AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the facts that support our argument are those: (i) Preface ( amdala and alwala), and introduction (muqaddima) of the manuscripts match up to al-Samarqandī’s amdala, alwala, and muqaddima of works. (ii) al-Samarqandī referenced his other works via their names in the commentary on al-Nikāt by the ways of saying “ẓakarnā” (iii) Kamāl al-Dīn al-Turkānī (d. 1354) who wrote a gloss ( āshiya) on alSamarqandī’s Shar al-Fu ūl declared in the āshiya that the commentaries belong to al-Samarqandī. (iv) In Shar al-Fu ūl and Shar Manshaʾ al-Na ar, there are the same assertions and same manner on various issues.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In this article, we have argued based on content analysis and comparing phrases of texts that two anonymous manuscripts on Islamic jurisprudential disputation theory (‘ilm al-khilāf) belong to Shams al-Dīn al-Samarqandī (d.1322) who is a scholar in the late period of Islamic thought. The manuscripts have not been referred to al-Samarqandī in library catalogues and bibliographic studies. The manuscripts are commentaries on Burhān al-Dīn al-Nasafī’s (d.1289) two distinct works. One of them is on Manshaʾ al-na ar. Al-Nasafī summarized in Mansha’ ‘ilm al-hilāf in theory and practice. The other is on al-Nikāt al- arūrīyya al-arba‘īnīyya also called as al-Ustukussāt. Al-Nasafī inquired about forty dissentients between Ḥanafīyya and Shāfiʿīyya in al-Nikāt. In conclusion, the facts that support our argument are those: (i) Preface ( amdala and alwala), and introduction (muqaddima) of the manuscripts match up to al-Samarqandī’s amdala, alwala, and muqaddima of works. (ii) al-Samarqandī referenced his other works via their names in the commentary on al-Nikāt by the ways of saying “ẓakarnā” (iii) Kamāl al-Dīn al-Turkānī (d. 1354) who wrote a gloss ( āshiya) on alSamarqandī’s Shar al-Fu ūl declared in the āshiya that the commentaries belong to al-Samarqandī. (iv) In Shar al-Fu ūl and Shar Manshaʾ al-Na ar, there are the same assertions and same manner on various issues. Finally, we append a critical edition of the Arabic text of Shar Manshaʾ al-Na ar
Özet
Bu makalede İslam düşünce tarihinin geç dönem bilginlerinden Şemseddin es-Semerkandî’nin (ö.722/1322), kataloglarda ve bazı çalışmalarda müellifi belirsiz olarak kaydedilen iki eserinin müellife aidiyetini tespit ederek bunlardan birini önemine binaen tahkik edip çalışma ekinde ilgililerine sunduk. Her iki eser de Semerkandî’nin, nazar/cedel/hilâf ilmine dair eserleriyle meşhur olan hocası Burhâneddin en-Nesefî’nin (ö.687/1289) iki ayrı eserine yazdığı şerhtir. Eserlerden ilki hilâf ilminin teorik ve pratik yönlerinin oldukça özet bir şekilde ele alındığı Menşe’ü’n-nazar’ın; ikincisi ise Ebû Hanîfe ile başta Şâfi‘î olmak üzere Ebû Yûsuf, Muhammed eş-Şeybânî ve Züfer gibi öğrencileri arasındaki ihtilaflı meselelerden kırkının ilm-i nazar (cedel/hilâf) yöntemiyle ele alındığı en-Nikâtü’z-zarûriyyetü’l-erba‘îniyye’nin, meşhur olduğu bir diğer ismiyle el-Ustukussât’ın şerhidir. Her iki şerhin Semerkandî’ye aidiyetini, üslup ve içeriğe ilişkin birtakım gerekçelere dayanarak iddia ediyoruz. Özetle bu gerekçeler: (i) Her iki eserin, hamdele, salvele ve giriş bölümlerinin Semerkandî’nin diğer eserleriyle birebir örtüşmesidir. (ii) Şârihin, Şerhu’n-Nikât’ta Semerkandî’nin diğer eserlerinin isimlerini vererek “biz bu eserlerde zikrettik” şeklinde atıfta bulunmasıdır. (iii) Semerkandî’nin Şerhu’l-Fusûl adlı eserine haşiye yazan et-Turkânî’nin makalemize konu olan her iki eserin Semerkandî’ye ait olduğunu haşiyesinde dile getirmesidir. (iv) Semerkandî’nin Şerhu’l-Fusûl adlı eseri ile Şerhu Menşe’i’n-nazar’ın metinlerinde birçok konuda aynı cümle ve yaklaşımlara yer verilmesidir.