AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurther studies are needed to systematically investigate strategies for the prevention of rehospitalization in these patients.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: In addition to reducing sudden cardiac death and total mortality, it is important to determine the influence of cardioverter/defibrillator (ICD) implantation on quality of life and cardiac morbidity. Thus causes of hospital readmission and therapeutic approaches had been studied in these patients. Material and Methods: We retrospectively studied 68 patients (60 male, median age 57.2±9.1 years and 8 female, median age 59.2±12.5 years) who underwent cardioverter/defibrillator implantation in our institution between 1991 and 2001. Mean duration of follow-up was 28±21 months. Results: There were 49 readmissions in 32(40%) of patients. One readmission in 18, two readmission in 11 and three readmission in 3 patients were determined. 6(%8.8) patients died during the follow-up period. Causes of rehospitalization were multiple appropriate shock (34.6%), inappropriate shock (10.1%), ventricular tachycardia (8.1%), heart failure (20.4%), myocardial ischemia (10.2%), battery depletion (14.2%) and pocket hematoma (1.4%). Conclusion: The rate of hospital readmission was 40% in ICD patients. The majority of readmissions is caused by multiple appropriate shock treatments, heart failure and battery depletion. Further studies are needed to systematically investigate strategies for the prevention of rehospitalization in these patients.
Özet
Amaç: Otomatik implante edilebilir kardiyoverter/defibrilatörlerin (ICD), ani kalp ölümünü ve total mortaliteyi belirgin olarak azaltmalarının yanısıra yaşam kalitesi ve kardiyak morbidite üzerine olan etkileri de merak konusu olmuştur. Bu sebeple, ICD implante edilen hastalarda yaşam kalitesini önemli ölçüde etkileyen hastaneye tekrar yatış nedenleri ve tedavi yaklaşımları araştırıldı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 1991 ile 2001 yılları arasında transvenöz sistemle ICD takılan ve ortalama (2.8±21 ay) merkezimizde düzenli olarak poliklinik takibi yapılan 68 hasta (60 erkek, yaş ortalaması 57.2±9.1 ve 8 kadın, yaş ortalaması 59.12±12.5) alındı. Bu hastaların hastaneye tekrar yatış nedenleri, yatış süreleri ve uygulanan tedaviler belirlendi. Bulgular: İzleme süresinde 68 hastanın 32 (%40)'sinde, 18 hastada bir, 11 hastada iki ve 3 hastada üç kez olmak üzere toplam 49 kez hastaneye yatış belirlenmiştir. 6(%8.8) hastanın takiplerde öldüğü saptanmıştır. Hastaların 17 (%34.6)'sinde sık uygun şok, 5(%10.1)'inde uygun olmayan şok, 4 (%8.1)'inde ventriküler takikardi, 10 (%20.4)' unda kalp yetmezliği, 5 (%10.2)'inde miyokart iskemisi, 7 (%14.2)'sinde jeneratör tükenmesi ve 1 (%1.4)'inde pil cebinde hematom saptandı. Sonuç: ICD takılan hastalarda oldukça yüksek oranda hastaneye tekrar yatış saptandı. Cihazın sık uygun şok vermesi, kalp yetmezliği ve jeneratör tükenmesi, tekrarlayan hastane yatışlarının en sık rastlanılan nedenleridir. Bu hastalarda hastaneye tekrar yatırılma sıklığını azaltacak yeni tedavi yaklaşımlarına gereksinim vardır.