Journals / Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 32 - Sayı: 1

ÖZEL GEREKSİNİMLİ ÇOCUĞA SAHİP EBEVEYNLERİN OKUL REHBERLİK SERVİSİNDEN BEKLENTİLERİ İLE İLGİLİ GÖRÜŞLERİ

Özel Gereksinimli Çocuğa Sahip Ebeveynlerin Okul Rehberlik Servisinden Beklentileri İle İlgili Görüşleri

Pages
1–23
Publication Date
2019-06-08
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırma sonucunda ebeveynlerin okul rehberlik servisinden kendilerine yönelik beklentileri; rehberlik servisiyle düzenli görüşebilme, kaygıları gidermeye yönelik destek, sosyal etkinliklere katılım, okul personeli çocuk ve ailelerin katılımıyla gerçekleşecek etkinliklerin yapılması, ailenin tüm üyelerini bilgilendirmeye yönelik etkinlikler, bilgi ve deneyim paylaşımının yapılabileceği ortam, kurum çalışanları ve veliler arasında iletişim ve işbirliği, ekonomik durumu düzeyi ailelere yönelik yardımsever kişiler ve yardım kuruluşları ile bağlantı kurulması, aile eğitimlerinin, çocuğun ihtiyacına göre belirlenerek düzenli ve sistemli yapılması, ebeveynlerin çocuklarına yönelik beklentileri; öğretmen, sınıf ve sınıf arkadaşlarının belirlenmesinde çocuklarının ve kendilerinin görüşlerinin alınması, çocuğun gün içinde daha uzun süre okulda kalması ve tatillerin kısa tutulması, çocuğun güvenini artırıcı ve korkularını giderici etkinliklere ağırlık verilmesi, çocukların okul ortamından farklı ortamlara götürülmesi ve bununla ilgili davranışlar kazanması, ebeveynlerin çevreye yönelik beklentileri: özel gereksinimli bireyler hakkında çevre bilincinin artırılmasına yönelik, toplantı, seminer ve kitle iletişim araçları kullanılarak uzman kişilerce yapılacak bilgilendirmeler şeklinde belirlenmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmada, Gazimağusa bölgesinde özel gereksinimli çocuğa sahip ebeveynlerin okul rehberlik servisinden beklentilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Çalışmada Gazimağusa Özel Eğitim Merkezinde kayıtlı 68 öğrenci ebeveyninden 7 kadın, 5 erkek toplam 12 ebeveynle görüşme yapılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Araştırma sonucunda ebeveynlerin okul rehberlik servisinden kendilerine yönelik beklentileri; rehberlik servisiyle düzenli görüşebilme, kaygıları gidermeye yönelik destek, sosyal etkinliklere katılım, okul personeli çocuk ve ailelerin katılımıyla gerçekleşecek etkinliklerin yapılması, ailenin tüm üyelerini bilgilendirmeye yönelik etkinlikler, bilgi ve deneyim paylaşımının yapılabileceği ortam, kurum çalışanları ve veliler arasında iletişim ve işbirliği, ekonomik durumu düzeyi ailelere yönelik yardımsever kişiler ve yardım kuruluşları ile bağlantı kurulması, aile eğitimlerinin, çocuğun ihtiyacına göre belirlenerek düzenli ve sistemli yapılması, ebeveynlerin çocuklarına yönelik beklentileri; öğretmen, sınıf ve sınıf arkadaşlarının belirlenmesinde çocuklarının ve kendilerinin görüşlerinin alınması, çocuğun gün içinde daha uzun süre okulda kalması ve tatillerin kısa tutulması, çocuğun güvenini artırıcı ve korkularını giderici etkinliklere ağırlık verilmesi, çocukların okul ortamından farklı ortamlara götürülmesi ve bununla ilgili davranışlar kazanması, ebeveynlerin çevreye yönelik beklentileri: özel gereksinimli bireyler hakkında çevre bilincinin artırılmasına yönelik, toplantı, seminer ve kitle iletişim araçları kullanılarak uzman kişilerce yapılacak bilgilendirmeler şeklinde belirlenmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Rehberlik servisi · özel gereksinimli birey · ebeveyn

