AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: This study indicates that, disability is an important risk factor for the development of depression, irrespective of the treatment modality. (Archives of Neuropsy chi atry 2012; 49: 300-303)
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background: To investigate the effects of disability and specific treatments on depression associated with multiple sclerosis (MS). Methods: Fifty-two patients with MS (patient group) and 48 healthy subjects (control group) participated in the study. While the Beck Depression Inventory (BDI) and the Expanded Disability Status Scale (EDSS) were administered to the patients, healthy controls filled out only the BDI. Psychiatric disorders were determined using the Structured Clinical Interview for DSM-IV Axis I Disorders (SCID-I). Result: Both groups were found to be identical in their socio-demographic properties. The mean age of onset of MS was 29.1±1.2 years. There was no difference between males and females in terms of depression. The patient group consisted of patients with: relapsing-remitting MS (71.2%), secondary-progressive MS (13.5%), progressive-relapsing MS (11.5%), and primary-progressive MS (3.8%). A 12-fold increased risk for depression was found among patients with MS. Age, attack number and illness duration did not correlate significantly with risk for development of depression in MS. However, a significant relationship was found between EDSS scores and the risk for the development of depression. Depression was detected in patients using azathioprine (100%), interferon beta-1a SC (88.8%) and in patients not receiving any treatment (78.5%). Conclusion: This study indicates that, disability is an important risk factor for the development of depression, irrespective of the treatment modality. (Archives of Neuropsy chi atry 2012; 49: 300-303)
Özet
Amaç: Multipl Sklerozda (MS) tedavi için kullanılan ilaçların ve hastanın özürlülük durumunun MSde görülen depresyonu ne ölçüde etkilediğinin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma örneklemi için 52 MSli hasta ve 48 sağlıklı kontrol grubu çalışmaya alındı. Çalışmaya alınan MS hastalarına Beck Depresyon Envanteri (BDI) ve EDSS (Genişletilmiş Özürlülük Durum Skalası), kontrol grubuna ise BDI uygulandı. Psikiyatrik bozukluklar DSM-IV Eksen I Bozuklukları için Yapılandırılmış Klinik Görüşme (SCID-I) ile tespit edildi. Bulgular: Gruplar sosyodemografik özellikler yönünden benzer bulundu. MSin ortalama başlangıç yaşı 29,1+1,2 olarak saptandı. Depresyon hem MS grubunda hem de kontrol grubunda cinsiyet açısından farklılık göstermedi. MS grubunun %71,2sini relapsing-remitting MS, %13,5ini sekonder-progresif MS, %11,5ini relapsingprogresif MS ve %3,8ini primer-progresif MS oluşturdu. MS hastalarında depresyon oluşma olasılığının 12 kat arttığı görüldü. Hastanın yaşı, atak sayısı ve hastalık süresi ile MSde depresyon gelişme riski arasında anlamlı bir ilişki olmadığı tespit edildi. Özürlülük durumunun (EDSS puanları) artmasıyla depresyon oluşma riskinin arttığı gözlendi. Azatioprin kullananların tamamında, IFNbeta-1a s.c kullananların %88,8inde, tedavi almayan grubun %78,5inde, kontrol grubunun ise %14,5inde depresyon tespit edildi. Yapılan analizlerde depresyonu olan ve olmayan MS hastaları arasında tedavi yaklaşımı bakımından anlamlı farka rastlanmıştır (p<0,01). Analizlerde MS tanısı alan hastaların depresyona girme risklerinin kontrol grubuna göre istatistik olarak önemli ölçüde yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç: Bu çalışmada özürlülük durumunun tedavi biçiminden bağımsız olarak depresyonla ilişkisi olduğu gösterilmiştir. (Nöropsikiyatri Arflivi 2012; 49: 300-303)