AI Summary & Key Takeaways
AI InsightResults: Our results indicate that E. coli (n: 1892, 67.2%; n: 458, 49.6%), P. mirabilis (n: 212, 7.5%; n: 40, 4.3%) K. pneumoniae (n: 109, 3.9%; n: 49, 5.3%) and P. aeruginosa (n: 90, 3.2%; n: 97, 10.5%) are the most common organisms causing UTI in outpatient and inpatient groups, respectively.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The aim of this study is to evaluate the changing pattern of antibiotic resistance of gram negative rods isolated from urine samples of patients with urinary tract infection (UTI) according to years. Materials and methods: Between January 2005 and April 2008, we evaluated a total of 3.739 urine samples which bacterial isolates from outpatients (n: 2.850, 75.3%) and inpatient clinics (n: 924, 24.7%), retrospectively. Resistance of amoxicillin-clavulanate, cefozoline, cefotaxime, cefoperazone-sulbactam, ceftazidime, aztreonam, amikacin, imipenem-cilastatin, trimethoprim-sulfamethoxazole, ciprofloxacin, meropenem and piperaciline-tazobactam to gram negative rods were analyzed by using the chi-square test. Results: Our results indicate that E. coli (n: 1892, 67.2%; n: 458, 49.6%), P. mirabilis (n: 212, 7.5%; n: 40, 4.3%) K. pneumoniae (n: 109, 3.9%; n: 49, 5.3%) and P. aeruginosa (n: 90, 3.2%; n: 97, 10.5%) are the most common organisms causing UTI in outpatient and inpatient groups, respectively. Although, the resistance of E. coli to amoxicillin-clavulanic acid and trimethoprim-sulfamethoxazole in outpatients is decreasing with respect to years (p<0.05), the resistance of E. coli to ciprofloxacin in inpatients is not significantly changed (mean, 15.4%). The lowest resistance was observed in imipenem-cilastatin and amikacin with 1.2% and 3.6% among inpatients, respectively. Ciprofloxacin resistance in inpatients was significantly high with a rate of 40.2% in four years. Amikacin and piperaciline-tazobactam have the most anti-pseudomonal efficiency with 89.1% and 87.6%, respectively. Conclusion: The resistance of antibiotics to gram negative rods is a dynamic process. The major factor in the development of antibiotic resistance may be the extensive use of antibiotics. Antibiotic usage and resistance should be followed up and antibiotic usage policy should be determined nationally and locally for each hospital.
Özet
Amaç: Çalışmamızın amacı üriner sistem infeksiyonu (ÜSİ) olan hastalarda izole edilen gram negatif çomaklara karşı gelişen yıllara göre antibiyotik dirençlerindeki değişimi belirlemektir. Gereç ve yöntem: Ocak 2005 ile Nisan 2008 arasında hastanemiz polikliniğine başvuran 2.850 (%75.3) ve yatan 924 (%24.7) toplam 3.739 hastanın idrar örnekleri retrospektif olarak incelendi. Amoksisilin-klavulanat, sefazolin, sefotaksim, sefoperazon-sulbaktam, seftazidim, aztreonam, amikasin, imipenemsilastatin, trimetoprim-sulfametoksazol, siprofloksasin, meropenem ve piperasilin-tazobaktamın gram negatif çomaklara karşı dirençlerine bakıldı. Gruplar arasında fark ki-kare testi kullanılarak analiz edildi. Bulgular: ÜSİ olan hastalarda, sırasıyla ayaktan ve yatan hasta grubunda olmak üzere, E. coli (n: 1892, %67.2; n: 458, %49.6), P. mirabilis (n: 212, %7.5; n: 40, %4.3), K. pneumoniae (n: 109, %3.9; n: 49, %5.3) ve P. aeruginosa (n: 90, %3.2; n: 97, %10.5) en fazla izole edilen organizmalardı. Poliklinik hastalarında E. coli’ye karşı amoksisilin-klavulanat, trimetoprim-sulfametoksazol direncinde anlamlı bir düşüş varken (p<0.05), siprofloksasin direncinde (ortalama, %15.4) anlamlı bir değişiklik saptanmamıştır. Yatan hastalarda ise imipenem-silastatin (ortalama, %1.2) ve amikasin (ortalama, %3.6) en az dirence sahiptir. Yatan hastalarda siprofloksasin direnci ise dört yılda E. coli’ye karşı %40.2 oranı ile yüksektir. En fazla anti-psödomonal etkinlik ise %89.1 ve %87.6 oranları ile, sırasıyla, amikasin ve piperasilin-tazobaktama aittir. Sonuç: Gram negatif çomaklara karşı antibiyotik direnci dinamik bir süreç içindedir. Antibiyotik direncindeki en büyük etken antibiyotiklerin yaygın kullanımına bağlı olabilir. Bölgesel ve ulusal düzeyde antibiyotik kullanımı ve direnç gelişiminin izlenmesi ve antibiyotik kullanım politikalarının belirlenmesi gerekmektedir.