Journals / Toplum ve Sosyal Hizmet / 2017 / Cilt: 28 - Sayı: 2

DENETİMLİ EBEVEYN-ÇOCUK GÖRÜŞMESİ PROGRAMLARI

SUPERVISED PARENT- CHILD(REN) VISITATION PROGRAMS

Pages
98–121
Publication Date
2017-10-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu hizmetler, toplumun ihtiyaçları doğrultusunda ivedilikle iyileştirilmelidir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Denetimli ebeveyn-çocuk görüşme programları, ebeveynlerle çocukların arasında güvenli ve çatışmadan uzak bir şekilde etkileşim olabilmesini sağlar.
📊
Key Findings & Data:Denetimli görüşme hizmetleri birebir denetimden, çocuk teslimi sırasında yapılan denetime kadar farklılık gösterebilir.
💡
Conclusion & Impact:Bu hizmetler, toplumun ihtiyaçları doğrultusunda ivedilikle iyileştirilmelidir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Supervised Visitation · Monitored Exchange · Contact Center

Abstract

Denetimli ebeveyn-çocuk görüşme programları, ebeveynlerle çocukların arasında güvenli ve çatışmadan uzak bir şekilde etkileşim olabilmesini sağlar. Çocuk koruma hizmetleri bünyesinde gerçekleştirilen denetimli görüşme hizmetleri, kimi zaman aile ile çocuğun yeniden bir araya gelmesine hizmet ederken, bunun mümkün olmadığı durumlarda çocukla ebeveynleri arasındaki ilişkinin kopmamasını amaçlar. Diğer yandan, velayet anlaşmazlıkları söz konusu olduğunda bu hizmetler, çocukla velayeti elinde bulundurmayan ebeveyn arasında sağlıklı ve ebeveynler arası çatışmadan uzak ilişki tesis edilmesini sağlar. Denetimli görüşme hizmetleri birebir denetimden, çocuk teslimi sırasında yapılan denetime kadar farklılık gösterebilir. Bu hizmetleri verebilmek için gerekli koşullar, hizmetlere ilişkin kurallar ve bu hizmetleri verecek kişilere ilişkin eğitim standartları, Denetimli Görüşme Ağı(SVN) tarafından titizlikle tanımlanmıştır ve batı kültürlerinde yaygınlıkla uygulanmaktadır. Ancak, ülkemizdeki denetimli görüşme hizmetleri çoğunlukla güvenli çocuk teslimi ile sınırlı kalmakta olup, bu hizmetlerin iyi tasarlanmış bir şekilde sunulmuyor olması, hem çocukları hem de ebeveynleri kısa ve uzun vadede belirsiz ve sıkıntılı bir duruma düşürmektedir. Bu hizmetler, toplumun ihtiyaçları doğrultusunda ivedilikle iyileştirilmelidir.

Özet

The parent-child(ren) Supervised Visitation (SV) programs enable children and parents to have safe and conflict-free interactions. The programs vary in their contexts. SV programs in child welfare context aim either the reunion of the parent(s) and child(ren) or maintaining a safe and healthy relationship between parent(s) and child(ren) under the protection of social services. The SV programs in child custody dispute context focus on enhancing conflict free and safe contacts between noncustodial parent and child(ren). The services provided under SV services may vary from one-on-one supervision to supervised exchanges. The requirements of providing SV services, rules and training standards are defined by Supervised Visitation Network(SVN) studiously and broadly applied in Western Cultures. However, the SV services in Turkey are limited to monitored exchange practically. The lack of well-designed services put children and parents in an ambiguous and stressful position in multiple ways both in the short and long term. These services need to be improved immediately to meet the needs of the society.

🔖

Cite This Article

KAHRAMAN, M. S., BECKETT, K. M., BATMAN, H. (2017). DENETİMLİ EBEVEYN-ÇOCUK GÖRÜŞMESİ PROGRAMLARI. Toplum ve Sosyal Hizmet, Cilt: 28 - Sayı: 2, 98–121. https://ajindex.com/articles/23350

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. “About SVN.” (n.d.). Retrieved 12.03.2017, from: http://www.svnetwork.net/; http://www.svnetwork.net/about.asp
  2. Andersson, G., & Arvidsson, M. B. (2008). Contact person as a court-ordered solution in child visitation disputes in Sweden. Child and Family Social Work, 13(2): 197–206.
  3. Babb, A. B., Danziger, G. H., Morgan, J. D., & Mack, W. (2009). Supervised visitation and monitored exchange: Review of the literature and annotated bibliography.Retrieved 31.08.2016, from http://papers.ssrn.com/abstract=2494868.
  4. Bailey, M. (1999). Supervised access: A long-term solution? Family And Conciliation Courts Review, 37(4): 478-486. “Basın OdasıHaberleri” (2016).Retrieved 12.03.2017 fromwww.tuik.gov.tr,http://www.tuik.gov.tr/basinOdasi/haberler/2016_32_20160316.
  5. Birnbaum, R., & Alaggia, R. (2006). Supervised visitation:A call for a second generation of research.Family Court Review, 44(1):119–134. Convention on the Rights of the Child. Retrieved 31.08.2016, from www.ohchr.org: http://www.ohchr.org/EN/ProfessionalInterest/Pages/CRC.aspx
  6. Demirkan, S. Y., Ersöz, A. G., Şen, R. B., Ertekin, E., Sezgin, Ö., Turğut, A. M., &Şehitoğlu, N. (2009). BoşanmaNedenleri̇ Araştırması.Ankara.Retrieved 23.03.2017 fromwww.aile.gov.tr;http://ailetoplum.aile.gov.tr/data/54293ea2369dc32358ee2b25/kutuphane_56_bosanma_nedenleri_arastirmasi.pdf
  7. Dickens, J. (1999). International and UK perspectives on child contact centres.Journal of Social Welfare and Family Law, 21(2): 180–186.
  8. Edelson, J. L. (1999). Children's witnessing of adult domestic violence. Journal of Interpersonal Violence, 14(8): 839-870.
  9. Eurostat (2015). Marriage and divorce statistics. Retrieved 25.02.2017 from http://europa.eu/; http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Marriage_and_divorce_statistics
  10. Forsberg, H., & Pösö, T. (2008). Ambiguous position of the child in supervised meetings. Child and Family Social Work, 13: 52-60.
  11. Holt, S. (2016). The voice of the child in family law: A discussion paper. Children and Youth Services Review, 68: 139-145
  12. Huefner, J. C., Pick, R. M., Smith, G. L., Stevens, A. L., & Mason, W. A. (2015). Parental involvement in residential care: Distance, frequency of contact, and youth outcomes. Journal of Child and Family Studies, 24(5): 1481-1489.
  13. HÜNEE. (2009). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet araştırması. Ankara. Retrieved on 25.02.2017, from www.hacettepe.edu.tr; http://www.hips.hacettepe.edu.tr/TKAA2008-AnaRapor.pdf
  14. HÜNEE. (2015). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şid