AI Summary & Key Takeaways
AI InsightReasons for ossicular dysfunctions such as fixation or discontinuity may be detected intraoperatively in most patients.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: This study aims to investigate the frequency of ossicular fixation or discontinuity, applied surgical procedures and prosthesis sizes, and their audiologic effects. Patients and Methods: This retrospective study included 95 patients (21 males, 74 females; mean age 37 years; range 11 to 67 years) with conductive hearing loss operated for exploration of etiology between June 2001 and May 2015. Patients were examined preoperatively with microscope and pneumootoscopy to determine ossicles and tympanic membrane mobility, and degree of their hearing loss was identified by audiometry. Patients were evaluated for ossicular fixation, dislocation, malformation, and other pathologic processes intraoperatively. Results: In terms of middle ear pathologies, 63.1% of patients had normal ossicular chain, 29.4% had ossicular discontinuity, 55.7% had otosclerotic stapes fixation 35.7% had sclerosis and hyaline, 27.3% had mucosal bridge, 4.2% had anterior malleolar ligament calcifications, 4.2% had facial nerve dislocation, 4.2% had previous ossiculoplasty, 2.1% had perilymph fistula, 1.05% had cholesteatoma and middle ear hemangioma. Rate of intraoperative complications was 29.4% including 16.8% for tympanic membrane tearing, 11.5% for chorda tympani severed, and 1.05% for drug allergy. Preoperative pure tone average revealed an air conduction of 59 dB, bone conduction of 23 dB, and air-bone gap of 36 dB. Conclusion: Our study findings showed no correlation between hearing loss levels, tympanogram types, and types of middle ear pathology. Causes of hearing loss were otosclerosis and ossicular discontinuity. Reasons for ossicular dysfunctions such as fixation or discontinuity may be detected intraoperatively in most patients.
Özet
Amaç: Bu çalışmada ossiküler fiksasyon veya devamsızlığın sıklığı, uygulanan cerrahi işlemler ve protez boyutları ile bunların odyolojik etkileri araştırıldı. Hastalar ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya kondüktif işitme kaybı olan ve etyolojinin keşfi için Haziran 2001-Mayıs 2015 tarihleri arasında ameliyat edilen 95 hasta (21 erkek, 74 kadın; ort. yaş 37 yıl; dağılım 11-67 yıl) dahil edildi. Hastalar ameliyat öncesinde ossiküllerin ve timpanik membran mobilitesinin tespit edilmesi için mikroskop ve pnömatik otoskop ile incelendi; işitme kayıplarının derecesi odyometri ile tanımlandı. Hastalar ameliyat sırasında ossiküler fiksasyon, dislokasyon, malformasyon ve diğer patolojik süreçler açısından değerlendirildi. Bulgular: Orta kulak patolojileri bakımından hastaların %63.1inde normal ossiküler zincir, %29.4ünde ossiküler devamsızlık, %55.7sinde otosklerotik stapes fiksasyonu, %35.7sinde skleroz ve hiyalin, %27.3ünde mukozal köprü, %4.2sinde anterior malleolar ligament kalsifikasyonları, %4.2sinde fasiyal sinir dislokasyonu, %4.2sinde ossiküloplasti geçmişi, %2.1inde perilenf fistülü, %1.05inde kolesteatom ve orta kulak hemanjiomu vardı. Ameliyat sırası komplikasyonların oranı %29.4 idi ve bunların %16.8i timpanik membran yırtılmasını, %11.5i korda timpani kopmasını ve %1.05i ilaç alerjisini içeriyordu. Ameliyat öncesi saf ton ortalaması 59 dB hava kondüksiyonu, 23 dB kemik kondüksiyonu ve 36 dB hava- kemik aralığı gösterdi. Sonuç: Çalışmamızın bulgularında işitme kaybı düzeyleri, timpanogram tipleri ve orta kulak patolojisi tipleri arasında ilişki görülmedi. İşitme kaybının nedenleri otoskleroz ve ossiküler devamsızlık idi. Çoğu hastada fiksasyon veya devamsızlık gibi ossiküler disfonksiyon nedenleri ancak ameliyat sırasında tespit edilebilir.