SavedAdd your journal

Journals / Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2005 / Cilt: 18 - Sayı: 2

Bir İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı'nın Üniversite Öğrencilerinin Güvengenlik Düzeylerine Etkisi

T.Fikret Karahan
Pages
217–230
Publication Date
2005-08-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Elde edilen bulgular, İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı’nın öğrencilerin güvengenlik düzeylerini olumlu yönde etkilediği yönündedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmada, araştırmacı tarafından geliştirilen 10 oturumluk İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı’nın üniversite öğrencilerinin güvengenlik düzeyleri üzerindeki etkisi incelenmiştir.
📊
Key Findings & Data:Çalışma grubu 2004-2005 öğretim yılında Ondokuz Mayıs Üniversitesi’nde öğrenim gören ve programa gönüllü olarak katılmak isteyen 32 öğrenciden oluşturulmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Elde edilen bulgular, İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı’nın öğrencilerin güvengenlik düzeylerini olumlu yönde etkilediği yönündedir.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:2004-2005 Verileri
⚙️Variables:İletişim ve çatışma çözme beceri eğitimi programı · güvengenlik · çekingenlik

Özet

Bu araştırmada, araştırmacı tarafından geliştirilen 10 oturumluk İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı’nın üniversite öğrencilerinin güvengenlik düzeyleri üzerindeki etkisi incelenmiştir. Çalışma grubu 2004-2005 öğretim yılında Ondokuz Mayıs Üniversitesi’nde öğrenim gören ve programa gönüllü olarak katılmak isteyen 32 öğrenciden oluşturulmuştur. Araştırma deseni olarak kontrol gruplu ön-test son-test izleme model kullanılmış ve 16 öğrenci deney, 16 öğrenci kontrol grubuna alınmıştır. Öğrencilerin güvengenlik düzeyleri Rathus Atılganlık Envanteri (RAE) ile ölçülmüştür. Verilerin analizinde Mann Whitney U Testi ve Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Araştırma bulguları; 10 haftalık İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı’na katılan öğrencilerin güvengenlik düzeylerinin, bu programa katılmayan öğrencilerin güvengenlik düzeylerinden yüksek olduğunu ortaya koymuştur. Deney grubunda üç ay sonra yapılan izleme çalışmasında ise Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmış ve Rathus Atılganlık Envanteri son-test puanları ile izleme testi puanları arasında anlamlı bir farklılığın bulunmadığı saptanmıştır. Elde edilen bulgular, İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı’nın öğrencilerin güvengenlik düzeylerini olumlu yönde etkilediği yönündedir.

🔖

Cite This Article

Karahan, T. (2005). Bir İletişim ve Çatışma Çözme Beceri Eğitimi Programı'nın Üniversite Öğrencilerinin Güvengenlik Düzeylerine Etkisi. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 2, 217–230. https://ajindex.com/articles/24139

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Baltaş, Z. & Baltaş, A. (1992). Bedenin Dili. İstanbul: Remzi Kitabevi, 3.Baskı,
  2. Blackwell, J. & Cassel, R. N. (2002). Positive Assertiveness Begins With Character Education and Includes the Abuse of Cigarettes, Alcohol and Drugs. Journal of Instructional Psychology, 29(2), 7 – 80, Breunlin C. D., Bryant-Edwards, T. L. & Hetherington, J. S. (2002). Conflict Resolution Training as an Alternative to Suspension for Violent Behavior. The Journal of Educational Research, 61(95), 349-357.
  3. Bruch, M. A. & Belkin, D. K. (2001). Attributional Style in Shyness and Depression: Shared and Specific Maladaptive Patterns. Cognitive Therapy and Research, 25(3), 247-259.
  4. Bruch, M. A., Rivet, K. M., Heimberg, R. G., Hunt, A. & McIntosh, B. (1999). Shyness and Sociotropy Additive and Interactive Relations in Predicting Interpersonal Concerns. Journal of Personality, 67(2), 373-406.
  5. Carter, C. C. (2002). Conflict Resolution at School: Building Compassionate Communities. Social Alternatives, 21(1), 49-52
  6. Çağdaş, A. (2002). Anne-Baba-Çocuk İletişimi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım, 43- 67. Chak, K. & Leung, L. (2004). Shyness and Locus Of Control as Predictors of Internet Addiction and Internet Use. Cyber Psychology and Behavior, 7(5), 559-570.
  7. Cooley, E. L. & Nowicki,S. (1984). Locus of Control and Assertiveness in Male and Female College Students. The Journal of Psychology, 117, 85-87.
  8. Connly, J. (1989).Social Self-Efficacy in Adolescence: Relations With Self- Concept, Social Adjustment, and Mental Healt. Canadian Journal of Behavior Science Review, 21(3), 258-269.
  9. Cowden, C. R. (2002). Worry and its Relationship to Shyness. North American Journal of Psychology, 7(1), 59-70.
  10. Cunningham, C. E. (1998).
  11. The Effect of Primary Division, Student-mediated Conflict Resolution on Play Ground Aggression. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 39(5), 653-662.
  12. Cüceloğlu, D. (1995). İnsan İnsana. İstanbul: Remzi Kitabevi, 9.Baskı, 40-46.
  13. Deurzen-Smith, E. (1988). Existential Counselling in Practice. London: Sage Publications, 12. Dökmen, Ü. (1995). İletişim Çatışmaları ve Empati. İstanbul: Sistem Yayıncılık, 2.Baskı,153- 156. Durant, R. H. Barkın, S. & Krowchuk, P.D. (2001). Evaluation of a Peaceful Conflict Resolution and Violence Prevention Curriculum for Sixth-Grade Students. Journal of Adolescent Health, (28), 386-393.
  14. Dysinger, B. J. (1993). Conflict Resolution For Intermediate Children. School Counselor, 40(4), 301-308.
  15. Egan, G. (1975). The Skilled Helper. A Model for Systematic He