Uyum iyiliği değerleri, modelin doğru seçilmiş olduğunu desteklemektedir
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Çevresel davranış değişikliğine ulaştırma aşamalarında, çevre farkındalığı ile çevre tutumu arasındaki ilişki üzerinde durulmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Araştırma sonucunda, çevre farkındalığı ile çevre tutumu arasındaki etki değeri, 0.81 olarak belirlenmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Uyum iyiliği değerleri, modelin doğru seçilmiş olduğunu desteklemektedir
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çevre Farkındalığı · Çevre Tutumu · Yapısal Eşitlik Modeli.
Özet
Çevresel davranış değişikliğine ulaştırma aşamalarında, çevre farkındalığı ile çevre tutumu arasındaki ilişki üzerinde durulmaktadır. Bu ilişkiyi belirlemek için Yapısal Eşitlik Modeli kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, çevre farkındalığı ile çevre tutumu arasındaki etki değeri, 0.81 olarak belirlenmiştir. Farkındalık düzeyindeki değişim, tutumun da yüksek oranda değişmesine neden olmaktadır. Araştırma modelinde, uyum iyiliği değerlerinden RMSEA, SRMR, GFI ve AGFI kullanılmıştır. RMSEA: 0.000; SRMR: 0.039; GFI: 0.91; AGFI: 0.90 olarak belirlenmiştir. Uyum iyiliği değerleri, modelin doğru seçilmiş olduğunu desteklemektedir
OKUR-BERBEROĞLU, E., UYGUN, S. (2012). Çevre Farkındalığı- Çevre Tutumu Arasındaki İlişkinin Yapısal Eşitlik Modeli İle Sınanması. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 25 - Sayı: 2, 459–473. https://ajindex.com/articles/23934
Blair, M., 2008. Community environmental eductaion as a model for effective environmental programmes, Australian Journal of Environmental Education, 24, 45-53.
Büyüköztürk, Ş., 2007. Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. Ankara:
Pegem A Yayıncılık. Çetin, G., Ertepınar, H., Geban, Ö., 2004. The effect of conceptual change approach on students’ ecology achievement and attitude towards biology, Hacettepe University Journal of Education, 26. 28.08.2011 tarihinde adresinden alınmıştır. Doll, W. J. Weidong, X., Gholamreza, T., 1994. A confirmatory factor analysis of the end-user computing satisfaction instrument, MIS Quarterly, 18 (4), 453-461.
Fossati, A., Maffei, C., Acquarini, E. Di Ceglie, A., 2003. Multigroup confirmatory component and factor analyses of the Italian version of the aggression questionnaire, European Journal of Psychological Assessment, 19 (1), 54–65.
Hanna, G., 1995. Wilderness- related environmental outcomes of adventure and ecology education programming. The Journal of Environmental Education, 27 (1), 21-32.
İstanbullu, R. A., 2008. Investigation Of Environmental Literacy Of Sixth Grades As A Private School, (Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi, YÖK Veri Tabanı), 2008,
METU, Ankara.
Jöroskog, K. B. Sorbom, D., 1987, SIMPLIS: A Simlified Version of LISREL. Mooresville, IN: Scientific Software, Inc. Kline, R. B., 2005. Principles and Practice of Structural Equation Modeling. New York: Guilford Press.
Kollmuss, A., Agyeman, J., 2002, Mind the gap: Why do people act environmentally and what are the barriers to pro-environmental behaviour?. Environmental Education Research, 8 (3), 239-260.
Mansaray, A., Ajiboye, J. O., Audu, U. F., 1998. Environmental knowledge and attitudes of some Nigerian secondary school teachers, Environmental Education Research, 4 (3), 329-339.
Okur, E., Yalçın-Özdilek, Ş., 2012. Yapısal eşitlik modeli ile geliştirilmiş çevresel tutum ölçeği, İlköğretim Online Dergisi, 11 (1), 85-94.
Özbay, Ş., 2010. Fen Ve Teknoloji Programi İçinde Kompost Hakkında Verilen Etkinliklerin Öğrencilerin Akademik Başarılarına Ve Çevre Tutumlarına Etkisi, Yüksek Lisans Tezi, 2010, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Çanakkale. Özdemir, O.,2010. Doğa deneyimine dayalı çevre eğitiminin ilköğretim öğrencilerinin çevrelerine yönelik algı ve davranışlarına etkisi, Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 27, 125- 138. Palmberg, I. E. Kuru, J., 2000. Outdoor activities as a basis for environmental responsibility,