SavedAdd your journal

Journals / Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2008 / Cilt: 21 - Sayı: 2

Sekizinci Sınıfta Permütasyon ve Olasılık Konularının Aktif Öğrenme İle Öğretiminin Uygulama Düzeyi Öğrenci Başarısına Etkisi

Dilek Sezgin MEMNUN
Pages
403–426
Publication Date
2008-08-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Elde edilen bulgular, buluş yoluyla öğrenme ve oyunlarla öğretim yöntemlerinin ağırlıkla kullanıldığı aktif öğrenmeyi esas alan öğretimin uygulama düzeyi öğrenci başarısını anlamlı derecede arttırdığı sonucuna ulaşılmıştır

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada, sekizinci sınıf İlköğretim Okulu Matematik Dersi Öğretim Programı’nda yer alan Permütasyon ve Olasılık ünitesinde yer alan konuların sekizinci sınıfta aktif öğrenme ile öğretimi yapılmış ve bu öğretimin uygulama düzeyi öğrenci başarısı üzerindeki etkisi araştırılmıştır.
📊
Key Findings & Data:Çalışma, deney ve kontrol gruplu olarak planlanmış ve iki farklı ilköğretim okulunun toplam 197 sekizinci sınıf öğrencisi üzerinde yürütülmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Elde edilen bulgular, buluş yoluyla öğrenme ve oyunlarla öğretim yöntemlerinin ağırlıkla kullanıldığı aktif öğrenmeyi esas alan öğretimin uygulama düzeyi öğrenci başarısını anlamlı derecede arttırdığı sonucuna ulaşılmıştır
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Genel çarpma kuralı · permütasyon kavramı · olasılık

Özet

Bu çalışmada, sekizinci sınıf İlköğretim Okulu Matematik Dersi Öğretim Programı’nda yer alan Permütasyon ve Olasılık ünitesinde yer alan konuların sekizinci sınıfta aktif öğrenme ile öğretimi yapılmış ve bu öğretimin uygulama düzeyi öğrenci başarısı üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Çalışma, deney ve kontrol gruplu olarak planlanmış ve iki farklı ilköğretim okulunun toplam 197 sekizinci sınıf öğrencisi üzerinde yürütülmüştür. Aktif öğrenmeye ve yıllık ders programına uygun olarak ders planları hazır- lanmıştır. Deney grubunda, bu ders planlarına uygun olarak haftalık ders saatleri içerisinde öğretim gerçekleştirilmiştir. Öğretimin sonunda, öğrenci başarısını ölçmek amacıyla 4 tanesi uygulama düzeyinde hazırlanmış olan 10 açık uçlu sorudan oluşturulmuş bir ünite başarı testi uygulanmıştır. Bu çalışmada, ünite başarı testinde yer alan sorulardan sadece uygulama düzeyinde hazırlanmış olan 4 soru ile ilgili olarak elde edilen verilerin değerlendirmesi yapılmıştır. Elde edilen bulgular, buluş yoluyla öğrenme ve oyunlarla öğretim yöntemlerinin ağırlıkla kullanıldığı aktif öğrenmeyi esas alan öğretimin uygulama düzeyi öğrenci başarısını anlamlı derecede arttırdığı sonucuna ulaşılmıştır

🔖

Cite This Article

MEMNUN, D. S. (2008). Sekizinci Sınıfta Permütasyon ve Olasılık Konularının Aktif Öğrenme İle Öğretiminin Uygulama Düzeyi Öğrenci Başarısına Etkisi. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 21 - Sayı: 2, 403–426. https://ajindex.com/articles/24074

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Açıkgöz, K. Ü. (2003). Aktif öğrenme. İzmir:
  2. Eğitim Dünyası Yayınları.
  3. Allen, E. E. (1995). Active Learning and Teaching: Improving Postsecondary Library Instruction. Reference Librarian, 51/52, 89-103.
  4. Batanero, C., Serrano, L. and Garfield, J. B. (1996). Heuristics and biases in secondary school students´ reasoning about probability. Proceedings of the Conference of the International Group for the Psychology of Mathematics Education (20th)’da sunulmuş bildiri. July 8-12, 1996,
  5. Valencia, Spain. Boyer, K. R. (2002). Using active learning strategies to motivate students. Mathematics Teaching in the Middle School, 8(1). Çakmak, M. (2000). İlköğretimde matematik öğretimi ve aktif öğrenme teknikleri. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 20(3), p:111-118.
  6. Demirci, C. (2003). Etkin öğrenme yaklaşımının erişiye etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 25, p:38-47.
  7. Demirci, C. (2006). Fen Bilgisi Öğretiminde etkin Öğrenme Yaklaşımının Bilgi Düzeyi Erişiye Etkisi. Eğitim ve Bilim Dergisi, 31, 139, 10-18.
  8. Demirel, Ö. (2002). Kuramdan uygulamaya eğitimde program geliştirme. Ankara:
  9. Pegem Yayıncılık. Draper, R. (1997). Active learning in methematics: Desktop teaching. Mathematics Teacher, 90, 8. Ficshbein, E. ve Schnarch, D. (1997). The evolution with age of probabilistic, ıntuitively based misconceptions. Journal for Research in Mathematics Education, 28(1), p:96-105.
  10. Gates, L. W. (1981). Probability experiments in the secondary school. Teaching Statistics, 3(2), 34-36.
  11. Green, D. R. (1979). The chance and probability concepts project. Teaching Statistics, 1(3), p:66-71.
  12. Kyriacou, C. (1992). Active learning in secondary school mathematics. British Educational Research Journal, 18(3), p:309-318.
  13. Lawrence, A. (1999). From the giver to twenty-one balloons: explorations with probability. Mathematics Teaching in the Middle School, 4(8), p:504-509.
  14. Milli Eğitim Bakanlığı. (2000). İlköğretim Okulu 6, 7 ve 8. Sınıflar Matematik Dersi Öğretim Programı. Ankara: Milli Eğitim Basımevi. National Council of Teachers of Mathematics. (2000). Principles and standards for school mathematics. Reston/VA: National Council of Teachers of Mathematics Pub. Norton, M. (2001). Determining probabilities by examining underlying structure. Mathematics Teaching in the Middle School, 7(2), p:78-82.
  15. Özer, Z. (1997). Etkin öğrenme. Bilim ve Teknik Dergisi, 355, 52. Özsoy, N., Yüksel, D. ve Güneş, Ö. (May, 2002).
  16. Changing times on changing needs, Drama in math education, First İ