Türkiye Selçukluları ve beylikler döneminde halk, yaşadığı yerler ve yaşayış biçimleri bakımından şehirliler, köylüler ve konargöçerler olmak üzere üç gruba ayrılıyordu.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Türkiye Selçukluları’nın hakîm olduğu yerlerde halkın çoğunluğunu Türkler oluşturuyordu.
📊
Key Findings & Data:Rum, Ermeni ve Süryânîler ise azınlıkta idi.
💡
Conclusion & Impact:Türkiye Selçukluları ve beylikler döneminde halk, yaşadığı yerler ve yaşayış biçimleri bakımından şehirliler, köylüler ve konargöçerler olmak üzere üç gruba ayrılıyordu.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Türkiye Selçukluları · Rum · Ermeni
Özet
Türkiye Selçukluları’nın hakîm olduğu yerlerde halkın çoğunluğunu Türkler oluşturuyordu. Rum, Ermeni ve Süryânîler ise azınlıkta idi. Türkler’in Anadolu'da sağladıkları huzur ve güven ortamı ile tarım ve ticâret gelişmişti. Buna bağlı olarak üretim artmış ve nüfus çoğalmıştı. Türkiye Selçukluları ve beylikler döneminde halk, yaşadığı yerler ve yaşayış biçimleri bakımından şehirliler, köylüler ve konargöçerler olmak üzere üç gruba ayrılıyordu.
KEMALOĞLU, M. (2013). Türkiye Selçuklularında Sosyal İlişkiler - The Social Relations with Turkey Public Non-Muslim Seljuks. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 7, 168–185. https://ajindex.com/articles/266358
Aktaş, A. (1996). Anadolu Selçukluları Dönemi Hoşgörü Ortamında Müslüman-Gayr-i Müslim İlişkileri, Erdem, C. 8, Sayı: 23/II, Ankara, s. 423. Altıntaş, A. (1998). Türkiye Selçuklularında Sosyal ve İktisâdî Hayat, Malatya, (Basılmamış Doktora Tezi). Arnold, T. W. (1971). İntişâr-ı İslâm Tarihi, Ankara.
Aşık Paşazade. (1970),
Aşık Paşaoğlu Tarihi, Tevarih-i Al-i Osman, Haz:Nihal Atsız, İstanbul.
Aykut, A. S. (2004). İbn Battûta Seyâhatnamesi, Yapı Kredi Yayınları,
İstanbul.
Babinger, F., Köprülü, F. (1996). Anadolu’da İslâmiyet, (trc. Ragıb Hulusi; haz. Mehmet Kanar), İstanbul:
İnsan Yayınları.
Baily, A. (2006).
Bizans Tarihi, Cilt: II, (Çeviren: Haluk Şaman), İstanbul.
Barkan, Ö. L. (1952). İstila Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zâviyeler, Vakıflar Dergisi, Sayı: II, s. 279-304,
Ankara.
Bayram, S., Karabacak, A. H. (1981). Sahip Ata Fahrüddîn Ali'nin Konya İmaret ve Sivas Gök Medrese Vakfiyeleri, Vakıflar Dergisi, Ankara.
Bozkurt, G. (1992). “Osmanlı Devleti ve Gayrimüslimler”, Türklerde İnsani Değerler ve İnsan Hakları Osmanlı İmparatorluğu Dönemi, İstanbul.
Cahen, C. (1979-1984), Osmanlılardan Önce Anadolu’da Türkler, İstanbul.
Çetin, O. (1981). Selçuklu Müesseseleri ve Anadolu'da İslâmîyet’in Yayılışı, İstanbul.
Demir, M. (2005). Sivas Şehri Türkiye Selçukluları ve Beylikleri Devrinde, Sakarya. Ebu'l Farac. (1950-1987).
Abu'l-Farac Tarihi, Cilt: II, trc. Doğrul, Ö. Rıza, Ankara. Eflâkî. (1976).
Gordlevski, V. (1988). Anadolu Selçuklu Devleti, (trc. Azer Yaran), İstanbul:
Onur Yayınları.
Günay, Ü. (1996). Anadolu’nun Dînî Tarihinde Çoğulculuk ve Hoşgörü, Erdem, C. 8, Sayı: 22/I, Ankara, s. 197. Edhem, H. (1982). Kayseri Şehri, (haz. Kemal Göde), Ankara:
KB Yayınları.
İbn Battuta. (2005). İbn Battûta Seyahatnamesi, Rıhletü İbn Battuta Tuhfetü'n-Nuzzar Fi Garaibi'l-Emsar ve Acaibi'l Esfar, Ebu Abdullah Muhammed, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul. İbni Bibi, (Hüseyin b. Muhammed Ali El-Ca'ferî). (1956). El-Evâmirü’l-’Alâ’iyye fī’l-Umuri’l- ’Alâ’iyye, I. Tıpkı basım, nşr. A. S. Erzi. TTK Yay, Ankara.