AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusions: Our study revealed that when compared to the healthy controls, corrected maximum QT interval and corrected QT dispersion were significantly increased, Tp-e interval and Tp-e/QT ratio were similar in DM 1 without over cardiovascular disease.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: Recent studies have suggested that the interval from the peak to the end of the electrocardiographic T wave (Tp-e) may correspond to the transmural dispersion of repolarization and that increased Tp-e interval and Tp-e/QT ratio are associated with ventricu- lar arrhythmogenesis. The aim of this study was to evaluate ventricular repolarization by using Tp-e interval and Tp-e/QT ratio in patients with type-1 diabetes mellitus (DM1). Material and Method: Fifty patients with DM-1 (19.7±6.6 years) and 35 healthy controls (18.4±5.5 years) were included. Detailed physical and echocardiographic examinations were performed in all subjects. Maximum and minimum QT duration and Tp-e interval were measured from the 12-lead electrocardiogram, and corrected for heart rate. QT dispersion and Tp-e/QT ratio were calculated. These parameters were compared between groups. Results: Corrected maximum QT interval and corrected QT dispersion were significantly increased in type 1 diabetes mellitus patients compared to the controls (430.7±29.6 vs 412.6±26.4 and 49.3±22.9 vs 37.3±16.9 ms, p=0.01 and p=0.01, respectively). Novel ven- tricular repolarization indexes, Tp-e interval and Tp-e/QT ratio were similar between groups (p>0.05). Conclusions: Our study revealed that when compared to the healthy controls, corrected maximum QT interval and corrected QT dispersion were significantly increased, Tp-e interval and Tp-e/QT ratio were similar in DM 1 without over cardiovascular disease.
Özet
Amaç: Son yıllarda yapılan çalışmalarda elektrokardiyogramda T dalgasının tepe noktası ile sonu arasındaki sürenin (Tp-e) transmural repolarizasyon dispersiyonuna karşılık geldiği, Tp-e süresindeki uzama ve Tp-e/QT oranındaki artışın ventriküler aritmiler ile ilişkili olduğu bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı tip 1 diyabet hastalarında (DM1) ventrikül repolarizasyonunu Tp-e süresi ve Tp-e/QT oranı ile değerlendirmekti. Gereç ve Yöntem: Elli DM1 hastası (yaş ortalaması 19,7±6,6 yıl) ve kontrol grubu için 35 sağlıklı gönüllü (yaş ortalaması 18,4±5,5 yıl) çalışma için seçildi. Tüm çalışma grubuna ayrıntılı fizik muayene ve ekokardiyografik inceleme yapıldı. Maksimum QT, minimum QT ve Tp-e süresi 12 derivasyonlu elektrokardiyogramdan ölçüldü, kalp hızına göre düzeltildi. QT dispersiyonu ve Tp-e/QT oranı hesaplandı. Bu parametreler gruplar arasında karşılaştırıldı. Bulgular: Kontrol grubuna göre DM1 hastalarında düzetilmiş maksimum QT süresi (430,7±29,6 ms karşılık 412,6±26,4, p=0,01) ve QT dispersiyonu (49,3±22,9 ms karşılık 37,3±16,9, P=0,01) anlamlı olarak yüksek idi. Daha yeni ventrikül repolarizasyon belirteçleri olan düzeltilmiş Tp-e süresi ve Tp-e/QT oranı gruplar arasında benzer idi (p>0,05). Sonuç: Çalışma sonuçlarımıza göre bilinen kardiyovasküler hastalığı olmayan DM1 hastalarında sağlıklı kontroller ile karşılaştırıldığında düzeltilmiş maksimum QT süresi ve düzeltilmiş QT dispersiyonu süresi anlamlı olarak yüksek idi, Tp-e süresi ve Tp-e/QT oranı benzer idi.