (1991). “InSearch of the Model Model: PoliticalScienceVersusPoliticalAdvertisingPerspectives on VoterDecisionMaking”, F. Biocca (ed), TelevisionandPoliticalAdvertising, PsychologialProcesses, Lawrence Erlbau‐ mAssociates, C. 1, ss. 3‐6. ‐Canöz, K. (2010). “Seçmen Tercihinde Aday İmajının Rolü: 29 Mart 2009 Yerel Seçimleri Öncesinde Konya Seçmeni Üzerine Bir Araştırma”, Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi, C. 6, S. 2, ss. 95‐114. ‐Cesari, J. (2013). “ReligionandDiasporas: Challenges of theEmigrationCountries”, Research Report PositionPaper, InteractResearch Report 2013/01, Migration Policy Center, EuropeanUniversityInstitute, Robert SchumanCenterFpr Advanced Studies, ss. 1‐4. ‐Çağatay, S. (2002). “TheNovember 2002 ElectionsandTurkeyʹs New PoliticalEra”, Middle East Review of International Affairs (MERIA), C. 6, S. 4, ss. 42‐48. ‐Çaha, Ö,. Toprak ve İ. Dalmış (2002). “Siyasal Parti Üyelerinde Siyasal Katılım Düzeyi: Kırıkkale Örneği”, Der. Ö. Çaha, Seçmen Davranışı ve Siyasal Partiler, Gendaş Yayınları, İstanbul, ss. 44‐115. ‐Çobanoğlu, Ş. (2007). Suskunluk Sarmalı ve Siyasal İletişim, Fide Yayınları, İstanbul. ‐Denton, R. E. ve Woodward G. C. (1985).
  2. PolticalCommunicationInAmarica, PraegerPublishers,
  3. New York, USA. ‐Devran, Y. (2003).
  4. Siyasal Kampanya Yönetimi, Mesaj, Strateji ve Taktikler, İstanbul. ‐Dilber, F. (2012). “Siyasal Toplumsallaşmada Seçmenlerin Siyasal Tercihine Sosyal Unsurların Etkisi; Karaman İli Seçmenleri Üzerine Bir Alan Araştırması”, Akademik Bakış Dergisi, S. 32, ss. 3‐5. ‐Doğan, A. ve Göker, G. (2010). “Yerel Seçimlerde Seçmen Tercihi (29 Mart Yerel Seçimleri Elazığ Seçmeni Örneği)”, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, C. 5, S. 2, ss.159‐187. ‐Eser, Hamza Bahadır (2012).“Dinin Siyasal Davranışlar Üzerindeki Etkisi: Antalya Örnek Olay Araştırması”, Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14/3 (2012), S. 97, ss. 136. ‐Esmer, Y. (2002). “At TheBallot Box: Determinants Of Votin