Journals / Tarihin Peşinde Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2018 / Cilt: 17 - Sayı: 17

SULTAN, ULAMA AND LAW: ULAMA’S OPPOSITION AGAINST CONFISCATION

SULTAN, ULEMA VE HUKUK: ULEMANIN MÜSADERE UYGULAMASINA MUHALEFETİ

Pages
1–28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this research, after general information relating the procedure of confiscation, the padishahs’ approach to confiscation is given, the reactions of the ulama and the bureaucrats as well as their reasons are investigated.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Confiscation, which can be defined as sequestering one’s properties by the state without any payment, were employed frequently by the Ottoman Empire as it brought certain advantages to the centralized administration.
📊
Key Findings & Data:The bureaucrats of the foreign affairs joined to this tiny group in the 19th century for several reasons.
💡
Conclusion & Impact:In this research, after general information relating the procedure of confiscation, the padishahs’ approach to confiscation is given, the reactions of the ulama and the bureaucrats as well as their reasons are investigated.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Confiscation, which can be defined as sequestering one’s properties by the state without any payment, were employed frequently by the Ottoman Empire as it brought certain advantages to the centralized administration. The most striking of them is that it gives an opportunity to take the control of the economic and political power of the families that growing stronger in the urban and rural areas. For this reason, it became a fashionable method in time. Officials, especially the ulama, disapproved and opposed such regulations as they thought that these new confiscation decisions went beyond the Islamic limits. The bureaucrats of the foreign affairs joined to this tiny group in the 19th century for several reasons. In this research, after general information relating the procedure of confiscation, the padishahs’ approach to confiscation is given, the reactions of the ulama and the bureaucrats as well as their reasons are investigated.

Özet

Özel mülkiyetin bedel ödemeksizin devlet mülkiyetine geçirilmesi olarak tanımlanabilecek müsadere, Osmanlı devletinde merkezî idareye kazandırdığı çeşitli avantajları sebebiyle geniş şekilde uygulanmıştır. En başta gelen avantajı, merkez ve taşrada giderek güçlenen ailelerin ekonomik ve siyasî gücünü ya denetim altına alabilmeye ya da tamamen ortadan kaldırarak kontrolü sağlamaya imkân vermesiydi. Bu avantajından dolayı devlet müsadereye gittikçe daha çok başvurmaya başladı. Devletin yeni müsadere uygulamalarıyla İslam hukukunun sınırlarını zorlamaya başlaması, devlet adamları ve özellikle ulema arasında hoşnutsuzluklara ve ardından güçlü olmasa da muhalefete yol açtı. Eskiden beri var olan bu cılız muhalif kesime XIX. yüzyılda yeni gerekçelerle hariciye bürokratları da katıldı. Bu araştırmada, müsadere uygulaması ve padişahın müsadereye yaklaşımı hakkında genel bilgi verildikten sonra ulema ve bürokratların gösterdikleri tepkiler, tepkilerin sebepleri ve gerekçeleri incelenecektir.

🔖

Cite This Article

BAY, A. (2018). SULTAN, ULAMA AND LAW: ULAMA’S OPPOSITION AGAINST CONFISCATION. Tarihin Peşinde Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 17, 1–28. https://ajindex.com/articles/363030

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. a‐BOA (Başbakanlık Osmanlı Arşivi) A.AMD.(Bab‐ı Asafi Amedi Kalemi), 2/85. A.DVN.MHM.(Bab‐ı Asafi Divan‐ı Hümayun Mühimme Kalemi), 9/30.1. A.MKT.(Bab‐ı Asafi Mektubi Kalemi), 75/53; 233/4. A.MKT.DV.(Sadaret Mektubi Kalemi Deavi Evrakı), 16/69. A.MKT.MHM.(Sadaret Mektubi Kalemi Mühimme Kalemi), 381/82. A.MKT.MVL.(Sadaret Mektubi Kalemi Mecls‐i Vala Evrakı), 7/86. AE.,SMHD.I.(Ali Emiri Mahmud I), 163/12344. C.ADL.(Cevdet Adliye), 56/3355; 96/5776; 100/6030. C.ML.(Cevdet Maliye), 17/785; 34/1558; 365/14956; 477/19445; 523/21363; 690/28299. C.SM.(Cevdet Saray), 37/1880. DH.MKT. (Dahiliye Nezareti Mektubi Kalemi), 1775/128. HAT.(Hatt‐ı Hümâyûn), 103/4075; 103/4075‐A; 192/9414; 219/12106; 266/15418; 521/25460; 521/25460‐A; 521/25460‐B; 521/25460‐C; 521/25460‐D; 524/25595; 539/26580; 555/27463‐B; 636/31364; 636/31364‐A; 708/33934; 1138/45298; 1242/48294; 1253/48461; 1313/51166; 1387/55111; 1387/55151. İE.DH.(İbnülemin Dahiliye), 3/208; 4/343. İE.MHF.(İbnülemin Muhallefat), 1/57. MV. (Meclis‐i Vükela Mazbataları), 12/87. b‐Süreli Yayınlar Takvim‐i Vekayi, Sayı.187. Düstur, Tertip I, C.4, 1279, 1299. c‐Kadı Sicilleri TKS (Trabzon Kadı Sicili), 1951; 2099. d‐Yazma Eserler Ömer Faik Efendi, Nizâmu’l‐Atik fi Bahri’l‐Amik, İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kü‐ tüphanesi, Yer No.001(560)”1299/1922”, No.10309. Sunullah b. Ca‘fer Şeyhülislam, Fetâvâ‐yı Sunullah Efendi, İstanbul Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi, Hekimbaşı Musa Nazif Efendi Koleksiyonu, 34 Sü‐Na 20/2. Abdurrahman Cezirî, Dört Mezhebe Göre İslam Fıkhı, 8, (Çev. Mehmet Keskin), Çağrı Yayınları, İstanbul 1993.
  2. Ahmed Cevdet, Tarih, III, Matbaa‐i Osmaniye, İstanbul 1309. Ahmed ibn Muhammed Tahtavî, Tercümetü’t Tahtavî, 4, (Çev. Abdülhamid el‐ Nakşibendî el‐Halidî el‐Ayıntabî), Buharizâde El‐Hac Salih Matbaası, İstanbul 1286. Ahmed Lûtfî Efendi, Vak‘anüvîs Ahmed Lûtfî Efendi Tarihi, II‐III, VI,VII,VIII, (Yazıya Akta‐ ran. Yücel Demirel, Tamer Erdoğan), YKY, İstanbul 1999.
  3. Akyılmaz, Sevgi Gül, “Osmanlı Devleti’nde Yönetici Sınıf Açısından Müsadere Uygu‐ laması”, Gazi Üniverstesi Hukuk Fakültesi Dergisi, XII/2008, s.389‐420. Arık, Feda Şamil, “Türkiye Selçuklu Devleti’nde Müsâdere”, Beşinci Milletlerarası Türkolo‐ ji Kongresi (İstanbul, 23‐28 Eylül 1985), Tebliğler III. Türk Tarihi, 1(1985), Edebiyat Fa‐ kültesi Basımevi, İstanbul 1986, s.48‐51. Baysun, Cavit, “Müsâdere”, İA, IX, MEB, İstanbul 1993, s.669‐673. Belge, Murat, Osmanlı’da Kurumlar ve Kültür, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstan‐ bul 2008. D