Abstract

Bu araştırmada, Gazimağusa bölgesinde özel gereksinimli çocuğa sahip ebeveynlerin okul rehberlik servisinden beklentilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada ebeveynlerin rehberlik servisinden beklentilerini belirlemek için hazırlanan yarı yapılandırılmış görüşme soruları kullanılmıştır. Çalışmada Gazimağusa Özel Eğitim Merkezinde kayıtlı 68 öğrenci ebeveyninden 7 kadın, 5 erkek toplam 12 ebeveynle görüşme yapılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin, betimsel analiz yöntemi kullanılarak değerlendirilmesi yapılmıştır. Ses kaydı ile yapılan görüşmeler bilgisayara aktarılmış dinlenerek yazıya dökülmüş ve word belgesi halini getirilmiştir. Araştırma sonucunda ebeveynlerin okul rehberlik servisinden kendilerine yönelik beklentileri; rehberlik servisiyle düzenli görüşebilme, kaygıları gidermeye yönelik destek, sosyal etkinliklere katılım, okul personeli çocuk ve ailelerin katılımıyla gerçekleşecek etkinliklerin yapılması, ailenin tüm üyelerini bilgilendirmeye yönelik etkinlikler, bilgi ve deneyim paylaşımının yapılabileceği ortam, kurum çalışanları ve veliler arasında iletişim ve işbirliği, ekonomik durumu düzeyi ailelere yönelik yardımsever kişiler ve yardım kuruluşları ile bağlantı kurulması, aile eğitimlerinin, çocuğun ihtiyacına göre belirlenerek düzenli ve sistemli yapılması, ebeveynlerin çocuklarına yönelik beklentileri; öğretmen, sınıf ve sınıf arkadaşlarının belirlenmesinde çocuklarının ve kendilerinin görüşlerinin alınması, çocuğun gün içinde daha uzun süre okulda kalması ve tatillerin kısa tutulması, çocuğun güvenini artırıcı ve korkularını giderici etkinliklere ağırlık verilmesi, çocukların okul ortamından farklı ortamlara götürülmesi ve bununla ilgili davranışlar kazanması, ebeveynlerin çevreye yönelik beklentileri: özel gereksinimli bireyler hakkında çevre bilincinin artırılmasına yönelik, toplantı, seminer ve kitle iletişim araçları kullanılarak uzman kişilerce yapılacak bilgilendirmeler şeklinde belirlenmiştir.

Özet

Bu araştırmada, Gazimağusa bölgesinde özel gereksinimli çocuğa sahip ebeveynlerin okul rehberlik servisinden beklentilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada ebeveynlerin rehberlik servisinden beklentilerini belirlemek için hazırlanan yarı yapılandırılmış görüşme soruları kullanılmıştır. Çalışmada Gazimağusa Özel Eğitim Merkezinde kayıtlı 68 öğrenci ebeveyninden 7 kadın, 5 erkek toplam 12 ebeveynle görüşme yapılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin, betimsel analiz yöntemi kullanılarak değerlendirilmesi yapılmıştır.Araştırma sonucunda ebeveynlerin, okul rehberlik servisinden beklentileri incelendiğinde; rehberlik servisiyle düzenli görüşebilme, kaygıları gidermeye yönelik destek, sosyal etkinliklere katılım, okul personeli çocuk ve ailelerin katılımıyla gerçekleşecek etkinliklerin yapılması, ailenin tüm üyelerini bilgilendirmeye yönelik etkinlikler, bilgi ve deneyim paylaşımının yapılabileceği ortam, kurum çalışanları ve veliler arasında iletişim ve işbirliği, ekonomik durumu düzeyi ailelere yönelik yardımsever kişiler ve yardım kuruluşları ile bağlantı kurulması, aile eğitimlerinin, çocuğun ihtiyacına göre belirlenerek düzenli ve sistemli yapılması, gereksinimleri ortaya cıkmıştır. Ebeveynlerin çocuklarına yönelik beklentileri incelendiğinde, öğretmen, sınıf ve sınıf arkadaşlarının belirlenmesinde çocuklarının ve kendilerinin görüşlerinin alınması, çocuğun gün içinde daha uzun süre okulda kalması ve tatillerin kısa tutulması, çocuğun güvenini artırıcı ve korkularını giderici etkinliklere ağırlık verilmesi, çocukların okul ortamından farklı ortamlara götürülmesi ve bununla ilgili davranışlar kazanması gereksinim olarak belirlenmiştir. Ebeveynlerin çevreye yönelik beklentileri ise, özel gereksinimli bireyler hakkında çevre bilincinin artırılmasına yönelik, toplantı, seminer ve kitle iletişim araçları kullanılarak uzman kişilerce yapılacak bilgilendirmeler şeklinde belirlenmiştir.

