Journals / Kutadgubilig: Felsefe Bilim Araştırmaları / 2007 / Sayı: 11

Rational Politcs and Beliet in Al-Farabi

Farabi'de Rasyonel Siyaset ve Akıl İnancı

Pages
199–244
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

He presents rather a structure of society which includes both religion and secularity.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In the philosophy of Fârâbî, religion (millah) is considered as derivation of socio-political philosophy.
📊
Key Findings & Data:Within his system, leaders, who are philosophically enlightened, give religion an indispensable status for the life and order of society on the one hand, and close the way for theocratic structure by depending religion on political-practical philosophy on the other.
💡
Conclusion & Impact:He presents rather a structure of society which includes both religion and secularity.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

In the philosophy of Fârâbî, religion (millah) is considered as derivation of socio-political philosophy. Within his system, leaders, who are philosophically enlightened, give religion an indispensable status for the life and order of society on the one hand, and close the way for theocratic structure by depending religion on political-practical philosophy on the other. To say it with current popular discourse, Fârâbî proposes neither "political religion/religious state" nor "secular society/state deprived of religion". He presents rather a structure of society which includes both religion and secularity.

Özet

Fârâbî'nin felsefesinde din, toplum ve siyaset felsefesinin bir türevi olarak ele alınır. Felsefî olarak aydınlanmış yönetici veya yöneticiler, bir yandan siyasal düzen anlamında dini toplumsal yaşam ve istikrar için vazgeçilmez kılarken, öte yandan dini rasyonel temelde siyaset ve pratik felsefeye bağlayarak teokratik yapılanmanın yolunu keserler. Fârâbî, güncel deyişle, ne "siyasal bir din/dini bir devlet" ne de "seküler bir toplum/dinden soyutlanmış bir devlet" öngörmektedir. O, içerisinde dini de sekülerliği de içeren bir toplumsal yapı sunar bize.

🔖

Cite This Article

ÇİLİNGİR, L. (2007). Rational Politcs and Beliet in Al-Farabi. Kutadgubilig: Felsefe Bilim Araştırmaları, Sayı: 11, 199–244. https://ajindex.com/articles/344537

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (26)

  1. Ağaoğulları, M. A.: Eski Yunan’da Siyaset Felsefesi, V yay., Ankara, 1989;
  2. Ağaoğulları, M. A.: Kent Devletinden İmparatorluğa, İmge Y., Ankara 1994.
  3. Alper, Ö. A.: İslam Felsefesinde Akıl-Vahiy-Din İlişkisi –Kindî, Fârâbî, İbn Sînâ örneği–, Ayışığı K., İstanbul 2000.
  4. Aristoteles, Politika, çev. M. Tuncay, Remzi K., İstanbul 1975.
  5. Arslan, A.: “Çevirenin Takdimi-Farabi Hakkında”, İdeal Devlet, çev. A. Aslan, Ankara 1997.
  6. Arslan, A.: İslam Felsefesi Üzerine, Ankara 1999.
  7. Arslan, A.: İbn Haldun’un İlim ve Fikir Dünyası, Vadi Y., Ankara 2002.
  8. Ateş, S.: Yüce Kur’ân’ın Çağdaş Tefsîri, 10 Cilt, Yeni Ufuklar Neşriyat, İstanbul 1988.
  9. Aydın, M.: Din Felsefesi, Selçuk Y., İstanbul 1992;
  10. Aydın, M.: İslam Felsefesi Yazıları, Ufuk K., İstanbul 2000.
  11. Aydınlı, Y.: Fârâbî’de Tanrı-İnsan İlişkisi, İz Y., İstanbul 2000.
  12. Aydınlı, Y.: “Farabi’de İlm-i Kelam ve Fıkıh”, Uluslararası Fârâbî Sempozyumu, (Ankara, 7-8 Kasım 2004),
  13. Elis Y., Ankara 2005.
  14. Barbier, M.: Modern Batı Düşüncesinde Din ve Siyaset, çev. Ö. Gözel, Kaknüs Y., İstanbul 1999.
  15. Bayraklı, B.: Fârâbî’de Devlet Felsefesi, Doğuş Y., İstanbul 1983.
  16. Çilingir, L.: Umut Felsefesi, Elis Y., Ankara 2003.
  17. Dahl, R. A.: Demokrasi ve Eleştirileri, çev. L. Köker, Yetkin Y., Ankara 1996.
  18. Ebenstein, W.: Siyasî Felsefenin Büyük Düşünürleri, çev. İ. Özel, Şule Y., İstanbul 2003.
  19. Fahri, M.: İslam Felsefesi Tarihi, çev. K. Turhan, İstanbul 1987. Fârâbî: İdeal Devlet (El-Medînetü’l-Fazıla) [Devlet], çev. A. Arslan, Vadi Y., Fârâbî: Kitâbü’l – Mille [Mille], çev. F. Toktaş, (Divân İlmî Araştırmalar içinde), Sayı 12, 2002/1, İstanbul 2002. Fârâbî: Mutluluğun Kazanılması [Mutluluk], çev. A. Aslan, Vadi Y., Ankara 1999. Fârâbî: Es- Siyâset ul-Medeniye veya Mebâdi’ ul – Mevcudât [Siyaset], çev. M. Aydın/A. Şener/R. Ayas, K. Bakanlığı Y., İstanbul 1980. Fârâbî: İlimlerin Sayımı (İhâu’l-Ulûm), çev. A. Arslan, Vadi Y., Ankara 1999.
  20. Filiz, Ş.: “Bilgi İnanç Bağlamında Fârâbî’nin Bilgi Felsefesi”, Uluslararası Fârâbî Sempozyumu, (Ankara, 7-8 Kasım 2004), ss. 15-25,
  21. Elis Y., Ankara 2005.
  22. Gökberk, M.: Felsefe Tarihi, Remzi K., İstanbul 1980.
  23. Günay, Ü.: Din Sosyolojisi, İnsan Y., İstanbul 2003. İbn Haldun: Mukaddime, 3 Cilt, çev. Z. K. Ugan, MEB Y., İstanbul 1986.
  24. Hassan, Ü.: İbn Haldun. Metodu ve Siyaset Teorisi, Sevinç M., Ankara 1982.
  25. Kant, I.: Kritik der reinen Vernunft [KrV](1787), ed. W. Weischedel, Darmstadt 1983, (Türkçe çev. A. Yardımlı, Salt Aklın Eleştirisi, İstanbul 1993).
  26. Kant, I.: Kritik der praktischen Vernunft [KpV](1788), ed. W. Weisch