AI Summary & Key Takeaways
AI InsightCONCLUSION: Preoperative IABP use in patients with left main coronary artery disease obtains the myocardial revascularisation in least ischaemic conditions and results with lower operative mortality, less frequent low cardiac output syndrome and shorter stays in intensive care unit.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
AIM: The aim of our study is to show the effects of prophylactically performed IABP on cardiac performance, mortality and morbidity in the patients with left main coronary artery disease. MATERIALS AND METHODS: 40 patients who underwent coronary artery bypass surgery (CABS) were seperated into two groups randomizedly whether the IABP has been performed or not: Group I consists of 20 patients to whom IABP was inserted on-average 20 minutes before cardiopulmonary bypass, and group II consists of 20 control patients. The mean age of the patients was 61± 4.1, 75 % of them were men and there wasn't significant difference between the two groups as for demographic data. RESULTS: Cardiopulmonary bypass time was shorter in group I (92±16 min.) than group II (116±31 min.) (p<0.05). Although there �was no operative mortality in group I, there were 3 exitus in group II (p<0.05). In the cardiac output measurements done postoperatively, cardiac index was higher in group I and remained higher during the 24 hrs. Following cardiopulmonary bypass. The incidence of postoperative low cardiac output syndrome was significantly lower in group I (2 patients) than group II (8 patients). IABP was inserted to 6 patients because of low cardiac out syndrome and they necessitated IABP 3.1±1.5 days on average postoperatively. In group I, for only one patient IABP was necessary after the 1st postoperative day, and the IABPs of the others were removed in the end of the 1st postoperative day. In group I the duration of intensive care unit stay was 2.2±0.7 days, in group II it was 2.8±1.1 days. (p<0.05). CONCLUSION: Preoperative IABP use in patients with left main coronary artery disease obtains the myocardial revascularisation in least ischaemic conditions and results with lower operative mortality, less frequent low cardiac output syndrome and shorter stays in intensive care unit.
Özet
AMAÇ: Sol ana koroner arterinde tıkayıcı lezyonu olan hastalarda preoperatif profilaktik İABP uygulamasının kardiyak performans üzerinde mortalite ve morbiditeye olan etkisini göstermek çalışmamızın amacıdır. GEREÇ VE YÖNTEM: Kliniğimizde Ocak 1996-Mayıs 1999 tarihleri arasında sol ana koroner arter tıkanıklığı olup koroner arter bypass cerrahisine (KABC) alınan 40 hasta preoperatif İABP konulup konulmamasına göre randomize olarak iki gruba ayrılmışlardır: Grup I, kardiyopulmoner bypass 'a girilmeden ortalama 2 saat önce İABP konulan 20 hasta ve grup II (20 hasta) ise, kontrol grubunu oluşturmuştur, %75'i erkek olan hastaların yaş ortalaması 61 ± 4,1 'idi ve 2 grup arasında demografik özellikler açısından fark yoktu. SONUÇLAR: Kardiyopulmoner bypass süresi grup I'de (92 ± 16dk.) grup II'ye oranla (1I6±31 dk.) daha kısaydı (p<0.05). Grup I'de operatif mortalite görülmemesine karşın, grup II'de 3 hasta exitus olmuştur (p<0.05). Postoperatif yapılan kardiyak output ölçümlerinde grup I'de kardiyak index, grup II'ye oranla daha yüksek bulunmuş ve kardiyopulmoner bypass'ı izleyen 24 saat boyunca da yüksek kalmıştır. Postoperatif düşük kalp debisi sendromu görülmesi sıklığı da grup I'de (2 hasta), grup II'ye oranla (8 hasta) anlamlı derecede daha düşük bulunmuştur. Grup II'de 6 hastaya düşük debi nedeni ile İABP yerleştirilmiş ve postoperatif ortalama 3.1±1.5 gün İABP' na gereksinim duymuştur. Grup I'de yalnızca 1 hastada postoperatif 1. günden sonra İABP kalması gerekmiş, kalan hastaların İABP 'ları postoperatif birinci günün sonunda çekilmiştir. Preoperatif İABP kullanılan grupta yoğun bakımda kalış süresi 2.2 ±0.7gün, kullanılmayan grupta 2.8± 1.1 gün olarak bulunmuştur (p<0.05). TARTIŞMA: Sol ana koroner arter lezyonu olan hastalarda preoperatif İABP kullanımı, bu hastaların miyokardiyal revaskülarizasyon işleminin en az iskemik koşullar da yapılmasını sağlamakta ve bunun sonucunda da daha düşük aperatif mortalite, daha az sıklıkta postoperatif düşük kalp debisi sendromu gelişimi ve yoğun bakımda daha kısa kalışa neden olmaktadır.