AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: The present findings indicate that the clinical characteristics of ischemic stroke differed between septuagenarians and octogenarians.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Introduction: Stroke prevalence is known to increase with age. Approximately 50% of acute ischemic stroke patients are aged between 70 and 89 years. Methods: In this study, records of 770 ischemic stroke patients who were 70–89 years old were retrospectively examined (407 septuagenarians and 363 octogenarians). The demographics, comorbid conditions, ischemic stroke type, and stroke outcome for the two age groups were analyzed. Results: Comorbid hypertension, diabetes mellitus, and HbA1c levels of ≥6.5% more frequently occurred in septuagenarians than in octogenarians (80.6% versus 70.8%, p=0.002; 32.2% versus 21.8%, p=0.001; and 35% versus 23.2%, p=0.003, respectively), whereas atrial fibrillation was significantly higher in octogenarians (49.3% versus 41.5%, p=0.03). Hypercholesterolemia, previous stroke history, and antiaggregant and/or anticoagulant use were not significantly different between the two age groups. Based on the Oxfordshire Community Stroke Project classification, the most common stroke subtype in the septuagenarian group was a lacunar infarction and in the octogenarian group, it was a partial anterior circulation infarct. According to the Modified Ranking Score, the number of patients living independently was higher for septuagenarians (42.8% versus 27.8%, p<0.001). Conclusion: The present findings indicate that the clinical characteristics of ischemic stroke differed between septuagenarians and octogenarians. Therefore, elderly stroke patients cannot be accepted as a homogeneous group. Because this is a hospital-based study, our findings need to be tested via additional epidemiological studies.
Özet
Amaç: İnme sıklığı yaşla birlikte artış göstermektedir. Akut iskemik inmeli hastaların yaklaşık yarısı 70-89 yaşları arasındadır. Yöntem: Bu çalışmada, hastanemiz nöroloji kliniğinde yatırılarak izlenen 70-89 yaşlarındaki 770 iskemik inme hastasının dosyası retrospektif olarak incelendi. Bu hastaların 407'si 70-79 (7. dekad), 363'ü ise 80-89 (8.dekad) yaşlarındaydı. Her iki dekaddaki hastaların demografik özellikleri, eşlik eden sistemik hastalıkları, iskemik inme tipi ve inme sonlanım ölçütleri analiz edildi. Bulgular: Hipertansiyon, diyabetes mellitus ve yüksek glikolize hemoglobin düzeyleri (HbA1c >= %6,5) sıklığının 7. dekadda (sırasıyla, %80,6'ya karşı %70,8, p=0,002; %32,2'ye karşı 21,8, p=0,001; %35'e karşı %23,2, p=0,003); atrial fibrilasyon sıklığının ise 8. dekadda daha fazla olduğu saptandı (%49,3'e karşı %41,5, p=0,03). Hiperkolesterolemi, geçirilmiş inme öyküsü ve antiagregan ve/veya antikoagülan kullanımı iki yaş grubu arasında farklı değildi. Oxfordshire Community Stroke Project (OCSP) sınıflamasına göre, 7. dekadda en sık görülen iskemik inme tipi laküner (LACI); 8. dekadda ise parsiyel anterior sirkülasyon enfarktı (PACI) idi. Modifiye Rankin Skoru'na (MRS) göre bağımsız yaşama oranı 7. dekadda daha yüksek idi (%42,8'e karşı %27,8, p<0,001). Sonuç: Bu çalışmada, yedinci ve sekizinci dekadlardaki iskemik inme hastalarının klinik özelliklerinin farklılık gösterdiği saptandı.Buna göre, iskemik inmeli yaşlı hastaların homojen bir grup olarak kabul edilemeyeceği anla- şılmaktadır. Ancak bu çalışma hastane temelli olduğundan dolayı sonuçların epidemiyolojik çalışmalarla desteklenmesine ihtiyaç vardır.