AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAn early treatment with intravitreal antibiotic injection± pars plana vitrectomy is the best approach to improve the prognosis and maintain an acceptable final visual acuity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: Endophthalmitis is still the most frustrating complication of the ophthalmic surgery. This study aimed to evaluate clinical features, risk factors, treatment strategies and prognosis in patients with postoperative endophthalmitis. Material and Methods: Thirty nine eyes with postoperative endophthalmitis between January 1998 and April 2003 were prospectively evaluated. The conjunctiva, humor aqueous and vitreous samples were cultured in most of the cases. Patients were treated immediately with intravitreal antibiotic injection±pars plana vitrectomy. In culture positive cases without any clinical improvement within 36-48 hours, intravitreal antibiotic injection was repeated. Results: Endophthalmitis developed after cataract extraction and/or intraocular lens implantation in 33 eyes (84.6%). Glaucoma surgery (4 eyes, 10.2%), keratoplasty (1 eye, 2.6%), pars plana vitrectomy and cataract extraction (1 eye, 2.6%) were other causes of endophthalmitis. Culture from vitreous specimen was positive in only 48% of the patients. Intravitreal antibiotic had to be repeated in 4 patients. The presence of cystic bleb, posterior capsular rupture and diabetes were the risk factors for developing endophthalmitis. The visual acuity less than hand movements at first examination, delayed treatment, male sex and the presence of diabetes were the worse prognostic factors. Culture positivity had no effect on visual prognosis. Conclusions: To recognize the risk factors and take the measures are essentials in reducing the incidence of postoperative endophthalmitis. An early treatment with intravitreal antibiotic injection± pars plana vitrectomy is the best approach to improve the prognosis and maintain an acceptable final visual acuity.
Özet
Amaç: Postoperatif endoftalmi halen göz cerrahisinin en korkulan komplikasyonudur. Bu çalışma, postoperatif endoftalmili hastaların klinik özellikleri, risk faktörleri, tedavi yaklaşımları ve prognozunu irdelemeyi amaçladı. Gereç ve Yöntem: Postoperatif endoftalmili 39 hasta Ocak 1998-Nisan 2003 tarihleri arasında prospektif olarak değerlendirildi. Olguların çoğundan konjonktiva, humor aköz ve vitreus kültürü alındı. Hastalar derhal intravitreal antibiyotik enjeksiyonu±pars plana vitrektomi ile tedavi edildiler. 36-48 saat içerisinde herhangi bir klinik düzelmenin olmadığı kültür pozitif olgularda intravitreal enjeksiyon tekrarlandı. Bulgular: Endoftalmi 33 gözde (%84.6) katarakt cerrahisi ve/veya intraoküler lens implantasyonu sonrasında gelişmişti. Glokom cerrahisi (4 göz, %10.2), keratoplasti (1 göz, %2.6), pars plana vitrektomi ve katarakt cerrahisi (1 göz, %2.6) diğer nedenleri oluşturmaktaydı. Vitreus kültürü olguların %48'inde pozitifti. Dört olguda intravitreal antibiyotik enjeksiyonunu tekrarlamak gerekti. Kistik bleb, arka kapsül ruptürü ve diyabet varlığı endoftalmi gelişimi için risk faktörleriydi. İlk muayenede görmenin el hareketlerinin altında olması, tedavinin gecikmesi, erkek hasta ve diyabet prognozu olumsuz yönde etkileyen faktörlerdi. Kültür pozitifliğinin prognoz üzerine etkisi saptanmadı. Sonuç: Risk faktörlerini iyi bilmek ve önlemlerini almak postoperatif endoftalmi insidansını azaltmada esastır. Erken dönemde intravitreal antibiotik enjeksiyonu±pars plana vitrektomi ile tedavi, prognozu iyileştirme ve kabul edilebilir bir sonuç görme düzeyi elde etmede en iyi yaklaşımdır.