Sonuç bölümünde var olan yasal çerçevenin üye stratejileri açısından geniş bir çeşitliliğe izin verdiği, ancak partilerin bu olanakları parti içi demokratikleşme yönünde kullanmakta isteksiz oldukları öne sürülmüştür.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada Türkiye’deki on iki siyasal partinin tüzükleri, üyelik stratejileri bağlamında incelenmiştir.
📊
Key Findings & Data:Partiler elde edilen bulgulara göre gruplandırılmış, tartışma bölümünde kartel parti modeli kapsamında bir değerlendirme yapılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Sonuç bölümünde var olan yasal çerçevenin üye stratejileri açısından geniş bir çeşitliliğe izin verdiği, ancak partilerin bu olanakları parti içi demokratikleşme yönünde kullanmakta isteksiz oldukları öne sürülmüştür.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Siyasal partiler · parti üyeliği · kartel parti modeli
Özet
Bu çalışmada Türkiye’deki on iki siyasal partinin tüzükleri, üyelik stratejileri bağlamında incelenmiştir. Partiler elde edilen bulgulara göre gruplandırılmış, tartışma bölümünde kartel parti modeli kapsamında bir değerlendirme yapılmıştır. Sonuç bölümünde var olan yasal çerçevenin üye stratejileri açısından geniş bir çeşitliliğe izin verdiği, ancak partilerin bu olanakları parti içi demokratikleşme yönünde kullanmakta isteksiz oldukları öne sürülmüştür.
Akıllı, H. S. (2012). 2007 Milletvekili Genel Seçimi Öncesinde Siyasi Parti Tüzüklerinin Üye Stratejileri Bağlamında Analizi. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, Cilt: 1 - Sayı: 2, 159–179. https://ajindex.com/articles/235865
Abedı A. (2004), Anti-Political Establishment Parties A Comparative Analysis, Routledge, London. Ayata A. G. (1992), CHP: Örgüt ve İdeoloji, Gündoğan Yayınları, İstanbul. Bolleyer N., (2008), Inside The Cartel Party: Party Organization in Government and Opposition, Political Studies, 1-21.
Bottom, K. (2003), Populist Parties in Government: Prospects for Entry into the Cartel, ECPR Conference (18-21 September), Panel 24-2: Challenger Parties in Government: Populist Parties as Governing Parties, Marburg. Carty R. K. (2004), Parties as Franchise Systems: The Stratarchical Organisational Imperative, Party Politics, 10, (1), 5-24.
Duverger M. (1993), Siyasal Partiler (çevr. Ergun Özbudun, 4. Basım), Bilgi Yayınevi,
Ankara.
Gençkaya Ö. F. (2002), Devletleşen Partiler – Türkiye’de Siyasi Partilerin Gelir Kaynakları, 1983-1998,
Gray M., Caul M. (2000), Declining Voter Turnout in Advanced Industrial Democrasies, 1950 to 1997,
Comparative Political Studies, Vol. 33, No. 9, 1091-1122.
Heıdar K., Saglıe J. (2003), Predestined Parties: Organizational Change in Norwegian Political Parties, Party Politics, Vol.9, No: 2, 219-239.
Katz R. S., Maır P. (1995), Changing Models of Party Organization and Party Democracy: The Emergence of the Cartel Party, Party Politics, vol:1, no:1, 5-28.
Katz R. S., Maır P. (2009), The Cartel Party Thesis: A Restatement, Perspectives on Politics, vol:7, no:4, 753-766.
Lawson K., Poguntke T. (2004), How Political Parties Respond?, How Political Parties Respond: Interest Aggregation Revisited, der. LAWSON K., POGUNTKE T., 1-14,
Routledge. Lıpset S. M., Clark T. N., Rempel M. (1993), The Declining Political Significance of Social Class, International Sociology, vol: 8, no: 3, 293-316. Maır P., van Bıezen I. (2001), Party Membership in Twenty European Democracies 1980-2000, Party Politics, vol:7, no:1, 5-21.
Mutlu, Abdullah (2005); Kurumsallaşmış Demokrasilerdeki Siyasi Partiler Sistemi ile Ülkemizdeki Siyasi Partiler Sisteminin Karşılaştırmalı Değerlendirmesi ve Özgün Model Arayışları (Uzmanlık Tezi), T.C. İç İşleri Bakanlığı Araştırma, http://www.icisleri.gov.tr/_Icisleri/WPX/apktez1.doc#_Toc101878048, erişim: 07.09.2007. ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığı, Putnam R. (2000), Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community, Simon & Schuster, New York. Turan İ. (1976),
Siyasal Sistem ve Siyasal Davranış, Der Yayınları,