AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, we believe that Orexin immunoreactivity can be considered to be an indicator of poor prognosis and of poorly differentiated prostate cancer cases.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The aim of this study was to evaluate the expression of the orexin receptor in different prostate pathologies, including prostate adenocarcinoma, benign prostate hyperplasia and chronic prostatitis. Material and methods: A total of 90 patients (mean age 64.01±7.2 years) were enrolled in the study. The patients were divided into three groups of equal numbers based on their histopathologic findings: prostate cancer (Group 1), benign prostate hyperplasia (Group 2) and chronic prostatitis (Group 3). All the tissues were incubated with a primary antibody recognizing the Orexin receptor. The specific cytoplasmic immu- noreactivity of the Orexin receptor was semiquantitatively scored for intensity and distribution based on a grading scale. The staining intensity and orexin expression were evaluated using Pearson χ2 test. Results: A heterogeneous staining pattern of the Orexin receptor was observed between the groups. The expression rates were 90% (27/30) in Group 1, 53.3% (16/30) in Group 2 and 26.7% (8/30) in Group 3. While 5 patients (9.3%) in Group 1 showed strong staining, all samples from the other 2 groups showed only weak staining. There were significant differences in staining intensity between the three groups. The expression and distribution of the Orexin receptor was more widespread in Group 1 than in the other groups and was higher in patients with poorly differentiated malignancy. However, there was no significant difference based on Gleason score. Conclusion: Orexin receptors are found in human prostate tissues and their expression is widespread in pros- tate cancer and in patients with a higher Gleason score. Therefore, we believe that Orexin immunoreactivity can be considered to be an indicator of poor prognosis and of poorly differentiated prostate cancer cases.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı Prostat Adenokarsinomu, Benign Prostat Hiperplazisi ve kronik prostatit dahil olmak üzere farklı prostat patolojilerinde oreksin reseptörlerinin varlığını değerlendirmektir. Gereç ve yöntemler: Toplam 90 hasta (yaş ortalaması 64.01±7.2 yaş) çalışmaya alındı ve histopatolojik bulgularına göre eşit sayıda hasta içermek üzere, Prostat kanseri (Grup 1), benign prostat büyümesi (Grup 2) ve Kronik prostatit (Grup 3) olmak üzere üç gruba ayrıldı. Tüm dokular Oreksin reseptör primer antikoru ile birlikte inkübe edildi. Oreksin reseptörü spesifik sitoplazmik immünoreaktivitesi yoğunluk ve dağılım için derecelendirme skalasında semi kantitatif olarak skorlandı. Boyanma yoğunluğu ve oreksin varlığı Pearson χ2 testi ile değerlendirildi. Bulgular: Oreksin reseptör ekspresyonu gruplarda homojen bir boyama örneği göstermedi. Ekspresyon oranı Grup 1de %90 (27/30), Grup 2de %53.3 (16/30) ve Grup 3de %26.7 (8/30) idi. Grup 1de 5 hasta (%9.3) kuvvetli boyanma gösterirken, diğer iki gruptaki tüm örneklerde sadece zayıf boyanma vardı. Bo- yanma yoğunluğuna göre üç grup arasında istatistiksel bir fark vardı. Oreksin reseptör varlığı ve dağılımı Grup 1de diğerlerinden daha yaygın ve kötü differansiyasyon grubunda daha fazla idi. Ancak, Gleason skoruna dayalı istatistiksel fark yoktu. Sonuç: Oreksin reseptörleri insan prostat dokularında bulunur ve prostat kanseri ve yüksek Gleason skorun- da yaygındır. Bu nedenle, Oreksin immunoreaktivitesinin kötü differensiye prostat kanserinde kötü prog- nostik kriter olarak Kabul edilebileceğini düşünmekteyiz.