AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: In patients with refractory DME to prior IVR injections, switching to IVA resulted in anatomical and visual improvement.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: To determine the effi cacy of intravitreal afl ibercept (IVA) in the patients with refractory diabetic macular edema (DME) to previous intravitreal ranibizumab (IVR) treatment. Materials and Methods: A total of 21 eyes of 21 patients who were switched to IVA theraphy due to recalcitrant DME to prior IVR treatment were studied retrospectively. The visual and anatomical parameters at baseline, post IVR treatment and 6 months following initial IVA injection were compared. The effect of DME type on the outcomes and the predictive factors were also evaluated by performing a multiple lineer regression model. Results: The mean number of IVR injections was 6.1±1.4 (5-9) before switching. The mean number of IVA injections after switching was 3.3±0.5 (3-5). The mean central macular thickness (CMT) was 426.3±91.7 μm at baseline and 417.6±80.8 μm after IVR injections. After switching to IVA the mean CMT was decreased to 285.7±46.8 μm (p<0.001). The best corrected visual acuity (BCVA) was 0.5±0.3 Logmar at baseline and 0.3±0.2 Logmar after IVR injections. After switching to IVA the mean BCVA was improved to 0.16±0.15 Logmar (p<0.001). The patients with diffuse retinal thickening responded better to IVA injections than the patients with other DME subtypes regarding to CMT (p=0.044). However, BCVA improvement was limited in those patients. The number of IVA injections was a good predictor for fi nal CMT and the DME subtype was a good predictor for BCVA. Conclusion: In patients with refractory DME to prior IVR injections, switching to IVA resulted in anatomical and visual improvement.
Özet
Amaç: İntravitreal ranibizumab (İVR) tedavisine dirençli diyabetik maküler ödemli (DMÖ) hastalarda intravitreal afl ibersept (IVA) tedavisinin etkinliğinin değerlendirilmesi Gereç ve Yöntemler: İVR tedavisine dirençli olup İVA tedavisine geçilen, DMÖ’ lü toplam 21 hastanın 21 gözüne ait veriler retrospektif olarak incelendi. Hastaların tedavi öncesi, IVR tedavisi sonrası ve IVA tedavisine geçildikten 6.aydaki anatomik ve görsel verileri karşılaştırıldı. DMÖ tipinin sonuçlar üzerine olan etkisi ve prediktif faktörler çoklu doğrusal regresyon modeli kullanılarak ayrıca çalışıldı. Bulgular: Olgulara IVA tedavisine geçilmeden önce uygulanmış olan ortalama IVR enjeksiyon sayısı 6.1±1.4 (5-9) idi. Ortalama IVA enjeksiyon sayısı 3.3±0.5 (3-5) idi. Olguların ortalama santral makula kalınlık (SMK) değeri başvuru anında 426.3±91.7 μm, IVR tedavisi sonrası 417.6±80.8 μm; IVA tedavisi sonrası 6.ayda 285.7±46.8 μm olarak bulunmuştur (p<0.001). Olguların ortalama en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EDGK) değerleri başvuru anında 0.5±0.3 Logmar; IVR tedavisi sonrası 0.3±0.2 Logmar; IVA tedavisi sonrası 6.ayda 0.16±0.15 Logmar olarak saptanmıştır (p<0.001). Diffüz retinal kalınlaşma olgularının IVA tedavisine anatomik açıdan diğer DMÖ tiplerine göre daha iyi yanıt verdikleri gözlemlenmiş iken (p=0.044), EDGK bu olgularda sınırlı yükselme göstermiştir. SMK üzerine IVA enjeksiyon sayısı (B= -53.8, p=0.002), EDGK üzerine ise DMÖ tipi (B=0.206, p<0.001) en etkili faktör olarak saptanmıştır. Sonuç: IVR tedavisine dirençli DMÖ hastalarında IVA tedavisine geçiş anatomik ve görsel iyileşme sağlamaktadır.