SavedAdd your journal

Journals / İstanbul Hukuk Mecmuası / 2014 / Cilt: 72 - Sayı: 1

KRİMİNOLOJİ İÇİN DİSİPLİN ÇAĞRISI!

Tuba TOPÇUOĞLU
Pages
363–381
Publication Date
2014-06-13
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Nitekim tüm bu sorunların kaynağı 2014 yılı itibarı ile ülkemizde kriminolojinin bağımsız bir disiplin olarak bulun­maması ve bu ülkenin kriminolog yetiştirememesi gerçeğinde aranmalıdır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Ülkemizde ilk Kriminoloji Enstitüsü 1943 yılında İstanbul Üniversitesi Hu­kuk Fakültesi’nde kurulmuş ve yine ilk kez 1953 yılında kriminoloji dersi İstan­bul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde seçmeli olarak öğretilmeye başlanmıştır (Dönmezer, 1994).
📊
Key Findings & Data:Burada kriminolojinin tanımı ve unsurları üzerinden ortaya konulan değerlendirme, za­man içerisinde ülkemizde kriminolojiye duyulan ilginin ve konuya ilişkin olarak yapılan araştırmaların giderek arttığını; ancak söz konusu çalışmaların bilimsel yeterlilik açısından ciddi sınırlılıklar taşıyıp suçluluğun nedenlerine ilişkin yanıl­tıcı sonuçlar ortaya koyabileceğini göstermektedir.
💡
Conclusion & Impact:Nitekim tüm bu sorunların kaynağı 2014 yılı itibarı ile ülkemizde kriminolojinin bağımsız bir disiplin olarak bulun­maması ve bu ülkenin kriminolog yetiştirememesi gerçeğinde aranmalıdır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:2014 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Ülkemizde ilk Kriminoloji Enstitüsü 1943 yılında İstanbul Üniversitesi Hu­kuk Fakültesi’nde kurulmuş ve yine ilk kez 1953 yılında kriminoloji dersi İstan­bul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde seçmeli olarak öğretilmeye başlanmıştır (Dönmezer, 1994). Bu yazı, tüm dünyada kriminoloji disiplininin geldiği nokta ve gördüğü itibara karşın süreç içerisinde ülkemizde bu alanın neden yeterince geli­şemediği sorunsalı üzerinde durup, konuyu irdelemeyi amaçlamaktadır. Burada kriminolojinin tanımı ve unsurları üzerinden ortaya konulan değerlendirme, za­man içerisinde ülkemizde kriminolojiye duyulan ilginin ve konuya ilişkin olarak yapılan araştırmaların giderek arttığını; ancak söz konusu çalışmaların bilimsel yeterlilik açısından ciddi sınırlılıklar taşıyıp suçluluğun nedenlerine ilişkin yanıl­tıcı sonuçlar ortaya koyabileceğini göstermektedir. Kriminoloji alanında bilimsel çalışmaların yetersizliği beraberinde politika uygulayıcıları da suç önleme ve suçun kontrolüne ilişkin sosyal müdahale programları geliştirme noktasında bi­limsel dayanaktan yoksun bırakmaktadır. Nitekim tüm bu sorunların kaynağı 2014 yılı itibarı ile ülkemizde kriminolojinin bağımsız bir disiplin olarak bulun­maması ve bu ülkenin kriminolog yetiştirememesi gerçeğinde aranmalıdır.

🔖

Cite This Article

TOPÇUOĞLU, T. (2014). KRİMİNOLOJİ İÇİN DİSİPLİN ÇAĞRISI!. İstanbul Hukuk Mecmuası, Cilt: 72 - Sayı: 1, 363–381. https://ajindex.com/articles/227782

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Achenbach, T. M., McConaughy, S. H. ve Howell, C. T. (1987). Child/Adolescent Behavioral and Emotional Problems: Implications of Cross- Informant Correlations for Situational Specificity. Psychological Bulletin 101(2): 213-232.
  2. Aebi, M. F. ve Linde, A. (2010). Is There a Crime Drop in Western Europe? European Journal on Criminal Policy and Research 16(4): 251-277.
  3. Aebi, M. F. ve Linde, A. (2012). Conviction Statistics as an Indicator of Crime Trends in Europe from 1990 to 2006. European Journal on Criminal Policy and Research 18(1): 103-144.
  4. Akers, R. L. ve Sellers, C. S. (2009). Criminological Theories: Introduction, Evaluation and Application. (Beşinci Bası). New York: Oxford University Press. Ankara Üniversitesi Kriminoloji Enstitüsü. (1954). 1000 Mükerrir Suçlu Hakkında Kriminolojik Anket. Ankara Üniversitesi Huk. Fak. Yay. No. 73. An- kara: Güzel Sanatlar Matbaası. Bachman, R. ve Schutt, R. K. (2003). The Practice of Research in Criminology and Criminal Justice. (İkinci Bası). Thousand Oaks, Kaliforniya: Sage. Bal, H. (2007). Toplumsal Eşitsizlik Temelinde Çocuk Suçluluğu (Isparta- Van Karşılaştırması). Sosyoloji Dergisi 17: 293-311.
  5. Balo, Y. S. (2005). Teori ve Uygulamada Çocuk Ceza Hukuku. Ankara:
  6. Adalet Yayınevi.
  7. Bayındır, N., Özel, A. ve Köksal, E. (2007). Çocuk Suçluluğunun Demog- rafisi: Kütahya Şehri Örneği. Polis Bilimleri Dergisi 9(1-4): 95-108.
  8. Benjet, C. ve Kazdin, A. E. (2003). Spanking Children: The Controversies, Findings and New Directions. Clinical Psychology Review 23(2): 197-224.
  9. Cohen, S. (1988).
  10. Against Criminology. New Brunswick, New Jersey: Transaction Publishers.
  11. Coleman, C. ve Moynihan, J. (1999). Understanding Crime Data: Haunted by the Dark Figure. Buckingham, İngiltere: Open University Press.
  12. Deater-Deckard, K., Dodge, K. A. ve Sorbring, E. (2005). “Cultural Differences in the Effects of Physical Punishment.” M. Rutter ve M. Tienda (Ed.) Ethnicity and Causal Mechanisms içinde. Cambridge, NY: Cambridge University Press.
  13. Demir, N. Ö., Baran, A. G. ve Ulusoy, D. (2005). Türkiye’de Ergenlerin Arkadaş-Akran Grupları ile İlişkileri ve Sapmış Davranışlar: Ankara Örneklemi. Bilig/Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi 32: 83-108.
  14. Dönmezer, S. (1943). Garp Memleketlerinde ve Memleketimizde Çocuk Suçluluğunun Umumi İnkişafları. İş Mecmuası Çocuk Sayısı 34: 96-126.
  15. Dönmezer, S. (1994). Kriminoloji. (Sekizinci Bası). İstanbul:
  16. Beta. Duyan, V. ve Duyan, G. Ç. (2007).
  17. Gençlerin Demografik Özellikleri, Aile İlişkileri ve Aile İşlevleri, Arka