Journals / Osmanlı Mirası Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 7 - Sayı: 19

Osmanlı Yönetim Sisteminde Rasyonellik Arayışı: Çerçeve Olarak “Yasama Süreci”

THE SEARCH FOR RATIONALITY IN THE OTTOMAN MANAGEMENT SYSTEM: “LEGISLATIVE PROCESS” AS A FRAMEWORK

Pages
601–614
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Yönetim sisteminin dizaynında akılcılığın ve değerlerin bir potada eritilmesini ifade eden pratik-rasyonellik anlayışının hâkim olduğu belirtilebilir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Günümüzde Osmanlı-Türk modernleşmesinin neopatrimonyalizmi ürettiğini savunanların sayısı azımsanmayacak kadar çoktur.
📊
Key Findings & Data:Rasyonel yönetimin en önemli göstergelerinden biri olan ‘rasyonel yasama faaliyetleri’ çerçevesinde değerlendirmeler yapılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Yönetim sisteminin dizaynında akılcılığın ve değerlerin bir potada eritilmesini ifade eden pratik-rasyonellik anlayışının hâkim olduğu belirtilebilir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Günümüzde Osmanlı-Türk modernleşmesinin neopatrimonyalizmi ürettiğini savunanların sayısı azımsanmayacak kadar çoktur. Bu görüşe referans olarak Osmanlı’nın patrimonyal yönetim tarzı gösterilir. Bu düşünceden hareketle, Osmanlı yönetimi, birçok yerli ve yabancı araştırmacı tarafından özellikle Max Weber’in görüşlerine dayanarak çeşitli kavram ve ifadelerle eleştirilir. Bazı düşünürler ise Osmanlı yönetiminde akılcılığın egemen olduğunu söyler. Bu doğrultuda çalışma Osmanlı yönetim sisteminin karakterini objektif bir yaklaşımla ortaya çıkarmayı amaçlar. Bunun için Weber’in sosyolojisindeki kavram ve kategorilerden hareket edilmiştir. Rasyonel yönetimin en önemli göstergelerinden biri olan ‘rasyonel yasama faaliyetleri’ çerçevesinde değerlendirmeler yapılmıştır. Bulgulara göre Osmanlı yönetim sisteminin patrimonyal olduğu söylenemez. Yönetim sisteminin dizaynında akılcılığın ve değerlerin bir potada eritilmesini ifade eden pratik-rasyonellik anlayışının hâkim olduğu belirtilebilir.

Özet

Today, the number of people who advocate that Ottoman-Turkish modernization produces neopatrimonialism is considerably high. The patrimonial management style of the Ottoman is shown as a reference to the proposed opinion. On the other hand, some thinkers say that rationality is dominant in Ottoman management. This study aims to reveal the character of the Ottoman management system with an objective approach. For this, the concepts and categories in Weber's sociology followed. Explanations made within the framework of ‘rational legislative activities’ are among the essential rational management indicators. According to the findings, it is possible to argue that the Ottoman management system was not patrimonial.

🔖

Cite This Article

ÇAMLI, A. Y. (2020). Osmanlı Yönetim Sisteminde Rasyonellik Arayışı: Çerçeve Olarak “Yasama Süreci”. Osmanlı Mirası Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 19, 601–614. https://ajindex.com/articles/287127

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. Akgündüz, Ahmet, Osmanlı Kanunnameleri ve Hukuki Tahlilleri 1, Fey Vakfı Yay., İstanbul 1990.
  2. Akgündüz, Ahmet, Osmanlı Kanunnameleri ve Hukuki Tahlilleri 2, Fey Vakfı Yay., İstanbul 1990b.
  3. Akgündüz, Ahmet, Osmanlı Kanunnameleri ve Hukuki Tahlilleri 3, Fey Vakfı Yay., İstanbul 1991.
  4. Akgündüz, Ahmet, Osmanlı Kanunnameleri ve Hukuki Tahlilleri 7, Fey Vakfı Yay., İstanbul 1994.
  5. Akgündüz, Ahmet, “Osmanlı Hukuku’nda Şer-î Hukuk-Örfî Hukuk İkilemi ve Yasama Organının Yetkileri”, İslami Araştırmalar Dergisi, 12/2, 1999, p. 117-121.
  6. Akgündüz, Ahmet and Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı: Şer’iye Sicilleri I, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı Yay., İstanbul 1988.
  7. Akman, Mehmet, Osmanlı Devletinde Kardeş Katli, Eren Yay., İstanbul 1977.
  8. Aydın, Mehmet Akif, “Osmanlılar: Hukukî-Adlî Yapı”, TDV İslâm Ansiklopedisi, XXXIII, Ankara 1991, p. 515-521.
  9. Aydın, Mehmet Akif, “Kanunnâmeler ve Osmanlı Hukuku’nun İşleyişindeki Yeri”, Osmanlı Araştırmaları, XXIV, 2004, p. 36-46.
  10. Aydın, Mehmet Akif, “İslam Hukuku’nun Osmanlı Devleti’nde Kanun Hukukuna Doğru Geçirdiği Evrim”, Türk Hukuk Tarihi Araştırmaları, I, 2006, p. 11-21.
  11. Aydın, Mehmet Akif, Osmanlı Devleti’nde Hukuk ve Adalet (İkinci Basım), Klasik Yay., İstanbul 2017.
  12. Aydın, Mehmet Akif, Türk Hukuk Tarihi (14. Basım). Beta Yay., İstanbul 2017a.
  13. Bach, Daniel C., “Patrimonialism and Neopatrimonialism: Comparative Trajectories and Readings”, Commonwealth & Comparative Politics, 49/3, 2011, p. 275-294.
  14. Berki, Ali Himmet, Açıklamalı Mecelle (Mecelle-i Ahkam-ı Adliyye), Hikmet Yay., İstanbul 1978.
  15. Bilmen, Ömer Nasuhi, Hukukı İslamiyye ve Istılahatı Fıkhiyye, Kamusu, C. 1 ve C. 6, Bilmen Yay., İstanbul t.y. Cin, Halil and Akgündüz, Ahmet, Türk Hukuk Tarihi I, S.Ü. Basımevi, Konya 1989.
  16. Curtis, Micheal, Orientalism and Islam, European Thinkers on Oriental Despotism in the Middle East and India, Cambridge University Press, Cambridge 2009.
  17. Duran, Bünyamin, Din ve Kapitalizm, Saarbrücken, Lambert Academic Publishing, Germany 2017.
  18. Duran, Bünyamin, Osmanlı Akılcılığı: İslam Tarihinin Konjonktürel Değişimi-3, Nesil Basım Yay., İstanbul 1999.
  19. Eisenstadt, Shmuel Noah, Traditional Patrimonialism and Modern Neopatrimonialism, Sage Publications, London, United Kingdom 1973.
  20. Ekinci, Ekrem Buğra, Osmanlı Hukuku (5. Baskı), Arı Sanat Yay., İstanbul 2017.
  21. Erdmann, Gero and Ulf Engel, “Neopatrimonialism Reconsidered: Critical Review and Elaboration of an Elusive Concept”, Commonwealth & Comparative Politics, 45/1, 2007, p. 95-119.
  22. Gedikli, Fethi, Osm