AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore it is a method to be preferred in the case of osteoporotic patients.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: In this study, the results of 2 different sugical treatment methods used in bimalleolar ankle fractures in osteoprotic patients older than 70 have been assessed. Methods: 38 fractures of 38 patients- 24 female and 14 male, with an avarege age of 74 (70-81) were assessed who were hospitalized between 1994-2000 because of bimalleolar ankle fracture. The mean of Singh Indexes of the patients was 2.1 /6 (1 /6-3/6). The cause of the fracture in all patients was simply falling down. In 1 7 of the patients, osteosynthesis was obtained by laterally plating for lateral malleolus and cancellous or malleolar screws for medial malleolus (Group I), and in 21 it was obtained by posteriorly plating for lateral malleolus and tension band technique for medial malleolus ( Group II). Results: The average followup period was 52 (18-90) months. In Group I, the avarage immobilization in cast was 6 (4-9) weeks, the radiological bone union was 11 (8-13) weeks, resuming former activity level took 20 weeks, average loss of 7°(0-10) dorsiflexion, and 8°(0-15) flexion were observed, and 7 patients were identified to require a walking stick. Due to irritation on the skin, 4 patients required early removal of some of the screws. In contrast, in Group Il the avarage immobilization in cast was 8 weeks (7-10), the radiological bone union 11 (8-14) weeks, resuming former activity level took 18 weeks, average loss of 5°(0-8) dorsiflexion, and 5°(0-8) flexion were observed, and 7 patients were identified to require a walking stick. Conclusion: In this type of fractures, along with the joint acommodation the surgical treatment also allows patients resume social activity in a shorter period of time. However the insufficiency of the bone structure makes it hard to obtain this purpose. Possible complications enforce having more control on'surgical rehabilitation. Posterior plating and tension band technique is far more beneficial due to their biomechanical characteristics. Therefore it is a method to be preferred in the case of osteoporotic patients.
Özet
Amaç; Bu çalışmada 70 yaş üzerindeki osteoporotik hastalarda karşılaştığımız bimalleoler ayak bileği kırıklarında 2 farklı cerrahi tedavi yönteminin sonuçları değerlendirildi. Yöntem; 1994-2000 yılları arasında bimalleoler ayak bileği kırığı nedeniyle başvuran, yaş ortalaması 74 (70- 81) yıl, 24'ü kadın 14'ü erkek, 38 hastanın 38 kırığı değerlendirildi. Hastaların Singh İndeksleri ortalaması 2.1/6 (1/6-3/6) idi. Tüm hastalarda kırığın oluş nedeni basit düşme idi. Hastaların 17'sinde lateral malléole lateralden plak medial malléole spongioz yada malleol vidası (Grup I), 21'inde ise posteriordan plak ve tansiyon bant tekniği ile osteosentez sağlandı (Grup II). Bulgular; İzlem süresi ortalama 52 (18-90) ay idi. Grup l'de ortalama alçılı tespit süresi 6 hafta (4-9), radyolojik olarak kaynama süresi 11 (8-13) hafta, önceki aktivasyon seviyesine dönüş süresi ortalama 20 hafta, ortalama 7°'lik (0-10) dorsifleksiyon, ortalama 8°'lik (0-15) fleksiyon kaybı, 7 hastada baston kullanma ihtiyacı saptandı. Ciltte irritasyon nedeniyle 4 hastada erken dönemde vidaların bir kısmı çıkarılmak zorunda kalındı. Grup ll'de ortalama alçılı tespit süresi 8 hafta (7-10), radyolojik olarak kaynama süresi 11 (8-14) hafta, önceki aktivasyon seviyesine dönüş süresi ortalama 18 hafta, ortalama 5°'lik (0-8) dorsifleksiyon, ortalama 5°'lik (0-8) fleksiyon kaybı saptandı. Sonuç; Bu kırıklarda cerrahi tedavi ile eklem uyumunun sağlanmasının yanı sıra hastanın daha kısa sürede sosyal çevresine dönüşü sağlanmaktadır. Ancak kemik yapının yetersizliği bu amaca ulaşmayı güçleştirmektedir. Olası komplikasyonlar cerrahı rehabilitasyon konusunda daha kontrollü olmaya zorlamaktadır. Posterior plaklama ve tansiyon bant tekniğinin biomekanik özellikleri nedeniyle fonksiyonel sonuçlan daha başarılıdır. Bu nedenle osteoporotik hastalarda tercih edilmesi gereken bir yöntemdir.