SavedAdd your journal

Journals / Türk Psikoloji Dergisi / 2010 / Cilt: 25 - Sayı: 66

Ergenlerde öfke ve saldırganlığı azaltmak için bilişsel davranışçı bir grup terapisi programının etkililiği

Serap SÜTÇÜ TEKİNSAV
Arzu AYDIN
Pages
57–72
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmanın sonuçları, sınırlılıkları ve güçlü yanları yazın ışığında tartışılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmanın amacı öfke ve saldırganlığı azaltmaya yönelik bilişsel davranışçı bir grup terapisi programı hazırlamak ve öfke ve saldırganlık gösteren ergenlerde programın etkililiğini değerlendirmektir.
📊
Key Findings & Data:Ardından programın sorun ve eksikliklerini değerlendirmek için bir pilot çalışma yürütülmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmanın sonuçları, sınırlılıkları ve güçlü yanları yazın ışığında tartışılmıştır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:8 katılımcı
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Bu çalışmanın amacı öfke ve saldırganlığı azaltmaya yönelik bilişsel davranışçı bir grup terapisi programı hazırlamak ve öfke ve saldırganlık gösteren ergenlerde programın etkililiğini değerlendirmektir. İlk olarak yazarlar tarafından terapi programı hazırlanmıştır. Ardından programın sorun ve eksikliklerini değerlendirmek için bir pilot çalışma yürütülmüştür. Bu ön çalışmanın ardından programa son şekli verilmiştir. On iki oturumluk program bilişsel yeniden yapılandırma, kendine yönerge verme, gevşeme ve dikkat dağıtma tekniklerini içermiştir. Asıl çalışmada yedinci ve sekizinci sınıflardan katılım ölçütlerini karşılayan 40 (terapi =19, kontrol = 21) öğrenci katılımcı grubu oluşturmuştur. Terapi programının etkililiğini değerlendirmek için ön test, son test ve 6 aylık izlem ölçümleri olarak Sürekli Öfke ve Öfke Tarz Ölçeği (SÖÖTÖ), SÖÖTÖ ebeveyn formu, Çocukların Hareket Eğilimi Ölçeği, Novaco Öfke Envanteri kısa formu uygulanmıştır. Sonuçlar terapi grubunda hem öz bildirime hem ebeveyn bildirimine dayalı öfke ve saldırganlık ölçümlerinde anlamlı iyileşmeler olduğunu göstermiştir. İzlem değerlendirmesinde varolan 8 katılımcıda terapi sonrasında elde edilen kazanımlarm çoğu 6 ay sonra da korunmuştur. Çalışmanın sonuçları, sınırlılıkları ve güçlü yanları yazın ışığında tartışılmıştır.

🔖

Cite This Article

TEKİNSAV, S. S., AYDIN, A. (2010). Ergenlerde öfke ve saldırganlığı azaltmak için bilişsel davranışçı bir grup terapisi programının etkililiği. Türk Psikoloji Dergisi, Cilt: 25 - Sayı: 66, 57–72. https://ajindex.com/articles/357586

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Akdeniz, M. (2007). Öfke kontrolü eğitiminin lise öğrencilerinin öfke kontrolü becerilerine etkisi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Çukurova Üniversitesi,
  2. Adana. Aviles, A. M., Anderson, T. R. ve. Davila, E. R. (2006). Child and adolescent social-emotional development within the context of school. Child and Adolescent Mental Health, 11(1), 32-39.
  3. Batıgün, A. D. ve Şahin, N. H. (2003). Öfke, dürtüsellik ve problem çözme becerilerindeki yetersizlik gençlik intiharlarının habercisi olabilir mi? Türk Psikoloji Dergisi, 75(51), 37-52.
  4. Bilge, F. (1996). Danışandan hız alan ve bilisel yaklaşımlarla yapılan grupla psikolojik danışmanın üniversite öğrencilerinin kızgınlık düzeyleri üzerindeki etkileri. Yayınlanmamış doktora tezi, Hacettepe Üniversitesi,
  5. Ankara.
  6. Borst, S. ve Noam, G. (1989). Suicidality and psychopathology in hospitalized children and adolescents. Acta Paedopsychiatrica, 52,165-175.
  7. Boxmeyer, C. L., Lochman, J. E.,Powell, N., Yaros, A. ve Wojnaroski, M. (2007). A case study of the coping power program for angry and aggressive youth. Journal of Contemporary Psychotherapy, 37(3), 165-174.
  8. Brook, J. S„ Whiteman, M. ve Finch, S. J. (1992). Childhood aggression, adolescent delinquency, and drug use: A longitudinal study. Journal of Genetic Psychology, 153(4), 369-383.
  9. Cenkseven, F. (2003). Öfke yönetimi becerileri programının ergenlerin öfke ve saldırganlık düzeyine etkisi. Eğitim Bilimleri ve Uygulama Dergisi, 2(4), 153-167.
  10. Chambless, D. L. ve Hollon, S. (1998) Defining empirically supported therapies. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 66(1), 7-18.
  11. Coie, J. D., Terry, R., Lenox, K., Lochman, J. ve Hyman, C. (1996). Childhood peer rejection and aggression as predictors of stable patterns of adolescent disorder. Development and Psychopathology, 7, 697-713.
  12. Deffenbacher, J. L. (1999). Cognitive behavioral conceptualization and treatment of anger. Journal of Clinical Psychology, 55, 295-309.
  13. Defenbacher, J. L. (2006). Evidence for effective treatment of anger related disorders. E. L. Feindler, (Ed.), Anger related disorders: A practitioner s guide to comparative treatments içinde. NewYork: Springer Publishing. Deluty, R. H. (1979). Children's Action Tendency Scale: A self- report measure of aggressiveness, assertiveness, and sub- missiveness in children. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 47(6), 1061-1071.
  14. Devilly D. J. (2002) The psychological effects of a lifestyle management course on war veterans and their spouses. Journal of