🔖

Cite This Article

BENGİSOY, A., YILMAZ, İ. (2019). ÖZEL GEREKSİNİMLİ ÇOCUĞA SAHİP EBEVEYNLERİN OKUL REHBERLİK SERVİSİNDEN BEKLENTİLERİ İLE İLGİLİ GÖRÜŞLERİ. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 32 - Sayı: 1, 1–23. https://ajindex.com/articles/23715

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Referans 1: Akyürek, G. (2011). Engelli Kişilerin Toplumsal Katılımlarını Etkileyen Faktörlerin İncelenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi. Referans 2: Aksoy, V. ve Diken, İ. H. (2009). “Annelerin ebeveynlik öz yeterlik algıları ile gelişimi risk altında olan bebeklerin gelişimleri arasındaki ilişkiyi inceleyen araştırmalara bir bakış, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 59-68. Referans 3: Bailey, D. B. ve R. J. Simeonsson (1988). Assessing Needs of Families With Handicapped Infonts, Special Education,22. Referans 4: Baydık, B. (1996). 7-15 Yaş grubundaki kekeme olan ve olmayan bireylerin sözel iletişim tutumlarının karşılaştırılması, Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi. Referans 5:Bayhan, P., Kurt S. ve Sipal, F., (2005). Engelli ergenlerin sosyalleşmelerini etkileyen etmenler, Çağdaş Eğitim Dergisi, 319. Referans 6: Çelebi, K. (2004). Kıbrıs Türk Milli Eğitim sistemi içerisinde yönetim süreçleri acısından özel eğitim hizmetlerinin konumu ve özel eğitim gereksinimli birey ve ailelerine sunulan hizmetlerin yeterliliğinin analizi. Yüksek Lisans Tezi, Yakın Doğu Üniversitesi. Referans 7: Çattık, M. (2015). Gelişimsel Yetersizliği Olan Çocukların Ebeveynlerinin Sosyal Destek ve Öz Yeterlik Düzeyleri İle Yaşam Doyum Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Anadolu Üniversitesi. Referans 8: Çınkır, Ş. ve Nayır, F. (2015). Okul aile işbirliği standartlarına ilişkin veli görüşlerinin incelenmesi, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Ankara. Referans 9: Durualp, E., Kocabaş, K. Arslan, A. ve Özaydın, K., (2011). the examination of the needs and stress levels of the parents of handicapped children in terms of some variables, China Education Rewiev. Referans 10: Demir, Y.(2008). Özel Eğitime Gereksinimi Olan Öğrencilerin Sosyal Destek Düzeyleri, Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi. Referans 11: Evcimen, E. (1996). Zihin Engelli Çocuğu Olan Ailelerin (Anne-Babaların) Gereksinimlerinin Belirlenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi, (yayımlanmamış). Referans 12: Elbir, N. (2000). Lise I. Sınıf Öğrencilerinin Sosyal Destek Düzeylerinin Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Ankara. Referans 13:Gülay, H. (2011) 5-6 Yas Grubu Çocuklarda Okula Uyum ve Akran İlişkileri, Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi. Bahar-2011 Cilt:10 Sayı:36. Referans 14:Küçüker, S. (1993). Özürlü Çocuk Ailelerine Yönelik Psikolojik Danışma Hizme